Het zijn van die weken waarin de natuur je even haarscherp laat voelen wie er écht de baas is. Al een paar weken was het onrustig onder onze voeten hier in de regio Granada. Van die lichte aardbevingen die zo snel voorbijflitsen dat je twijfelt aan je eigen zintuigen. “Wat was dat nou?” vraag je dan aan je lief. “Voelde jij dat ook?” Maar tussen die eerste, schuchtere trillingen door, kregen we een paar dagen geleden een magisch en mystiek cadeautje van de hemel: de zonsverduistering.
Een zachtgrijze stilte
Hoewel we geen speciale brilletjes hadden weten te bemachtigen, was het effect in onze tuin adembenemend. Langzaam veranderde het felle Spaanse zonlicht in een zachtgrijs, bijna surrealistisch schijnsel. De schaduwen op de gevel van ons huis en in de tuin kregen een enorm scherp, wonderlijk contrast. En toen… viel de natuur compleet stil. Geen vogelgekwetter meer in de bomen. Geen hondengeblaf ergens op de berg. Geen wespengezoem rond het terras. Een zeldzame, fantastische stilte daalde over de vallei neer. We konden aan alles voelen wat de zonsverduistering deed met de aarde. Een bijzonder moment van rust… Achteraf blijkt het de stilte voor de storm te zijn geweest.
Alsof we in een achtbaan zaten
Vrijdagnacht om 01.04 uur veranderde die serene rust namelijk in een heuse survivaltocht. Ik dacht oprecht dat ik in een achtbaan zat. Het hele bed schudde en trilde hevig op en neer. Het voelde alsof ons hele huis zich een paar meter verplaatste. De ICD van mijn man ging tekeer, de katten raakten compleet in de stress.
Toen het trillen ophield, stonden we zelf nog zeker een half uur op onze benen te shaken. Omgevallen flessen, boeken en verschoven meubels weer rechtzetten, diep ademhalen en proberen om wat slaap te vatten. Dat lukte hooguit een paar uurtjes, want even later brak de hemel wijd open. Gigantische donder en bliksem gingen tekeer, vergezeld van flinke naschokken.
Aardbeving van 5.0
De beving bleek een kracht van 5.0 te hebben gehad, gevolgd door meer dan 70 kleine nabevingen tussen de 1.6 en 3.7 met nog een uitschieter van 4.0. Op onze telefoons zagen we de eerste beelden van scheuren in wegen en huizen in Granada, slechts 8 kilometer verderop. Onderwijl kwam de regen met bakken uit de hemel; ontzettend welkom na vier maanden droogte, maar het maakte de nacht wel heel erg luguber.
Veertien uur off grid in de hitte
En toen… PLOP. De stroom viel uit. Geen koffie. En laat dat nou net het enige zijn waar we op dat moment acute behoefte aan hadden.
Omdat we hier in de Spaanse bergen wel wat gewend zijn, schoten we meteen in onze vertrouwde ‘noodmodus’. De zaklantaarns, accu’s en powerbanks lagen al klaar. Regel nummer één: de koelkast en vriezer dichtlaten om de kou vast te houden.
Ook offline vermaak ik me goed
Ik prijs mezelf op zulke momenten gelukkig met mijn offline hobby’s; met een goed boek en een puzzel vermaak ik me prima. Mijn man daarentegen verveelde zich al snel dood. Het werd gisteren overdag snikheet, en zonder airco of ventilator is dat even afzien. Gelukkig biedt ons zwembad op zulke momenten uitkomst.
’s Avonds staken we de barbecue aan. Dat doen we in de Spaanse zomer normaal gesproken absoluut niet vanwege het hoge bosbrandgevaar, maar na de overvloedige regen van de nacht en ochtend durfden we het aan. Zo konden we toch heerlijk sateetjes braden en alle verse groenten uit de koelkast verorberen. Het vriesvak lieten we dicht, hopend dat de schade mee zou vallen.
Tranquilo
Toen het eenmaal donker werd, zagen we de lichtjes in het dal van Granada glinsteren. Daar was niks aan de hand. Alleen de dorpjes op onze bergkam lagen in het pikdonker. Dat is nou precies het mooie van Spanjaarden: ze zijn zo heerlijk tranquilo. Niemand raakte in paniek. Wij ook niet hoor, gewoon rustig afwachten en wederom ervaren hoe het is om even ‘off grid’ te leven. We maakten al plannen om vanochtend naar Granada te rijden om onze telefoons op te laden, een ontbijtje te scoren en een écht goede kop koffie te drinken.
Resetten
Maar om 02.00 uur vannacht zaten we wéér rechtop in bed. Deze keer gelukkig niet door een aardbeving, maar door een felle lichtflits en een koor van piepende apparaten. De stroom was terug! Aangezien mijn man van oorsprong elektrotechnicus en IT’er is, hangt ons hele huis aan elkaar van de slimme wifistekkertjes, bewegingssensoren en tijdklokken via Home Assistant. Na zo’n lange stroomuitval heeft dat even wat liefde nodig. Hij is een half uurtje zoet geweest met het herstellen en resetten van het hele netwerk, waarna we tevreden weer in slaap zijn gevallen.
De natuurkracht maakt me nederig
De rust lijkt nu eindelijk weer teruggekeerd op onze berg. Onze DeLonghi koffiemachine draait weer overuren, het terrein rond het huis is geïnspecteerd (gelukkig geen schade) en de schrik is uit onze benen. De natuur heeft ons weer even laten zien hoe krachtig en dominant ze is. En ach, ik geef haar geen ongelijk.
2 reacties
Jeetje, dat is toch wel schrikken vooral als je al in je bed ligt ! Wat een ervaring weer, gelukkig zijn jullie samen een top team en leven jullie net al net zo ‘ tranquilo’ als de Spanjaarden zelf in zo’n situatie.
Wat een heftigheid, trillend in je bed en daarna op de benen, whowww inderdaad wat een natuurgeweld.
Gelukkig geen schade aan huis en haard. En jullie weer tot rust