Dit ene moment in het bos

Vanochtend werd ik wakker en besefte ineens dat ik de vogels, met name de merels en de koekoek, niet meer hoor. Natuurlijk, het is al half september. Als ik even later op een houten bank zit – naast een grote eik aan een bosvennetje – wil ik schrijven met mijn zintuigen en genieten van een uur op deze mooie plek. Ik zit, pak mijn pen en schrift en doe mijn ogen dicht.

Als ik niet kijk, hoor ik veel meer
Met mijn ogen dicht proef ik aan deze plek. Door de wind en de wisseling van zon en schaduw door de takken van de oude eik – overduidelijk een moederboom in dit bos – flikkert het licht door mijn oogleden. De vogels met hun vrolijke riedeltjes, anders dan thuis in onze tuin. Bosvogels en een voorzichtige specht op de achtergrond. Dan hoor ik een doffe plof op de grond als een eikel zijn landing maakt op het zand. De wind komt in vlagen, ruist in de droge, groene bladeren. Ik weet dat er water heel dichtbij is, maar ik hoor dat niet. Tot ineens een grote plons van een vis vlakbij, gevolgd door zwemgeluiden van een hond iets verderop. Er valt weer een eikel en een drukke vogel zoekt zijn weg in de eik boven mijn hoofd.

Ik houd van het zoete bos
Mijn neus vult zich met de aardse geur van zand, grond, regen, met duidelijke sporen van de herfst erin. Ik verbaas me ineens door de zo herkenbare geur van vochtige zandgrond. Op het pad naar dit bankje vangt mijn neus de zoete geur van naaldbos, vochtige mosgrond met een naaldentapijt. Het zoete van het bos, daar heb ik altijd zo van gehouden. Het geeft mij zo direct een intens gevoel van thuis zijn: ontspannen en verbonden met de aarde. 

Kon ik de bosgeur maar vangen
De geur voert me bliksemsnel naar mijn kindertijd; het klimmen in kromme dennen met lagere takken om op te zitten. Dat was iets wat ik zo graag deed. En nu nog bij vlagen in een speelse bui. Kon ik de bosgeur maar vangen in een glazen pot met ruikgaatjes erin. Een andere geur… van het oude, donkere groen die de hele zomer ons, de beestjes en jonge bomen schaduw heeft verleend en het leven tegen droogte heeft beschermd. De eikels blijven vallen om me heen.

Het gras heeft zijn groene kleur hervonden
Als ik mijn ogen opendoe en kijk, zie ik een donkerrode libelle landen op een jonge, berkachtige struik. Het blijft er maar heel even zitten en vliegt geruisloos verder. In het zand kruipt een bij of wesp, er liggen lange dennennaalden, eikels, mastappels en takjes kriskras op de grond. Het bruine van het korte en langere gras heeft zijn groene kleur hervonden. Hier zijn er geen sporen te zien van de genadeloze hete zon van de afgelopen paar maanden.

Ineens wandelen twee mensen in mijn beeld
Het water lijkt blauw en is verdeeld in rimpelloze en minimale golfjes. Een minuscuul eilandje en verder de moerasachtige overkant van het ven. Ineens wandelen twee mensen in mijn beeld; ze maken met hun mobiel een achteloos vakantiekiekje van deze ven. De man, met oranjerode t-shirt, afritsbroek, pet op en een rugzak, kijkt op het water voor 1..2..3..4 seconden en draait om. “Moeten we hier links op rechts?” Dan zit ik weer alleen. De stilte wordt weer gebroken door een luidruchtig tweetal erg laagvliegende militaire propellervliegtuigen van de vorige eeuw. En nog één achter mij. 

Ze spelen tikkertje
Huh? Wat is dat? Ineens ontstaat er een intens geritsel achter mij, wat niet het geluid van de scharrelende merel kan zijn. De bast vliegt af van de dennen als twee eekhoorns een speelse achtervolging rondom de dikke boom beginnen. Het ziet eruit als tikkertje. Één van de twee kiest een oversteek naar een andere boom en blijft daarachter stilstaan en wachten. De kameraad volgt niet en het spel is klaar – of de ene met rust gelaten en opgelucht. Wie zal het weten? Ik observeer de oversteker nog even en verwonder de roodbruine warme kleur van zijn vacht met de puntjes haren in zijn oren. De donkere ogen als kleine noten. De poten en neus even in de lucht. Ze springen beiden het bos in en het geritsel is klaar. Even is het heel stil.

Het spel van zon en wind
Ik moet me 180 graden omdraaien om de eekhoorns te kunnen zien en van hun spel te genieten. Mijn nek houdt het niet heel lang vol – ik ben tenslotte geen bosuil. De bank waarop ik zit, voelt hard onder mijn billen. Mijn voeten rusten op de zachte grond. Als ik nu blootsvoets was, zou de zandgrond vochtig en fris aanvoelen, zacht en weldadig. De bank heeft iets ongemakkelijks in zich voor mijn verhoudingen, en ik ga verzitten voor een betere steun voor mijn rug. Nog voel ik de knokige rand van het robuuste hout waarop ik zit. De zon warmt me zachtjes op en wisselt af met de wind waaruit de zomerse warmte verdwenen lijkt, plaats gemaakt voor het frisse van de herfst. Af en toe bezorgt het mij kortstondige koude rillingen zonder dat het vervelend voelt. 

Het voelt als thuis
Ik voel me hier heel sereen en rustig. Ontspannen en alert tegelijk. Het voelt als thuis: thuis in Finland, thuis buiten, thuis in de bossen tussen al dat kleine en grote, jong en eeuwenoud leven om me heen. In contact met de grote bron van dit alles, in verbinding met wie ik ben en mag zijn; in mijn hart, in mijn bloed en mijn DNA. Hier klopt alles en alles heeft zijn plek. Ik zit hier goed en zou het de hele middag wel vol kunnen houden…

Tijdloze beweging
De wandelaars komen, blijven even en vervolgen weer het pad op weg terug naar de start, de auto of terras. De eikels blijven liggen op het zand. De dikke den met zijn ruwe bast en de eik met zijn brede takken blijven het leven hier voeden, helpen en beschermen. Ze gaan met zijn allen het najaar in. Straks in kleur, daarna door de koude nachten, in dikke mist en donker, de vorst en stormen trotserend.

Ieder seizoen
Iets valt in mijn haar; een dor blad uit de moederboom. Ik hoor weer de riedels van zangvogels, fladderende vleugels en zie meer rimpels op het water. De wind steekt steeds meer aan merk ik, en ik snuif nog een keer de zandlucht op. Nog een eikel ploft op het zand. Ik besluit ieder seizoen op deze plek terug te keren. Nieuwsgierig naar wat ik aantref in het scharrelende micro universum rondom dit bankje.

Ik ben heel blij dat ik hier zit, en voel al hoe lichtvoetig – als een vos – ik straks terugloop. Als laatste denk ik nog aan het stel eekhoorns, benieuwd naar wat ze nu aan het doen zijn.

Natuurcoaching
Dit is wat een uur met mij doet als ik buiten ben. Hoe fijn is het als je je eigen vraagstukken buiten kunt bespreken met een professionele coach? Coaching in de natuur is moeiteloos, ontspannen en je komt uit je hoofd. Ga je met mij mee de natuur in? Kijk hier op mijn website wat Natuurcoaching inhoudt en wat het jou kan brengen.

1 thought on “Dit ene moment in het bos”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

%d bloggers liken dit: