Speel maar fijn lief vriendje

Lieve Murphy, het is al best lang geleden, dat je plotseling bij me wegging. Mijn hart ging kapot toen dat gebeurde. Ik was niet bij jou toen je me het hardste nodig had. En dat terwijl je mij altijd onvoorwaardelijk lief hebt gehad. Ik heb niet gerouwd, dat was te pijnlijk. Ik heb het verdriet weggeduwd. Mama was namelijk ook ziek en ik moest er ook voor haar zijn, toch? 

Wat heb ik jou gemist. Ik mis je zelfs nu nog steeds. Misschien is dat ook wel de reden dat er nog steeds geen ander hondje in huis is gekomen. Nu, nadat de deur naar jou en jouw herinnering weer open is gegaan, mis ik je nog erger, alsof het gisteren was dat je bij me wegging. 

Onschuldige ogen
We hebben zulke mooie momenten gehad. Samen op pad. Ik op de rollerskates en jij achter de kippen aan bij het Schapenweidje. Ik werd uitgefoeterd door een mevrouw en jij ging helemaal los. Met die prachtige, mooie, bruine, onschuldige ogen kwam je vol trots met een pluk veren in je bek naar me toe gerend om er vervolgens weer vandoor te gaan.

Onze ontmoeting
Wat bijzonder was het die eerste ontmoeting daar op Schiphol, in de binnenzak van Michalis. Op dat moment zat je al in mijn hart en had het lot al bepaald dat je bij mij zou blijven wonen. Mama, tante en zelfs mijn vriendinnen waren gek met en op jou. Alleen de poezen van tante vond je niet zo leuk. Je broer en zus, de bouviers van tante, weer wel. Vooral Callie, jouw grote broer. Daar liep je altijd parmantig naast. Want dan wist je: mij kan niets gebeuren. 

Ongelukken
En toch ook heb jij zo je serie ongelukken gekend. Als pup viel je al van het dak op Kreta en later werd je gepest door een jong kind, waardoor je de rest van je leven kinderen heel erg wantrouwde en er niet mee wilde spelen. Ook om die reden schrok je op een keer toen er kinderen hard naar je toe renden en je prompt onder een auto liep. Gelukkig kwam je er weer bovenop, hoewel ik niet zeker weet of je er echt helemaal bovenop bent gekomen. Ik had toen beter op jou moeten passen, ik had je eerder moeten aanlijnen. 

Jaloers
En later met hem, toen ging het al niet zo heel erg lekker met jou. Dat heb ik toen niet zo heel goed door gehad. Pas later realiseerde ik me dat je achteruitging. Te laat drong tot me door dat ik je nooit met hem alleen had moeten laten. Hij was niet goed voor jou, jaloers op jou, jaloers op onze onvoorwaardelijke liefde. De signalen waren er, alleen snapte ik het toen nog niet helemaal. Ik had hem veel eerder het huis uit moeten zetten. Ik heb daarin niet de beste keuze gemaakt en dat heeft jouw leven verkort en jou heel veel pijn gedaan. Dat doet me verdriet, mijn schuld aan jou is niet te vereffenen. Jij bent er niet meer. Ik hield van jou met heel mijn hart en dat doe ik nog steeds.

Daar heb je het goed
Ik weet dat je nu over bent, want ik voel je niet meer. In het begin toen je net weg was, voelde ik jouw aanwezigheid soms. Begroette je me weer of speelden we ons spel op bed en dolden we in huis. Ik hoop je ooit weer in mijn armen te kunnen sluiten. Daar waar je nu bent, misschien wel met je grote broer, dat hoop ik, misschien met eigen vriendjes, daar heb je het goed. Ik weet het, want ik heb je regelmatig gezien. Ik heb je zien rennen over een veld, over sprieten zien razen met je mooie zwarte haren en witte bles en die prachtige blije warme mooie bruine ogen, waarin ik kon verdrinken.

Speel maar fijn lief vriendje. 
Tot ziens, tot we elkaar weer ontmoeten.

Geschreven tijdens Coachen met Honden in maart 2019.

20 thoughts on “Speel maar fijn lief vriendje”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *