Afgelopen week liep ik met acht vrienden een deel van het Kustpad: vier dagen wandelen en vier overnachtingen. Inmiddels is dit een jaarlijks ritueel waar ik iedere keer weer enorm van geniet. Mijn voorbereiding was dit jaar alleen wat minder. Door het warme weer deze zomer had ik minder kilometers in de benen dan andere jaren. Maar ik verkeerde in de veronderstelling dat we deze vier dagen maar ongeveer zeventien kilometer zouden lopen. Dat moest wel lukken….
Tot tijdens de tocht bleek dat die zeventien kilometer niet het hele verhaal was, want we moesten ook nog van en naar het hotel en naar het restaurant. Voor je het weet, staan er aan het einde van de dag behoorlijk wat meer kilometers op de teller. Dat was even slikken.
Doorweekt
En precies op de dag van uiteindelijk 32 km, dat we over het strand en door de duinen liepen, een werkelijk prachtig gebied, begon het te regenen. Niet een beetje. Gewoon doorweekt, ondanks de regenjas. Soppende sokken, natte schoenen en nog kilometers te gaan.
Ik hoef het niet te doen
Natuurlijk is er daarna die trots. Het heerlijke gevoel dat ontstaat wanneer je ontdekt dat je meer kunt dan je vooraf misschien dacht. Maar onderweg gebeurde er iets wat ik eigenlijk nog interessanter vind. Ik realiseerde me heel bewust: ik hoef dit niet te doen, ik kan stoppen, of een Uber bellen, en dan ergens binnen comfortabel schuilen. Ik kan besluiten dat het voor vandaag genoeg is. Gek genoeg maakte juist dát het makkelijker om door te lopen, want zodra ik werkelijk voel dat ik de regie heb en ieder moment opnieuw een keuze kan maken, kan ik ook oprecht ja zeggen tegen die laatste kilometers. Omdat ik ervoor kies.
Van verduren naar verdragen
Dat is voor mij het verschil tussen verduren en verdragen.
- Bij verduren is mijn aandacht vooral gericht op het einde: wanneer houdt het op? Hoe lang nog? Wat kom ik tekort om dit vol te houden?
- Bij verdragen is het ongemak niet ineens verdwenen – mijn voeten doen nog steeds pijn, mijn schoenen zijn nog steeds nat, de kilometers worden niet korter – maar mijn perspectief verandert. Omdat ik weet dat ik een keuze heb, hoef ik niet alleen maar bezig te zijn met wat er níét is of met wat ik tekortkom. Er ontstaat ruimte om te kijken naar wat er wél is. Wat nog mogelijk is. Wat ik nog kan.
Dat je weet dat je kúnt kiezen
Een waardevolle les die ik de afgelopen jaren steeds beter ben gaan begrijpen: regie betekent niet dat je altijd kiest voor de makkelijke weg, regie betekent dat je weet dat je kúnt kiezen en daardoor bewust kunt kiezen voor de moeilijke of zwaardere weg.
Op die kletsnatte dag aan de kust maakte dat voor mij precies het verschil. Het verschil tussen verduren en verdragen.
De Wegwijzeres
Wil je meer weten over de toepassing van het leiderschapskompas van De Wegwijzeres®️? Kijk dan op https://dorotheaverhagen.nl
