‘Vind je het leuk om een paar dagen in een Yurt te logeren?’ vraag ik aan mijn lief. Het is de zomer van 2017, ik heb behoefte aan rust en stilte en ik wil vooral veel schrijven. Mijn boek Hartmama is op dat moment bijna af. We rijden naar Friesland, de provincie van mijn jeugd. Als ik de Yurt zie staan, maakt mijn hart een sprongetje.
De kwaliteit van stilte
Stiltetuin, wat een vondst! Ik zit aan een houten tafeltje op een rotanstoel. Mijn lief naast me. Kranten voor zich op tafel, maar hij leest nog niet. Gewoon eventjes zitten, rondkijken en genieten. Er scharrelt een vrouwtjes eend op het gras, ze kwaakt. Overal liggen overrijpe appels, die ze negeert. Waar is ze wel naar op zoek? Ik hoor ook ergens zacht getok van kippen. Die heb ik nog niet gezien. Voor mij zie ik moestuinbedden. Met sla, kruiden, mini-tomaatjes, palmkool, courgettes maar ook bloemen. Zonnebloemen, vastgebonden aan oude verroeste hekken. Overal fladderen koolwitjes. Ze zijn lieflijk om te zien, maar leggen zij geen eitjes in de groente? Die, als ze eenmaal rups geworden zijn, een ware schrik zijn voor elke moestuinier? Thuis toch eens opzoeken in het boek van Jelle. De eenden waggelen opnieuw langs. Ze grazen, snelle happen gras. Aan het einde van het grasveldje staan knotwilgen. Ze bieden doorkijkjes naar de weilanden erachter. Boerderijen in de verte, grote silo’s bij de stallen. Ik hoor fietsers langskomen, hun stemmen dragen ver. Het Fries klinkt vertrouwd in mijn oren.
Onverwachte ontmoeting
Eerder op de dag, tijdens onze fietstocht naar Bolsward, pauzeren we bij een klein dorpje. ‘Oant sjen!’ staat er op een bord. We blijven nog even. We picknicken op een houten bankje langs de fietsroute. Er gebeurt hier helemaal niets, het is oorverdovend stil. We eten ons zelfgebakken volkorenbrood met kaas. Opeens komt er een oud brommertje langsgereden, met een nog veel oudere man erop. Hij heeft een dikke jas aan, een soort Willempie-helm op zijn hoofd en donkerblauwe pantoffels van vilt aan zijn voeten. Duidelijk niet gemaakt voor buitengebruik, maar dat schijnt hem niet te deren. Vastberaden loopt hij op ons af, graait in de diepe zakken van zijn jas en diept daar twee pepermuntbollen uit op. Die geeft hij aan mijn lief. Dan kijkt hij naar mij. Uit zijn andere zak komt een rolletje KING tevoorschijn. ‘Fan myn frou krigen, dus dy is foar do’ zegt hij. Ik begrijp eruit dat hij ze van zijn vrouw heeft gekregen en dat ze nu voor mij zijn. Hij zegt nog meer, maar dat kan ik niet verstaan. Totaal verbouwereerd bedanken we hem en we bieden hem wat van onze druiven aan. Hij hoort het niet meer, want hij beent alweer weg, start de brommer, tuft weg en kijkt niet meer om.
Er was eens een meisje dat zigeunerin wilde worden
Altijd onderweg met haar paarden en een tent
Stel dat dat zou kunnen? Hoe kan ik dicht bij deze ervaring komen?
Tent, wat is het lang geleden dat we hebben gekampeerd, deze is magisch
Een Yurt, op een paradijselijke plek
Rust om te schrijven (en nog eens, en nog eens)
Ervaren dat ik weinig nodig heb
Inademen wat er is
Navoelen als ik weer thuis ben: dit is geluk
Slapen in Zeeland
Het vakantiehuis op ons Zeeuwse erf is deze zomer goed gevuld. Mocht je willen nazomeren dan hebben we in september nog beschikbaarheid. Kijk eens op www.slapeninzeeland.nl/boekingen.
Het is ook mogelijk om een paar dagen verblijf te combineren met coaching. Als je daarover meer wilt weten, kijk dan eens op www.susanvanderbeek.nl/dichterbij-jezelf
