Pijnlijk bewust van alle gewoontes in het omgaan met mijn honden

Ze is inmiddels twee jaar bij ons, Hera uit Roemenië, een ex-straathondje. Ze is lief, een blij ei, een knorrepot, ze kan jaloers zijn als ze onvoldoende aandacht krijgt. Dan zit ze haar grote zus Britt flink op haar kop en wordt ze een letterlijk kuitenbijtertje. Britt laat het meestal goeiig toe, maar soms heeft ze er genoeg van. Dan gaan al haar borstels in haar nek recht overeind staan. Alsof ze wil zeggen: ‘Kappen nu!’ En dan kent Hera haar plaats.

Onverklaarbare angst voor haar tuigje
Er is nog een dingetje dat ik niet opgelost krijg. Elke keer als ik haar tuigje om wil doen, rent ze van me weg. Ze gaat dan onder de keukentafel liggen, of ze kruipt weg in haar bench. Als ik haar roep, komt ze soms wel, maar blijft ze op 1,5 meter bij me vandaan. Coronaslim is ze dus wel. Ik neem in zo’n situatie alle tijd en forceer niets. Soms komt ze dan toch dichterbij. Ze trilt als een rietje en als ik het tuigje omdoe, staat ze helemaal ineengedoken, alsof ze een enorm pak slaag verwacht. De keren dat ze niet komt, laat ik haar thuis en ga wel met Britt wandelen. Dan jankt ze het hele huis bij elkaar, uit pure frustratie.

Mindful communiceren met je hond
Afgelopen maand boekte ik een consult bij mijn opleider, Geert de Bolster. Bij hem volg ik de opleiding tot hondengedragsbegeleider. Hij stelt vragen en observeert. Hera is daar erg timide. Ze maakt niet echt contact met Geert, maar zoekt ook geen steun bij mij. Ze gaat niet liggen op het pluchen kussen dat voor haar klaarligt, maar op de harde vloer. Ze houdt door haar oogharen heen alles in de gaten en ontspant zich niet.

Dan is er een opmerkelijk moment. Ik sta op om ergens anders te gaan zitten en roep Hera bij me. Ze komt blij aangerend. Totdat ik “Goed zo, meisje!” tegen haar zeg. Dan gaat ze onmiddellijk op een afstandje van me liggen. Ze kijkt wel naar me, maar ze komt niet. Geert stelt me een mooie vraag, waarom ik het woord goed zo gebruik? “Ik gebruik het als stembeloning, omdat ik blij ben dat ze komt” is mijn antwoord. “Krijgt ze alleen goedkeuring van je als ze aan jouw verwachtingen voldoet?” is de vervolgvraag. Ik ben er even stil van. Is dat zo? Zou Hera het zo voelen?

Jij bent oké, ik ben oké
“Hoe zou het zijn als je naar Hera kunt kijken vanuit je hart? Dat ze oké is zoals ze is, met alles erop en eraan? Ook als ze niet doet wat jij zegt?” Ik ben me opnieuw pijnlijk bewust van alle gewoontes in het omgaan met mijn honden. Ook al heb ik de afgelopen jaren oneindig veel bijgeleerd. Ben ik al lang afgestapt van trainen, corrigeren en het willen presteren met mijn honden. Kan ik kijken naar wat ze nodig hebben. Trek ik me veel minder aan van wat anderen zouden kunnen denken over het gedrag van mijn honden. Heb ik volgens mijn gezin engelengeduld gehad met het omdoen van het tuigje bij Hera.

De dagen na het consult valt het me op hoe vaak ik ‘goed zo’ zeg tegen mijn honden. Altijd maar weer die goedkeuring. Nu ik het weet, kan ik het veranderen in: ‘Ik zie u graag’ – Vlaams voor ‘ik hou van je’, want dat is waar het werkelijk om draait.

Hera krijgt een knalroze tuigje
We rijden naar huis. Hera heeft een knalroze tuigje om. Eentje waar ze kan instappen en niet haar kop hoeft in te steken. Dat lijkt in eerste instantie een verbetering. Maar er doemt een nieuw obstakel op, het tuigje heeft namelijk een klittenbandsluiting. Hera schrikt enorm van het scheurende geluid zo vlak bij haar koppie. Ze schiet weg en gromt. Op een afstandje schudt ze zich uit, een manier om de stress weer uit haar lijfje te krijgen. De dagen erna komt ze wel aan het tuigje snuffelen. Met een zwabberkwispel die spanning verraadt. En als ik de kans krijg om het om te doen, staat ze stokstijf stil, als bevroren. Ze gaat alleen mee naar buiten als ik haar aanmoedig.

Ze heeft een reset nodig
Opnieuw heb ik contact met Geert, via de mail en telefonisch deze keer. Ik vertel hem hoe het gaat. Hij stelt voor om een totale reset te doen. Dat houdt in dat we 6 weken niet met haar gaan wandelen. En omdat alleen thuisblijven super frustrerend voor haar is, geldt dat regime ook voor Britt. Ik ben het ermee eens en ik merk het ongemak in mijn lijf; mijn gehechtheid aan de dagelijkse rondjes om mijn mini-dorp. Het gevoel dat ik mijn honden iets ontneem als we niet gaan wandelen. Gelukkig hebben we een groot erf en kunnen ze naar hartenlust ravotten. Ik ben erg benieuwd naar wat de komende periode ons gaat opleveren. Voorlopig mag ik mezelf uitlaten.

Meer lezen?
Geert de Bolster heeft een boek geschreven over zijn manier van opvoeden: https://debolsterdierenshop.be/Je-hond-opvoeden-met-de-connectiemethode.
Wil jij dat vaker mijn blogs over honden lezen? Like dan mijn pagina https://www.facebook.com/susanvanderbeekcoaching.

6 thoughts on “Pijnlijk bewust van alle gewoontes in het omgaan met mijn honden”
  1. Oh jeetje Susan, dat is wel een moeilijke stap lijkt me. Voor jullie alledrie niet wandelen…. pffff ik voel het zelfs haha.
    Wel ongelooflijk goed dat je doorpakt met het doorbreken van oude patronen. Ik ga ook eens bij mezelf te rade wat ik uit gewoonte doe en zeg. Dank je voor het delen.

  2. Hey Susan,
    Ik en lijn hondje hebben net hetzelfde probleem met het harnas. Ze loopt weg als ze het harnasje ziet. Is er bij jou al vooruitgang?
    Grtjes,
    Sophie

    1. Dag Sophie, de 6 weken niet wandelen zijn nog niet om. Pas daarna ga ik haar laten wennen aan een nieuw tuigje, zonder klittenbandsluiting. De vooruitgang zit hem nu vooral in het vermijden van stress en het werken aan vertrouwen. Is jouw hondje ook geadopteerd uit het buitenland? Als je wilt, kun je me eens bellen. Stuur maar een mail via het contactformulier op mijn website.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: