Ouder worden, een drama of een deugd?

In het wereldbeeld van tegenwoordig is het de normaalste zaak dat we zo lang mogelijk ‘jong’ blijven. De kleding- en schoonheidsindustrie willen je laten geloven dat je niet oud hoeft te worden.

Rimpels? Niet nodig, want er zijn allerlei smeerseltjes die ervoor zorgen dat je huid niet veroudert. En anders ga je naar de schoonheidssalon om je daar te laten inspuiten met botox en weg is het probleem. Je moet het bijhouden, maar dat is geen probleem, behalve misschien voor je portemonnee. Ook is het mogelijk om cosmetische operaties te laten doen. Hele ‘verbouwingen’ worden er uitgevoerd en er zijn zelfs mensen die daar al op jonge leeftijd mee beginnen. Want stel je voor dat je er oud uitziet.

Maar wat is oud eigenlijk? Waarom zijn we zo gebrand op ‘jong’? Uiteindelijk is dat alleen maar de buitenkant. Want hoe zit het met de binnenkant? Het lichaam veroudert immers al vanaf de dag van je geboorte en dat kun je niet tegenhouden, hoeveel er ook tegenwoordig mogelijk is op dit gebied.

Streepjes op je gezicht
In mijn laatste klas als schooljuf moest ik uitleggen wat pensioen betekende. Een lastig begrip voor zes- en zevenjarigen. Maar één kind had wel een idee. “Je mag met pensioen als je streepjes (lees rimpels) op je gezicht hebt, want als je die hebt, ben je oud.” Nou dat was duidelijk want de juf had streepjes in haar gezicht.

Zoveel levenservaring
Of een uitspraak van mijn jongste kleinzoon van veertien: “Soms wil ik zo oud zijn als jij oma, omdat je dan kunt genieten van alles en omdat je dan zoveel levenservaring hebt.” Dat het leven als je oud bent niet altijd leuk is, liet ik maar even in het midden. Ik vond het zo geweldig om met hem te praten. Dat komt niet zo vaak voor omdat mijn kleinkinderen nu steeds meer hun eigen leven leiden.

Een drama of een deugd
Maar ik denk ook dat het afhangt van heel veel factoren of oud zijn een drama of deugd is. Als je lichamelijk kampt met veel problemen of het brein wil niet meer zo goed, dan kan ik me voorstellen dat het een drama is. Niet alleen voor de mensen zelf, maar ook voor hun omgeving. Er wordt van alles uit de kast gehaald om deze mensen een aangename oude dag te bezorgen, ondanks alle problemen waarmee ze worstelen. Maar soms is het leven te zwaar voor hen en slijten ze hun dagen in een stoel voor het raam of in bed. Ik zie het regelmatig in de buurt. Alles is hen teveel. Soms snap ik het wel, maar soms ook niet. Een gesprek aangaan is vaak lastig omdat alles negatief is. Ik weet natuurlijk niet wat er speelt, maar het maakt het lastiger.

Daartegenover staan de mensen die nog gezond van lijf en leden zijn en tot op hoge leeftijd van alles ondernemen. Dat wil niet zeggen dat alles net zo makkelijk gaat als toen ze dertig of veertig jaar waren, maar ze doen het wel. En hoe komt het dan dat het bij hen wel lukt? Hebben zij een andere levensinstelling? Ligt het aan hun opvoeding? Voor deze mensen ziet het leven er positiever uit. Ze proberen hun eigen leven zo aangenaam mogelijk te maken.

Hoe is dat bij mij?
Ik ben afgelopen week 76 geworden. En natuurlijk kun je aan mij zien dat ik geen twintig meer ben. Ik heb inderdaad rimpels en mijn haar is op dit ogenblik peper en zout, zoals de kapper zegt. Maar ik mag me gelukkig prijzen dat ik gezond ben van lijf en leden en het brein werkt ook nog goed, al zeg ik het zelf. Ik doe nog van alles; wandelen is een grote hobby en de wandelingen die ik maak zijn gemiddeld 15 km. Natuurlijk duurt het iets langer voordat ik weer uitgerust ben. Maar ik heb tijd.

Vrijwilligerswerk is ook een wekelijkse activiteit. Na de meivakantie ga ik weer aan iets nieuws beginnen: assistent peuterjuf bij kinderen die net iets meer aandacht nodig hebben. En toen ik 74 was, begon ik met de opleiding Kleurpsychologie van Anne-Lies Smal . Het jaar erna het vervolg: de Verdieping. Een verrijking van mijn leven. Verder lees ik veel, heel veel. En kleurrijk koken is ook iets wat ik erg leuk vind. Verse spullen en geen kant en klaar maaltijden. Ik schrijf een keer per week een blog voor Blogzinnig; dit doe ik nu bijna anderhalf jaar. Nooit eerder gedaan. Vorig jaar een elfjesbundeltje uitgegeven nadat ik er iedere dag één op Facebook plaatste en het verzoek kwam om het te bundelen.

Ik doe het toch maar mooi. En nee, mijn leven loopt niet altijd over rozen. Er gebeuren genoeg dingen die niet fijn zijn. Maar ik kan nu gelukkig ook op een andere manier van het leven genieten. Dat was wat mijn kleinzoon bedoelde.