Om verder te kunnen, dien je eerst te stoppen met aanpassen

Soms moet je loslaten wat je lief is, waar je hart ligt en daar vaak heel lang heeft gelegen. Omdat het niet meer bij je past, je niet meer dient op het pad dat jij aan het bewandelen bent. En dat kan doodeng zijn. Verdrietig ook. Makkelijker lijkt het dan om vast te houden aan wat je had, of om te blijven en je aan te passen, zodat je geen mensen kwijtraakt die je lief zijn. Doen wat je kent is gemakkelijker dan iets nieuws aangaan waarvan je nog niet weet hoe het moet of wie daar dan zal zijn. Verder gaan op je pad doe je dus niet alleen door los te laten, het is vooral stoppen met aanpassen. 

Ik zorg, dus ik ben
Bij elke aanpassing die je doet in je leven, bij wie dan ook, raak je een stukje van jezelf kwijt. Je geeft als het ware jezelf steeds weer een beetje aan die ander, zodat het dan weer fijn is, omdat diegene het nodig heeft. En jij kennelijk ook. 

Wanneer je dit herkent, dan doe je dit waarschijnlijk al vanaf dat je heel klein bent. Je weet niet beter dan dat dit is wat je doet: je aanpassen, jezelf steeds een beetje weggeven. Simpelweg omdat dit de manier was waardoor je kon zijn waar je was, je gezin van herkomst. Omdat je daardoor voelde dat je nodig en belangrijk was, gezien werd. Zo klein als je bent heb je daar je bestaansrecht aan ontleend. Ik zorg, dus ik ben. Ik ben er voor jou, dus ik doe ertoe. Ik draag voor jou wat jij niet kan dragen en geef van mezelf aan jou wat je nodig hebt.

Geen echte liefde
Dit is de liefde die je kent. Je hebt je identiteit ontleend aan wat de ander van je vindt, hoe die over je denkt. Het is een voorwaardelijke liefde die je bent gaan herkennen als liefde. Als ik maar goed mijn best doe, doe wat ze zeggen, dan vinden ze me lief. Als ik maar gewoon steeds kom als ze het vragen, dan word ik gewaardeerd. 

Op een gegeven moment moet je wel jezelf gaan uitschakelen, omdat je dit anders niet volhoudt. Dit kan heel lang goed gaan, gewoon omdat je het ervaart als liefde en waarschijnlijk wel een lange adem hebt, het je dient en je er blij van wordt. Liefde met een dubbele agenda, omdat je het nodig hebt voor jezelf (even los van de ander) is geen echte liefde, dat is liefde gebaseerd op angst.

Stel jezelf eens wat vragen: 
– Is dit de manier zoals jij wilt verbinden met anderen? 
– Is dit de manier zoals je echt wilt zijn? 
– Voel je hoe je hierop leegloopt? 
– Durf je los te laten wat je zo lief was, durf je over te gaan naar een onvoorwaardelijke vorm van liefde voor jezelf?

Onvoorwaardelijke liefde voor jezelf
Loslaten wat je lief is, dat kan alles zijn: een persoon, je werk, je partner, het maakt niet uit waar het over gaat. Wanneer je voelt dat het jou niet meer dient, dan is het tijd om te onderzoeken wat er nodig is om te doen, wat jij nodig hebt. Je altijd maar aanpassen wordt uiteindelijk een vorm van vechten voor jezelf in een te krappe verbinding, in iets wat niet goed voelt. Het wordt een proberen ‘je zo te manoeuvreren dat je het nog wel even volhoudt’. Het lastige is dus vaak dat het dan ook echt wel weer even fijn is. Waarom denk je dat het zo lang kan duren soms voordat partners uit elkaar gaan?

Het is ook absoluut een eigen innerlijk proces dat zich heel lang onder water kan afspelen, of in de mist. Totdat je wakker wordt, de mist optrekt en je ziet wat er werkelijk gebeurt. Omdat het tijd is om jezelf de erkenning te geven die je werkelijk waard bent. Niet meer voldoen aan de verwachting van de ander om erkend te worden. Jezelf onvoorwaardelijk liefhebben en doen wat voor jou goed voelt. 

Aanpassen helpt de ander niet
Wanneer je je altijd maar aanpast aan de ander omdat je diegene wilt ontzien, omdat je draagt wat voor die ander te zwaar is, doe je niet alleen jezelf iets aan, maar zeker ook de ander.  Je houdt namelijk zelf in stand dat jij het moet blijven dragen, want die ander kan het niet zelf gaan doen. Zo creëer je dus je eigen gouden kooi, verbindingen met mensen waarin je je niet fijn voelt of plekken die niet goed voor je zijn. Het ligt niet aan de ander, je hebt je eigen onbewuste keuzes gemaakt. Je staat zelf dus onbewust toe wat er gebeurt. 

Het mooie van gaan doen voor jezelf wat nodig is en wat je verdient, is dat je tegelijkertijd de ander dient, maar nu op een zuivere manier, in wat er nodig is. En dit is een vorm van dienstbaar zijn die als vanzelf gaat, je hoeft er geen moeite voor te doen. Het is niet jouw verantwoordelijkheid, maar je creëert wat er nodig is. De ander doet daarmee wat diegene wil, wat diegene kan. Jij hoeft alleen maar je mooie zelf te zijn. Jij volgt je hart, zet die stap die je te zetten hebt. 

En ja, dat is echt lang niet altijd hetgeen wat meteen fijn voelt, je blij maakt of in een flow brengt. Je moet namelijk eerst ergens doorheen. Loslaten wat je hebt opgestapeld in je systeem. Verdriet, boosheid, niet te verwarren met dat je keuze wellicht niet goed zou zijn. 

Tijd om te gaan staan
Nu is het tijd om te gaan staan voor jezelf, te voelen dat je het waard bent jezelf te geven wat je nodig hebt. Los te laten wat je niet meer dient en weg te gaan van wat jou klein houdt en steeds vaker ondermijndt, iets wat je telkens weer zelf laat gebeuren. 

Het is tijd voor jouw mooie en ware ik. Tijd om te  beseffen dat je je eigen weg kunt gaan.

4 thoughts on “Om verder te kunnen, dien je eerst te stoppen met aanpassen”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *