Normaal? Dat is heel persoonlijk

Voor mij is een flinke armlengte mijn persoonlijke normaal. Het gaat dan dus om de lichamelijke afstand tussen mijzelf en een ander, die ik niet ken. Het is een heel ander verhaal als ik iemand wel ken of als deze persoon mijn kind of lief is. Dan is heel dichtbij voor mij prettig. Voor iedereen is deze lichaamsafstand, populair gezegd de social distance, verschillend. Wat voor de een prettig is, is dat voor de ander niet. Behalve het gevoel dat erbij komt kijken spelen de cultuur, familie, achtergrond en zelfs het land waar je woont hierin een rol. Juist in deze toch wel bijzondere tijd wordt dit duidelijk.

Zou het ooit nog mogelijk zijn? Om hutje mutje in een bus te zitten omdat ik ergens heen reis, vanwege werk of een opleiding? Terwijl er op nog geen 20 centimeter afstand van mij iemand muziek staat te luisteren en achter mij iemand nog dichterbij staat die uitgebreid kletst met een ander. Als de bus remt, even tegen me aanduwend en als de bus optrekt, weer de andere kant op beweegt. Zo geen contact makend en dan weer wel met mijn lichaam en comfortabele afstandzone. Elkaar negerend en ergens mee bezig om vooral niet elkaar op te merken of ‘echt’ aan te hoeven kijken.

Vreemden in jouw persoonlijke ruimte
Het was contact dat nodig was om van A naar B te komen. Jarenlang was het normaal voor iedereen die met het OV reisde tijdens de drukke spitsuren. Zo liet je, noodgedwongen, iemand toe waar volgens jouw persoonlijke normaal, alleen goede vrienden, familie, partner of kinderen welkom waren. Je kon anders gaan fietsen of indien mogelijk met de auto of een latere bus, in de hoop dat deze leger zou zijn. Velen hadden deze keuze niet. Vooral omdat ze op een bepaald tijdstip op hun werk of opleiding werden verwacht. Een keuze werd vaak snel gemaakt. Noodgedwongen liet je ‘vreemde’ mensen in jouw persoonlijke ruimte komen.

De regels in andere landen
Nu is dit bijna ondenkbaar. Nu wordt er getracht 1,5 meter als normaal te zien en te aanvaarden. Ook hierin is het niet sluitend en is er verschil. In Nederland houdt iedereen zo veel mogelijk 1,5 meter aan. In andere landen worden hele andere regels als normaal gezien. Ja, ook in deze coronatijd. Als je in Frankrijk of Italië bent, hoef je maar 1 meter afstand te houden. In Canada, Amerika houden ze 6 voet aan, wat neerkomt op ongeveer 1,8 meter. In het Verenigd Koninkrijk spreken ze van meer dan 2 meter of meer dan 6 voet afstand houden. Ondertussen worden er in Wit Rusland helemaal geen officiële overheidsmaatregelen voorgeschreven om afstand te houden; de leider daar zegt dat je vooral veel wodka moet drinken en veel naar de sauna dient te gaan.

Internationale verschillen
Zweden hanteert de regel om afstand te houden buitenshuis, maar wel zonder expliciet de 1,5 meter, 1 meter of 2 meter regel toe te passen. In Rusland hanteren ze wel de 1,5 meter tussen mensen, maar als de orthodoxe christenen mogen, zoals daar gebruikelijk is, nog steeds de beelden in de kerken kussen. Zo zie je maar; ook op internationaal niveau zijn er verschillen.

Bewust abnormaal
Persoonlijke ruimte is een gevoel in je lijf, jij bepaalt zelf daarin wat je prettig vindt. Heel wat anders dan de nu opgelegde regels door de overheid. Aanraken doen we vaak meer dan we bewust door hebben. In een gesprek met iemand stap je sneller naar elkaar toe dan van elkaar af. Voor de coronacrisis bepaalde je zelf wat fijn, wenselijk en voor jou oké was. Nu worden we geacht een opgelegde afstand aan te houden. Zelfs in de meest verdrietige momenten en in situaties van leven en dood. Wat eerst onbewust normaal was, is nu bewust abnormaal. 

Alsof het gesprek nog niet afgelopen is
Hoeveel uitspraken er ook worden gedaan door de Nederlandse overheid, het RIVM, meneer Rutte of wie dan ook om de 1,5 meter als normaal te zien, het is niet normaal. En het lijkt mij ook niet wenselijk om het als het ‘nieuwe’ normaal te zien. Juist nu merken mensen dat het anders is, dat aanraken wenselijk is. Zoiets eenvoudigs als een arm om je heen, een knuffel, maar ook een subtiele aanraking van een collega tijdens een gesprek op je werk die de afstand tussen jou en de ander overbrugt. Je wordt gezien en gehoord. Iets wat nu niet mag of mogelijk is. Van zelf kiezen om lichamelijk contact te maken is geen sprake. Zodat je na een gesprek of ontmoeting een gevoel kan hebben dat het gesprek nog niet afgelopen is. Er mist iets en dat kan voelen alsof er nog iets nodig is.

Er is meer mogelijk dan je denkt
Het is slim om deze erkenning aan jezelf te geven en goed te zorgen voor jouw persoonlijke normaal, die goed voelt voor jou. Ook al kan je nu niet de gewenste toenadering of afstand nemen, wees je er bewust van. Als je de mogelijkheden openhoudt en je niet laat belemmeren, weerhouden of bang maken door wat je nu ervaart, zul je ervaren dat er altijd meer mogelijk is dan je denkt. Als je wilt, wijs ik jou de weg…

Nieuwsgierig geworden? Neem dan contact op: www.kailosinzichten.nl

1 thought on “Normaal? Dat is heel persoonlijk”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: