Moet ik echt een noodpakket maken?

Op 12 december hield Mark Rutte zijn eerste grote toespraak als secretaris-generaal van de NAVO. Hij zei letterlijk: “Wij zijn niet klaar voor wat er de komende vier of vijf jaar op ons afkomt. Er is meer geld nodig voor defensie en daarvoor heb ik de steun nodig van de bevolking. We moeten ons geestelijk voorbereiden op oorlog.”

Een alarmerende toespraak
Natuurlijk weet ik wel dat de situatie in de wereld niet bepaald rooskleurig is. Daarvoor hoef je maar naar het dagelijkse nieuws te kijken en eerlijk gezegd sla ik dat regelmatig over. Ik richt me graag op positieve dingen. Maar deze zinnen zijn toch iets om over na te denken. Ik spreek er met verschillende mensen over en van hun antwoorden word ik niet erg veel wijzer. Sommigen willen het er helemaal niet over hebben en anderen nemen het met een korreltje zout. Degenen die het er niet over willen hebben, doen aan struisvogelpolitiek en de anderen zeggen dat ze het wel zien als het zover is. Maar ikzelf? Hoe denk ik erover?

Mijn hoofd draait overuren
Ik kijk op de site van de Overheid. Daar staat kort wat belangrijk is om in huis te hebben. Op andere sites staan kant en klare pakketten die je kunt aanschaffen. Die vinden gretig aftrek. Bepaald goedkoop zijn ze niet. Een vriendin, die jarenlang in Zwitserland heeft gewoond, vertelt dat het daar verplicht is om een noodpakket in huis te hebben. De Zwitsers hebben zelfs een website waarop je kunt invullen voor hoeveel personen zo’n pakket nodig is en die rekent dan uit wat je nodig hebt voor een week. Ze zegt ook: “ga er vanuit dat je naar de rimboe gaat en geen gas, water en elektriciteit hebt.” Dat is best lastig, want hier in Nederland zit je meestal dicht bij de bewoonde wereld als je bijvoorbeeld gaat wandelen.

Tegenstrijdige berichten
Om het nog verwarrender te maken zijn er experts die zeggen dat een noodpakket geen zin heeft als er plotseling oorlog uitbreekt. Volgens hen heb je dan meer aan goede buren. En als er een natuurramp uitbreekt, zo snel als mogelijk weg uit het gebied. Hoe dan? Lopend, fietsend als je geen auto hebt of het openbaar vervoer niet rijdt? Door de verschillende berichten word ik niet echt blij. Tegenstrijdige berichten zorgen naar mijn mening voor onzekerheid en angst. Zelf ben ik niet bang, althans nu nog niet. Ik kan het me gewoon niet voorstellen dat het hier ook gebeurt. Of is dat ook ontkennen van de dreiging?

Onrustig slapen
Ik besluit om er even niet mee bezig te zijn. Op deze manier kan ik er niet helder over denken. Ik betrap mezelf erop dat ik het niet fijn vind om me hiermee bezig te houden. Maar zo werkt dat natuurlijk niet, nou ja bij mij dan. Ik slaap een paar nachten onrustig en merk dat ik het me toch bezighoudt. Bij sommige spullen in huis denk ik: die kan ik wel gebruiken voor een noodpakket. Ook in winkels kijk ik rond. Maar ik zet nog niets klaar. Wel denk ik na over de plek in huis waar het zou kunnen staan. Het moet makkelijk te pakken zijn, ook als het donker is. Na een paar dagen besluit ik dat ik niet moet wachten. Het wil niet zeggen dat er meteen iets gebeurt als het klaarstaat.

Er staat ook een rugzak klaar
Langzaam begint de krat – die ik ervoor gereserveerd heb – gevuld te raken met allerlei zaken die van belang kunnen zijn. Voeding heeft nog wel wat meer aandacht nodig en er is ook niet genoeg water op voorraad. Maar haast belangrijker is de rugzak. Ik heb nog een ongebruikte staan waar behoorlijk wat in kan. Want zoals mijn dochter zegt: “Als je plotseling je huis uit moet, heb je toch belangrijke dingen nodig.” En dus wordt ook die gevuld. Het is nog niet klaar, maar het begin is er. Ik probeer zo goed mogelijk te bedenken wat er nodig is en stop dat erin.

Het enige wat ik hoop is dat het nooit nodig zal zijn.