Als je dit leest, ben ik vertrokken

We zaten moe op een houten vlonder in de namiddagzon. Na een 16 km wildernis-trektocht genoten we van het voldane gevoel, prachtige uitzicht, de vogels en het feit dat we ons huisje eindelijk hadden gevonden. Het was mijn keuze om mijn 43e verjaardag in april te vieren in de Nederlandse wildernis, buiten bereik en met mijn trekkingschoenen aan. Na alle inspanningen van de lange wandeldag en momenten waarin geduld, creativiteit en vertrouwen nodig waren geweest, hadden we het over het verschil tussen simpel en eenvoudig. Voor mij heeft simpel een luie of gemakkelijke ondertoon, waar eenvoudig een complex karakter in zich kan verbergen. En wat dat nu met trektochten te maken heeft? 

Trektken met een rugzak van rond de 20 kilo in de wilde, ruige en afgelegen natuur lijkt eenvoudig, maar het is allesbehalve simpel. Het vraagt lef en voorbereiding om op pad te gaan. Het onderweg zijn – met plezier – lukt niet zonder een flinke voorraad mentale en fysieke draagkracht. Het is een goede test voor het gevoel voor avontuur, geduld en het omgaan met het onverwachte, onbekende en onaangename.

Het inpakken van mijn 65 liter rugzak
Een trektocht is altijd een avontuur die om goede planning vraagt, licht en verstandig inpakken, realistisch inschatten van waar ik wel en niet toe in staat ben, navigatie-skills, kunnen inschatten van afstanden, looptijd, weersomstandigheden en risico’s, stressbestendig zijn en goed voor mezelf zorgen. Buiten de lijntjes kleuren en besluiten nemen als de situatie erom vraagt is soms nodig, net als creativiteit voor alternatieve oplossingen. Bovenal oog voor detail zonder de bestemming uit het oog te verliezen, en dat begint al bij het inpakken van mijn rugzak van 65 liter. Hoe meer ik thuislaat, hoe lichter de tocht. Maar veiligheid, voeding en warm en droog blijven zijn net zo belangrijk. Het inpakken begint met schrappen.

De afwezigheid van luxe
Het contrast is soms groot tussen het enorm genieten en mezelf uitdagen, ver buiten mijn comfortzone bivakkeren, soms afzien en pijn accepteren als reisgezelschap. En toch bestaat het ene niet zonder het andere. Behalve genieten van mooie natuur, vrijheid en eenvoudig leven onderweg moet ik kunnen omgaan met vuur, oncontroleerbare natuurkrachten en de elementen zonder Buienradar. Soms ervaar ik angst, maar dan moet ik verder, blij dat mijn moeder niet alles over mijn avonturen weet. Ik geniet van de eenvoud, de afwezigheid van luxe en ben zelfs trots op het zelfvoorzienend bestaan en het overwinnen van enorme hoogteverschillen of dag-afstanden. Onlangs besloot ik tijdens het lezen van ‘Het Zoutpad’ dat ik nooit, maar ook nooit mijn tent ga verkopen! Het kan immers ooit mijn laatste, enige en eenvoudige huisje zijn… 

Buiten gebaande paden
Een trektocht is genieten van de vrijheid en prachtige vergezichten, lopen in mijn eigen ritme, bewust van mijn eigen voetstappen en het leven om me heen. Ik voel me buiten altijd geborgen. Avontuur is genieten van het onvoorziene op het pad als je bereid bent om ernaar op zoek te gaan. Gegarandeerd wifi-loos tijd doorbrengen en werkelijk verbonden met mezelf, het reisgezelschap, nieuwe ontmoetingen en mijn omgeving, in plaats van 4G en Google. Dankbaar zijn voor alles wat ik heb meegenomen – of thuis heb gelaten – en vindingrijk wanneer ik iets mis. Als mijn stekkie vandaag niet naar de wens is, trek ik morgen naar andere oorden. Soms van de kaart af durven wijken en buiten de gebaande paden treden. Soms al ’s nachts onderweg om voor de regen te zijn, de dag plukken, zielsgelukkig nog net mijn slaapzak in kunnen kruipen. De horizon verleggen en de sterrenhemel bewonderen vanuit een ander perspectief dan thuis.

De luxe van eenvoud is onbetaalbaar
Vertrouwen in mijn eigen kracht, genieten van de eenvoud en verbonden voelen met het grotere geheel is een onbetaalbare ervaring. Iedere keer een waar cadeau dat ik mezelf gun en wil geven zolang mijn fysieke lichaam mijn mobiele thuis kan dragen. Ik kom thuis moe maar voldaan, stoffig, bezweet en vies maar fris in mijn hoofd, mijn hart vol nieuwe ervaringen, indrukken en liefde voor de natuur. In mijn ziel borrelt vaak al een nieuwe bestemming en heel mijn wezen is opgeladen. 

Eenvoud van het verblijf; een hut, tent of een matras van gras onder de sterrenhemel.
Eenvoud van hout hakken, vuur stoken, maaltijd bereiden, water uit de grond pompen.
Eenvoud van de dagelijkse routine en ritme. 
Eenvoud van mijn voetstappen en de voorbijgaande overpeinzingen over het leven.

Je moet eerst vertrekken om rijker en lichter thuis te komen
Als sinds 2006 heb ik het geluk gehad om meerdere (verre) trektochten te kunnen lopen. In 2011 ontstond het verlangen voor (moderne) pelgrimage, met boeken over Camino als inspiratie en het verlangen in mijn hart om alleen weg te gaan. Alleen lopen, iedereen en alle randzaken (even) achter me laten. Oude ballast onderweg laten verdampen met mijn zweetdruppels en geïnspireerd raken door nieuwe verhalen, inzichten en gesprekken met onbekenden. Proeven aan reizen alleen, mijn eigen besluiten nemen en instinct vertrouwen. De belangrijkste trigger om nu – na tien jaar – op pad te gaan op de Walk of Wisdom is de scheidingslijn met mijn professioneel bestaan in de gezondheidszorg en als zelfstandige trainer & coach. Genoeg over de aanleiding – als je dit leest, ben ik alweer vertrokken…

Het is tijd om de oude huid waardig los te laten. 
Het is tijd om het nieuwe bestaan tegemoet te stappen, verwelkomen en leren vertrouwen.
Het is tijd om te springen, het avontuur tegemoet.
Het is tijd om weer onder de sterrenhemel te slapen en als pelgrim te gast zijn.
Onderweg zijn is mijn natuur waarbij mijn hart zingt.
Over negen dagen ben ik weer thuis.

0 thoughts on “Als je dit leest, ben ik vertrokken”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: