Het is alweer een aantal weken geleden dat ik de laatste dag had van het Diamond programma van 365 dagen succesvol. Een van de onderdelen van het programma was positieve psychologie. Vandaag kregen we de opdracht te reflecteren op het leven tot nu toe. Wat zijn de hoogte- en dieptepunten geweest? En belangrijker: wat heb je ervan geleerd? Voor het overzicht werd de opdracht in vijf stukken gedeeld: de vroege kindertijd van 0-4 jaar, kindertijd van 4-11 jaar, puberteit van 11-18 jaar, jong volwassen 18-25 jaar en volwassen > 25 jaar.
Ik had al vrij jong mijn eerste vriendje
Ik werd geboren als middelste kind van een drieling. Van mijn vroege kindertijd kan ik me niet veel herinneren. Ik had al vrij jong mijn eerste vriendje als ik mijn moeder mag geloven. Drie jaar was ik. Ik had geen zin om mee te gaan zwemmen en speelde liever met mijn vriendje in het zand. Mijn interesse in mensen had ik al jong, contacten leggen ging als vanzelf en is nog steeds zo.
Mijn eigen weg op mijn eigen tempo
Mijn kindertijd was onbezorgd. Ik heb een fijne jeugd gehad. Omdat mijn twee zusjes wat meer aandacht nodig hadden van mijn ouders was ik meestal op mijzelf aangewezen. Ik leerde al vroeg mijn eigen weg te gaan. Zonder feedback, deed ik het wel goed? Hier werd mijn onzekerheid geboren. Toch kies ik nog steeds mijn eigen weg, op mijn eigen tempo. De onzekerheid speelt heel soms op. Ik leerde dat ik nooit een verkeerde weg kan bewandelen, het is namelijk mijn weg! In mijn jonge jaren vertrouwde ik op wat mijn hoofd te vertellen had. Tegenwoordig vertrouw ik meer op mijn gevoel.
Verbinding met vrienden en familie
Mijn puberteit herinner ik me ook als een fijne tijd. Ik deed veel met mijn oudste drielingzus en had veel vriendinnen. Ik herinner me de zaterdagen thuis, waar het een zoete inval was. Vrienden en familie kwamen na sluitingstijd van de winkel van mijn ouders koffie drinken, met een taartje. Ook oudejaarsavond was altijd gezellig; met diezelfde vrienden en familie gingen we alles in de kruidenierswinkel van mijn vader tellen, balansen. Ik genoot van de saamhorigheid en de gezelligheid. Ik leerde dat verbinding belangrijk voor me is. Het is een van mijn kernwaarden.
De glans verdween
Op jong volwassen leeftijd kwam de liefde op mijn pad. We hadden een fijne tijd samen. We trouwden en kregen drie prachtige kinderen. De eerste jaren genoot ik volop van het moederschap. Ik leerde onvoorwaardelijke liefde kennen. Toen ik in drie maanden tijd een auto-ongeluk én een miskraam had te verwerken verdween de glans en ervoer ik hoe het is om een depressie te hebben. Ik miste de steun van mijn partner en voelde me eenzaam. Ik hervond mezelf met hulp van een therapeut. Ik leerde mijn intuïtie kennen en voelde me als herboren. Het bleek het begin van het einde van mijn huwelijk. De spanning nam toe en de liefde verdween. Ik leerde trouw te blijven aan mijzelf en dat je altijd opnieuw kan en mag kiezen. Ik koos ervoor om opnieuw mijn eigen weg te gaan, zonder partner, met mijn kinderen.
De kracht van onvoorwaardelijke liefde
Die periode herinner ik me als hectisch, ik holde maar door. Tot ik een auto-ongeluk kreeg en ik letterlijk tot stilstand werd gebracht. Ik moest noodgedwongen rust nemen. Ik leerde hoe sterk mijn lijf is en hoe goed het voor me zorgt. Rond die tijd werd ook een van mijn kinderen ernstig ziek. Ik voelde hoeveel kracht ik had en samen met haar ging ik de strijd aan. Een periode met veel dalen, steeds meer pieken en uiteindelijk haar herstel. Ik voelde weer die onvoorwaardelijke liefde en hoeveel kracht dat in mij oproept.
Vuurwerk onder mijn dak
De jaren met mijn kinderen ervaar ik als bijzonder, hoewel het bij tijd en wijle behoorlijk turbulent was. Autisme, anorexia, ADHD en een depressie onder één dak zorgden regelmatig voor vuurwerk. Ik leerde werkelijk kijken en luisteren naar mijn kinderen. Het zorgde voor een diepe verbinding en een sterke band.
Mijn hart vertrouwen
Twee jaar geleden kwam de liefde opnieuw op mijn pad. Onze eerste ontmoeting was verwarrend voor me. Ik leerde de stemmetjes in mijn hoofd negeren en mijn hart vertrouwen en ging er vol voor. Diepgaande gesprekken, verbinding, lachen en huilen, het kon allemaal samen. Dit had ik nog nooit ervaren. Na ruim een jaar stapte ik opnieuw in het huwelijksbootje. We deelden een droom en zijn die volop aan het realiseren. Onvoorwaardelijke liefde is wat ik nu ook voel voor mijn man.
Wat een bijzondere opdracht en wat fijn om terug te kijken. Wat heb ik veel mooie momenten mogen beleven en wat heb ik er veel van geleerd!
Geïnspireerd? Ik nodig je uit voor ook zo’n prachtige ode aan jezelf.
