Mijn kerstwens voor de rommelaars

Dit is geen verhaal over lichtjes, liefde en een perfect gedekte tafel. Dit is een kerstverhaal voor de rommelaars. Voor mensen die halverwege december nog denken: O ja… dit jaar moest ik ook nog iets afronden. Voor wie met één hand een kerstbal ophangt en met de andere probeert het leven een beetje bij elkaar te houden. Voor degenen bij wie de kerstlichtjes nog steeds in één grote knoop zitten. Voor wie heel goed is in reflecteren, maar soms vergeet dat je ook gewoon even mág stoppen. En voor de mensen die de afgelopen tijd, net als ik, veel verandering, rommel en gedoe hebben gehad. Of er nog middenin zitten.

Het leven rommelt nu eenmaal…

• In hoofden die blijven doormalen alsof er ergens een verborgen antwoord ligt dat je met voldoende nadenken vanzelf vindt.
• In lichamen die onrustig worden als ze te lang genegeerd zijn.
• In huizen waar spullen liggen die je al drie jaar ‘bij de volgende opruimronde’ aanpakt.
• In relaties die schuren en schuiven, veranderen of eindigen.

Alsof alles tegelijk op tafel ligt
Juist aan het einde van het jaar lijkt die rommel extra zichtbaar. Alsof alles tegelijk op tafel ligt. We noemen dat chaos, maar misschien is het gewoon beweging. Overgang. Een fase waarin niets vaststaat. Waar het oude niet meer is en het nieuwe nog niet is. Een rommeltje dus.

Kerst als pauzemoment
Wellicht is dat wel de uitnodiging van kerst. Niet om het mooier te maken dan het is, maar om het even niet mooier te hoeven maken. Geen nieuwe voornemens. Geen betere versie van jezelf. Geen diepgravende analyse van wat je dit jaar allemaal ‘had moeten leren’. Gewoon even pauze. Aanwezig zijn bij wat er is. Bij jezelf. Bij de rommel.

Kerst als tussenstop in een leven dat niet af is.
En dat ook nooit af zal zijn.

Het leven is geen checklist. Eerder een proces met omwegen, herhalingen en af en toe een rommelige tussenstand.

Je hoeft niet alleen te rommelen
Gelukkig zijn er de hulptroepen, want rommelen hoef je niet alleen te doen. Dat zijn die lieverds die naast je komen zitten zonder oplossingen. Die niet meteen weten hoe het beter moet. Die je niet proberen te fixen. En natuurlijk onze trouwe dierenmaatjes. Die feilloos aanvoelen wanneer het te veel wordt. Die verdwijnen bij drukte en weer verschijnen bij rust. Die niets van je willen, behalve nabijheid. Zij begrijpen iets wat wij vaak vergeten: regulatie gebeurt in verbinding. Niet door harder te werken aan jezelf, maar door samen te zijn. Zonder plan.

Precies waar je moet zijn: midden in het leven
Dus als dit jaar voor jou niet netjes voelt, als er losse eindjes zijn, als je nog steeds niet weet hoe het verder moet, dan is dat geen teken dat je achterloopt, maar zit je precies waar je moet zijn: midden in het leven. In een rommelfase. Met verlangens, twijfels en meer veerkracht dan je denkt. En met hulptroepen om je heen, zichtbaar en onzichtbaar. Je hoeft het niet op te lossen, je mag het gewoon laten bestaan. Dat alleen al kan verrassend veel rust geven.

Mijn kerstwens voor de rommelaars
Dit is mijn kerstwens: geen perfectie, geen schitterend gedekte tafels, geen innerlijke rust, geen briljant ingepakte cadeaus, en ook geen heldere analyses of plannen. Maar een zachte kerst voor de rommelaars en de zoekers. Voor iedereen die zijn best doet en het soms ook even niet weet.

• Moge je deze dagen niets hoeven fixen.
• Moge je jezelf niet hoeven te verbeteren.
• Moge je leunen op wie of wat er naast je zit.

En als het leven even een zooitje is: laat het maar lekker rommelen, weet dat je niet alleen ben en dat ook dit verder beweegt. Dat de dagen vanzelf weer lichter worden. Ik wens je een rommelige, warme en lichte kerst.