Het is een vroege ochtend begin juli, met om 8 uur ’s morgens al een stralend zonnetje. Ik zit aan mijn tuintafel met een kopje Yogi-thee. De spreuk op het label zegt: ‘May all beings be happy.’ Ja, zo is het. Vogels fluiten, vliegen zoemen en mijn honden liggen bij me in de buurt. Ik zit na te genieten van de dag ervoor, de zondag van mijn lezing over jong ouderverlies.
Tot mijn verrassing zijn er veel meer mensen dan de zes die zich vooraf hadden aangemeld. Het is een prachtige middag: de mooie ruimte van de bibliotheek van Padma, de ontvankelijke staat van de aanwezigen, het verhaal dat zich kan ontvouwen. En niet te vergeten de muziek, die altijd diepere lagen aanraakt. Waar verdriet soms ineens weer gaat trillen en tranen mogen stromen.
The Rose
Het eerste lied dat Anke van Noppen speelt is ‘The Rose’ van Bette Midler. In de tekst die ik in de dagen voorafgaand aan de lezing lees, springt deze zin er voor mij uit: “It is the heart afraid of breaking that never learns to dance.” Hoe leer je dansen als je hart al zo vroeg gebroken is als kind door het verlies van één van je ouders? Ik neem de aanwezigen mee in het sprookje over het kleine meisje en de dood, dat je zou kunnen zien als de oerversie van mijn boek Hartmama. Over de reis van ‘er was eens’ naar ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’. Over de put die je niet kunt overslaan, ook al zou je dat nog zo graag willen.
Family Tree
Het volgende nummer dat Anke speelt is ‘Family Tree’ van Venice. Ook daarin is een sleutelzin te vinden: “We keep a candle burning fort he ones we miss.” Over afscheid nemen van dierbaren. Over vaders en zonen, moeders en dochters en hoe de familiegeschiedenis zich altijd verder schrijft. Voor mij gaat dit lied ook over de overleden ouder die altijd deel blijft uitmaken van het familiesysteem. Dat de plek die hij of zij innam door niemand anders kan worden overgenomen. Dat is altijd zo mooi te zien in opstellingen als iemand een jong overleden ouder in het veld zet. De onmiddellijke ontroering, de zucht, het gevoel dat het zó klopt. De dingen van het hart die dan nog gevoeld en soms ook gezegd mogen worden zijn altijd helend.
Winter
Het derde nummer dat Anke speelt is ‘Winter’ van Vivaldi. Winter staat voor de kale vlakte, de soms ijzige kou, de leegte. Het donker dat zo allesoverheersend lijkt, maar waarin ook de kiem wordt gelegd voor een nieuwe lente, voor lichtheid. Het één kan niet zonder het ander. Wij mensen willen altijd wegblijven van de pijn en het verdriet. Uiteindelijk helpen we onszelf het meest door het toch aan te gaan. Stapje voor stapje, precies zoveel als we op dat moment kunnen verdragen.
Hartmama
Tijdens mijn opleiding tot coach is het vaak gegaan over de wond en het wonder. Dat waar je ooit het diepst geraakt bent na heling ook de mooiste dingen kunnen ontstaan. Ik herinner me dat ik altijd een enorme weerzin voelde tegen die quote. Hoezo wonder? Waar blijft dat dan? Nu kan ik voelen dat het wonder zich steeds weer laat zien. In de maanden voor de lezing hebben Anke en ik aan een lied gewerkt dat past bij mijn boek Hartmama. Een lied dat op een andere manier het proces van verlate rouw beschrijft. Mijn tekst is door Anke bewerkt en op muziek gezet. De allereerste keer dat ze het voor mij speelt is het alsof ik weer even dat tweejarige meisje ben, spelend in de zandbak met mijn grote broer. Voluit lachend, met mijn mollige handje op mijn hart.
Heel klein meisje, speelt in de zandbak
Ze mist haar mama die een engel is
Ze speelt en ze speelt, ze lacht en ze huilt
Groeit op zonder moeder, wil vergeten wie ze mist
Rouw is de achterkant van liefde
De muziek neemt me mee op reis in mijn eigen lijf, waar ik kan voelen wat er nog gevoeld mag worden. Om dit lied een aantal dagen later in het bijzijn van publiek nog eens te horen, is indrukwekkend. De zachtheid van de melodie, de liefde waarmee het vertolkt wordt, de harten die zichtbaar en voelbaar geraakt worden. Rouw is de achterkant van liefde.
Rouwcoaching
Ben jij als kind één van je ouders verloren, of is er een ander groot verlies in jouw leven geweest? Als je het gevoel hebt vast te lopen in je rouwproces ben ik er graag voor je. We onderzoeken samen welke vorm van coaching het beste bij je past. Wil je alvast een schrijfoefening van mij ontvangen? Laat dat weten via susan@susanvanderbeek.nl en je ontvangt hem in je mailbox.
Fotocredits: Mieke Wijnen | Inspirator in Essentie
