Met mijn innerlijke meisje in de jungle

Met uitzicht op enorm brede rivier zit ik op een bankje in het prieel van de Amazone Lodge. Ik voel de zwoele zachte wind door mijn haar en de zweetdruppels op mijn voorhoofd. Het is heerlijk rustig. In de verte hoor ik wat gerommel van mensen die hier op de lodge hun werk doen.

Ik zit hier in mijn uppie, omdat ik niet met de anderen door de blubber wil wandelen. En geen zin heb in de sportieve activiteit daarna, omdat ik me onhandig voel in de groep met jonge vrouwen. Ik hoopte dat het vanwege de vele regen van vannacht niet door zou gaan, dan was mijn ‘probleem’ opgelost. Maar dat is niet zo. Enthousiast komt de reisleider bij ons ontbijt vertellen hoe laat we weg gaan. Hij geeft wat kledingtips en de veiligheidsgordels/-broeken liggen buiten klaar.

Angst voor afwijzing
Paniek in mijn hoofd. Ik wil niet, maar vind het nog lastiger om dat hardop uit te spreken in de groep. Bang voor afwijzing, ik weet het. Oud zeer dat er zo ineens weer is. Een fors dialoog ontspint zich in mijn hoofd, de ene stem zegt dat ik voor mezelf mag kiezen en niet hoef te gaan, de andere zegt dat ik me niet zo moet aanstellen en gewoon mee moet gaan, omdat ik onderdeel ben van de groep. En een derde stem komt met de opmerking dat ik best uit mijn comfortzone mag gaan, en hup mee wandelen! En daar is de paniek, mijn innerlijke strijd, erbij willen horen en geen afwijzen willen voelen. De spanning stijgt, ik voel stress in mijn hoofd en nare trillingen in mijn buik.

Innerlijke meisje
Ik heb uit de theorie van de innerlijke familie geleerd dat het misschien wel het bange meisje is dat ik alle ruimte geef. Zij wil getroost worden, dat kan ik met mijn innerlijke vrouw doen. Dat lukt, ik word wat minder wiebelig.

Moederrol
Dan ga ik in gesprek met mijn man. Ik vertel hem wat er gebeurt in mij, wat er zich afspeelt in mijn hoofd. Hij luistert rustig en vraagt wat ik het liefste wil. Niet meegaan dus. “Helder toch?” zegt hij, “dan doe je dat. En maak je het voor jezelf op een andere manier leuk.” “Was het maar zo simpel” verzucht ik. “Zo simpel is het” zegt hij, “je kunt en mag zelf kiezen. Wat je ook kiest, het is allebei oké.” We praten erover en bekijken het vanuit de hele groep. Twee mannen, vier jonge vrouwen van onder de 30 en ik. “Jij hebt een moederrol in deze groep, die mag je pakken en daarmee jezelf de ruimte geven om zonder enig oordeel deze wandeling te laten schieten. Daar is helemaal niks mis mee.” Ik voel me gerustgesteld, ik neem het serieus en geef de stemmen in mijn hoofd steeds minder ruimte.

Ik ga schrijven
Ik ga naar de groep, vertel de reisleider dat ik niet meega. Het is akkoord. “Wat ga je doen?” vraagt hij belangstellend. “Ik ga schrijven, ik ben blogger en hier is zoveel inspiratie” vertel ik opgelucht. “Oh ja, als je inspiratie hebt moet je dat doen” zegt hij, “ik ben ook artiest en weet hoe dat voelt. Dus doen!” voegt hij er nog heel enthousiast aan toe.

Voelde ik me even verplicht om te vertellen waarom ik afhaak, het loopt anders. Wat geeft dat een lekker gevoel. Ik zwaai de groep enthousiast uit, pak mijn schriftje en nieuwe pennen en loop blij naar het bankje bij de rivier. Ik ben trots op mezelf dat ik het gesprek met mijn man ben aangegaan, met het besluit om voor mezelf te kiezen.

Kajakken?
Ik zit heerlijk te mijmeren. Twee uur later komen ze terug. “We gaan kajakken op de rivier, ga je mee?” Ik voel even een kort moment van weerstand, maar kan mijn innerlijke jongetje alle ruimte geven, die wil wel spelen en dus graag mee. Ik overwin mezelf en zeg dapper: “Ja natuurlijk.” Het is een beetje buiten mijn comfortzone, maar toch leuk. Ik ga ervoor! Dit voelt nu ook als keuze voor mezelf om mee te doen. En het kajakken is een heerlijke bezigheid, ik geniet ervan.

1 thought on “Met mijn innerlijke meisje in de jungle”
  1. Mooi geschreven Carla. Fijn ook dat je je gevoelens kan delen en dat je er dan voor jezelf uitkomt en mag kiezen wat je het liefste doet. Mooie oplossing!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: