Een skiklasje met jonge kinderen glijdt in ‘pizza-punt’ achter hun skileraar naar beneden. Soms valt er eentje. Even huilen en dan weer overeind. Het is een aandoenlijk gezicht. Ik voel me een beetje jaloers op het gemak en de onbevreesdheid waarmee zij achter hun leraar aan skiën. Het skiklasje gaat aan mij voorbij, op weg naar de middagpauze ergens in het dal. Ik haal diep adem. “Oké Anita, je kunt het” zeg ik, mezelf moed inpratend om heelhuids beneden te komen.
Net als fietsen? Echt niet!
Het is ongeveer acht jaar geleden dat ik voor het laatst de ski’s onderbond. Toen ik in aanloop naar deze wintersportvakantie zei dat ik het wel spannend vond, kreeg ik steevast te horen: “Oh joh, skiën verleer je niet. Het is net als fietsen.”
Maar ja, fietsen is voor mij zoiets als de ‘pizza-punt’ van de kinderen hier op de berg. Dat gaat moeiteloos. Mijn lijf weet met fietsen precies wat te doen. Dit is andere koek. De afdaling lijkt enorm diep, ondanks het label ‘blauwe piste’. Er zit een kriebel in mijn buik. Angst om te vallen, om het niet goed te doen en iemand aan te skiën. Maar vooral de angst dat ik zo hard ga en niet meer weet hoe te remmen.
Waarom ik kies voor een privé-skiles
Mijn kinderen en man zoeven links en rechts langs me heen. Ze wachten telkens op mij ergens in een bocht. Maar steeds moeten wachten op ‘mama’ is niet leuk. Niet voor hen en niet voor mij. Daarom besluit ik skilessen te nemen. En ik heb geluk, want morgen is er een skileraar beschikbaar. Niet in een klasje met anderen, maar twee uur les alleen voor mij. Ik gun mezelf deze één-op-één, met alle aandacht om mijn vaardigheden te verbeteren. Maar nog belangrijker: om zonder angst de berg af te suizen. En dat ik het weer leuk ga vinden, ervan kan genieten.
Zijn rust geeft mij vertrouwen
De volgende ochtend sta ik om 9.30 uur bij de ontmoetingsplek van de skischool. De leraar komt soepeltjes aangeskied. Paul is zijn naam. Ik schat in dat hij al zo’n zeventig jaar op de ski’s staat. Hij heeft een enorme rust over zich en dat geeft me vertrouwen. Hij legt me uit wat we gaan doen en ik ski voor hem uit naar de lift, zodat hij kan inschatten wat mijn huidige niveau is. We gaan samen in de stoeltjeslift omhoog en kletsen wat. Mijn Duits gaat met sprongen vooruit. Ik hoop dat ik dat na afloop van de les ook kan zeggen van mijn skiskills.
Leren door te doen
Na een tijdje voel ik weer wat bekends naar boven komen. Welke schouder naar voren brengen bij een bochtje naar links of rechts. Lange bochten, korte bochten, hoe te remmen. Ik ski achter hem aan en doe precies wat hij doet. De kunst afkijken. We nemen geregeld pauzes, zodat ik op adem kan komen. Dan laat hij mij voorskiën. Er ontwaakt iets in mij. Oh ja… zó voelt om zelf te sturen en controle te hebben over mijn snelheid. Aan het einde van de les drukt hij me op het hart om goed te drinken en vooral mijn rust te nemen. Het is een intensieve ochtend geweest. Ik voel het overal in mijn lijf. Tijd voor een lunch met veel calorieën.
Soms is rust de beste keuze
Ik ben opgetogen over mijn vorderingen en wil eigenlijk door. Maar vandaag voelen mijn benen als pap. Misschien is het beter om gewoon met een boek op de bank te zitten. Af en toe naar buiten kijken door de enorme glazen pui, naar de bergen in de verte. Kopje koffie erbij. Genieten van wat dit moment. Ook dat is vakantie. Mijn gezin vertrekt met ski’s op de schouders en we spreken rond de middag af in een bergrestaurant. Dan sluit ik me weer bij hen aan.
Een Insta-waardig plaatje
’s Middags schijnt de zon volop. Het is een echte Insta-waardige wintersportmiddag. Ik ontmoet mijn gezin in een nog Insta-waardigere berghut halverwege de helling. Dit is zo gaaf, hier wil ik wel een middagje blijven. Maar we gaan toch echt weer naar beneden. De sneeuw is wat papperig geworden en dat zorgt voor hoopjes sneeuw op de helling. Dit ken ik nog niet, dat maak het moeilijk voor me. Opnieuw sta ik halverwege een helling en durf ik niet meer. “Bochtjes maken!” roept mijn man van een eind verderop. “Ik durf niet!” roep ik terug.
Genieten van het gevoel dat ik vlieg
Ineens is de angst eraf: ik maak een bochtje. Mijn benen weten wat ze moeten doen. Even verderop zijn de hoopjes sneeuw verdwenen. Het is hier rustig en dat geeft me vleugels. Een lach borrelt op. Ik kan het: vaart maken, bochtjes maken, remmen. Genieten van het gevoel dat ik vlieg. Dit is waarom ik les heb genomen. Het was een investering in tijd, geld en in mezelf overwinnen. Ik heb nieuwe vaardigheden geleerd en dat heeft me zoveel plezier gebracht.
Wat skiën mij leerde over ondernemen
Het is niet altijd makkelijk om te zien dat anderen iets onder de knie hebben wat jij (nog) niet kunt. Dat geldt niet alleen voor skiën of andere vaardigheden. Dat is met ondernemen net zo. Je hebt ineens zoveel nieuwe vaardigheden te leren. En soms voelt het alsof iedereen moeiteloos naar beneden suist, terwijl jij bovenaan blijft staan twijfelen. Gun jezelf dan een goede leraar. Zodat jij het daarna met meer vertrouwen en gemak kunt doen.
Gun jezelf begeleiding in je bedrijf
Ik ben zo’n leraar. Ik navigeer je door het financiële deel van jouw bedrijf. Dat kan je boekhouding zijn, of de manier waarop je grip krijgt op je geldstromen. Je hoeft het niet alleen te doen. Net als op de piste helpt goede begeleiding om rust te krijgen, vertrouwen op te bouwen en weer plezier te ervaren.
Wil je ontdekken waar jij staat en wat jij nodig hebt om met meer gemak ‘die berg af te gaan’? Neem contact met me op of plan een kennismaking. Dan kijken we samen verder.
2 reacties
Wow Anita dare devil. Wat ontzettend sterk dat je dit bent aangegaan. Een goede dosis lef en durf en slimheid gecombineerd. Met de uitkomst dat je een heerlijke wintervakantie hebt gehad. Chapeau!
Thanks Joke! Het was heerlijk en uitdagend tegelijkertijd. Telkens weer. Maar als het dan lukt, dan geeft het zo’n goed gevoel!
We hebben plannen voor volgend jaar. De intentie is gezet. Een speciaal ‘skivakantie’ spaarpotje is vanmorgen aangemaakt. Ik kijk er nu al naar uit!