Is Moeder Aarde in barensnood?

Wat ik de wereld na de coronacrisis toewens is… Vooral meer liefde, omzien naar elkaar. Ervaren dat de natuur ons zoveel kan geven als we er voor openstaan. Dat rust en ruimte in het gewone leven van alledag een nieuw ‘geboorterecht’ is. Dat we beseffen hoeveel goeds dat brengt. Dat niemand wordt buitengesloten.

Dat er waardering komt voor wat nu ineens vitale beroepen blijken te zijn: de verplegers, de doktoren, de verzorgenden, de meesters, de juffen. Maar net zo goed het winkelpersoneel, de boeren die aan het begin van de voedselketen staan, de kunstenaars die met muziek, beeld en dans onze zielen voeden en ga zo maar door. Dat we eindelijk beseffen dat we deel zijn van het grotere geheel, dat niemand voor zichzelf alleen leeft.

Geboortepijn
Hoe kan het dat ik nu flarden van liederen uit mijn kerk van vroeger door mijn hoofd hoor zingen? “Een mens te zijn op aarde.” Daarna kwam een zin met geboortepijn. Is dat het? Is Moeder Aarde in barensnood? Zijn wij in geboortepijn? We kunnen niet meer terug, de baarmoeder in, waar het warm en veilig was. Waar we eeuwig zouden willen blijven, met de hartenklop van onze moeder zo hoorbaar en voelbaar. We worden voortgestuwd het geboortekanaal in. Het is benauwd, het doet pijn, we willen wel maar we durven niet.

Ik schrijf ‘we’ maar het gaat over ‘ik.’

Levenslust
Ik wil wel, maar ik durf niet. Ik wil eruit! Ik voel levenslust en enthousiasme. En tegelijkertijd is er dat heldere weten, het voelen dat de dood zo dichtbij is. “Als ik kom, zul jij gaan. Als ik geboren word, zul jij sterven, lieve mama.” En zo is het ook gegaan. Niet meteen bij mijn geboorte, maar haar ziekte openbaarde zich toen ik nog maar een paar maanden was.

Dit is mijn waarheid, ik weet hem en voel hem in al mijn vezels. Nu nog steeds. En als ik het opschrijf, merk ik dat ik mijn hand op mijn mond leg. Kan ik dit wel uitspreken en opschrijven?

In huilen uitbarsten
Mijn angst om geboren te worden is precies de angst die de afgelopen weken getriggerd wordt. Het willen terugdeinzen en tegelijkertijd naar voren willen stappen. De verbinding zoeken en daarin ook weer af en toe enorme eenzaamheid voelen. Ik kan zomaar onbedaarlijk in huilen uitbarsten.

Wieden
Dan ga ik weer naar buiten, onkruid wieden. Ik huil nog een tijdje door. Herdershond Quinten komt tegen me aanstaan. Dat stoere, sterke lijf, die lieve donkere ogen. Ik zie je, zeggen ze. En ‘het is goed.’ Zo buiten zo binnen. Het grind onkruidvrij maken is een werkje van dagen, weken, maanden. Elke dag een paar vierkante meter. Elk onkruidje dat ik verwijder is een belemmerende of verdrietige gedachte. Als ik eindelijk klaar zal zijn, zal de storm in mijn binnenste ook zijn geluwd. Ik weet het zeker.

Ik hou van mij
Deze tijd vraagt het van ons: vertragen en zelfliefde. Zoals Harrie Jekkers zong “ik hou van mij – wie van zichzelf houdt geeft pas echt iets kostbaars weg.”

6 thoughts on “Is Moeder Aarde in barensnood?”
  1. Heel mooi kwetsbaar blog van je. En herkenbaar,,…het aanraken van het oude verdriet bij iedere stap die je zet en wat als je volledig jouw plek inneeemt? Brrr, doodeng toch. Dit herken ik. Vertragen, zelfliefde. Vertrouwen wil ik er graag aan toevoegen. Warme groet, Els

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: