Ik zong tot mijn mond werd gesnoerd

‘Ons brein is koppig en brengt ons steeds terug naar onopgeloste zaken’ Deze zin hoorde ik in 2019 in één of andere Netflix serie of film, het raakte mij en ik schreef het op in mijn van-alles-boekje. Nu ik door mijn van-alles-boekje blader, zie ik deze zin weer staan. Ook zie ik prachtige spreuken, een aquarel van onder andere de Thaise zee, verhalenkrabbels, een tekening van een rijstveld op Bali, gedachtenspinsels, mijn kernwaarden, blogonderwerpen, aantekeningen van masterclasses, congressen, recepten, ondernemingsstrategieën, meditatie-inzichten en bladzijden vol met muzieknoten.

Ik was niet verbonden
De muzieknoten uit mijn boekje toveren een glimlach op mijn gezicht, ze brengen mij terug naar mijn alleen zijn en een diep gevoel van eenzaamheid. Natuurlijk was ik niet echt alleen, mijn kinderen fladderden rond, lieve vrienden waren in de buurt en toch was ik niet verbonden. Het doet mij denken aan de vervelende melding wanneer je internet of wifi probeert te verbinden en terugkrijgt: ‘Unable to connect to this network’. Het niet kunnen verbinden was niet zo zeer met de wereld om mij heen, maar met de wereld in mijzelf.

Het voelt naakt en kwetsbaar om te delen vanuit je ziel
Mijn collega’s hebben mij in 2017 een zangles cadeau gegeven, bij een dame die vooral zangdrempels probeert weg te nemen. Want terwijl ik dacht dat niemand luisterde en ik helemaal alleen in mijn kantoortje zat, zong ik ongemerkt. Het bleek dat er op de gang wel eens stil gestaan werd om te luisteren en heel soms deed iemand de deur open en vroeg vol bewondering of ik dat was. ‘Daar moet je wat mee doen hoor’ zeiden ze, terwijl ik wat onhoorbaars mompelde. Zodra ik was betrapt, hield ik weer weken mijn mond. Waarom? Schaamte? Kwetsbaarheid? Het is denk ik een beetje vergelijkbaar met schrijven, schilderen, tekenen, dansen en alles wat je doet vanuit je ziel, vanuit je hart: het voelt naakt en kwetsbaar om dat te delen met een ander.

Vele geschreven verhalen zijn niet gedeeld
Maar je hebt een boek geschreven en je schrijft blogs? Ja, klopt. Dat ging zeker niet over één nacht ijs en heeft lang geduurd voordat ik mijn beperkende overtuigingen achter mij kon laten. Schrijven ging achter de schermen vaak gepaard met klotsende oksels en onder de dekens duiken nadat ik iets gedeeld had. In mijn leven heb ik heel veel geschreven en zijn nog lang niet alle geschreven verhalen gedeeld.  

Wat bij een ander makkelijk lijkt te gaan, hoeft helemaal niet makkelijk te zijn
Ik heb uitermate bewondering voor al die mensen die gewoon zo op het podium springen, zingen en spelen voor een publiek, feilloos of met fouten en al, en er gewoon voor gaan. Maar wat blijkt, wanneer ik mijn bewondering uitspreek tegen deze mensen is het helemaal niet ‘gewoon’. Ook zij hebben drempels en rivieren te overbruggen. Meer dan eens hoor ik dat iemand vlak voor een optreden soms moet overgeven van de stress of zichzelf moest bedwingen om niet weg te lopen. Het was voor mij een eyeopener dat iets wat iemand makkelijk lijkt af te gaan, helemaal niet makkelijk hoeft te zijn voor diegene.

Zanglessen
Ik besloot verder te gaan met zanglessen, weliswaar bij een andere zanglerares (overigens om geen duidelijke reden). Terwijl ik dat deed en ervan genoot, viel langzaam mijn werkzame leven, mijn stabiliteit op de achtergrond in duigen. En mijn gezondheid had, wegens een foute uitslag van een onderzoek, spannende uitdagingen. Ik zong en zong en zong tot mijn mond gesnoerd werd door alle zorgen en spanningen in mijn leven. Het greep mij naar de keel en weg was mijn vertrouwen en mijn stem. Ik stopte met zingen, zelfs onder de douche stokte mijn stem.

Op zoek naar de verbinding met mijn binnenste
Vele maanden later was ik noodgedwongen meer thuis dan buiten. Ik besloot mijzelf te storten op iets fijns om dat gevoel van eenzaamheid, het gebrek aan verbinding tegen te gaan: muziek. Zingen en pianospelen was altijd al iets wat ik puur voor mijzelf deed, heel soms voor familie. Maar door alle toestanden was ik verdwaald en vergeten hoe muziek mij voedt, heelt en verbindt.

Gregory Porter – Water under Bridges
Wat ik een prachtig nummer vind van Gregory Porter is ‘Water under Bridges’. Ik zong het ooit tijdens de zangles, maar de pianonoten had ik niet. Ik besloot om elk moment dat ik alleen was of mijzelf eenzaam of verdrietig voelde, mij te storten op het vinden van de pianonoten van dit nummer, zodat ik mijzelf uiteindelijk zou kunnen begeleiden met de piano.

Ongemerkt herstelde muziek het lijntje met mijn binnenste
Terwijl ik nu naar de muzieknoten kijk in mijn boekje, zie ik mijzelf zitten achter mijn kleine vleugel in mijn appartement. Gefocust met een potlood tussen mijn lippen, mijn boekje op de vleugel waarin ik de lege notenbalken al had getekend en mijn telefoon dichtbij om te kunnen luisteren naar het nummer. Honderden keren luisterde ik minutieus naar het stuk. Eerst een stukje luisteren en dan dat stukje naspelen en noot voor noot noteren. Het bracht mij plezier, voldoening en mijn focus lag niet meer op het alleen zijn of mij eenzaam voelen of de zorgen. Ongemerkt herstelde muziek het lijntje met mijn binnenste.

Hoe fijn dat kleur zo klopt
Vorige jaar had ik een aantal gesprekken met Anna Touw-Smit. Zonder dat zij wist dat ik ooit zong, was één van haar adviezen om te gaan zingen. Mijn stem laten horen. Op dat moment besefte ik dat de kleur blauw mij lang geleden had verlaten, precies op het moment dat het zingen mij was vergaan en mijn vertrouwen vertrokken was. Hoe fijn dat kleur zo klopt, want op het moment van Anna haar advies was de kleur blauw mij al enige tijd aan het lonken en zong ik af en toe een nootje onder de douche.  

Je binnenste naar buiten laten komen
Blauw is inmiddels terug. Het is de kleur van je keelchakra, van vertrouwen, trouw zijn aan jezelf en je uitspreken. Het zorgt bij mij ook voor de nodige opschudding, want op het moment dat je je uitspreekt en trouw bent aan jezelf valt het des te meer op dat oude patronen en banden niet meer passen. Maar het geeft uiteindelijk ruimte en een blauwe lucht. Gelukkig brengt een blauw zee aan kalmte. En dat uitspreken, je binnenste naar buiten laten komen, kan ook op een creatieve wijze zoals dansen, schilderen, schrijven en… zingen.  

Dans alsof niemand je ziet
Zing alsof niemand je hoort
Maar heb vooral jezelf en de ander lief
alsof je nog nooit gekwetst bent

Imperfecties omarmen
Ben je benieuwd naar het zingen van het nummer ‘Water under Bridges’? Het is geen goede opname van de oorspronkelijke zangles destijds maar je kan het hier luisteren. Het origineel van Gregory Porter luister je hier. De Zangjuf maakte van het nummer ‘Black Coffee’ waarin zij mij ook begeleidt op de piano deze opname. Is het perfect? No way, maar langzaam leer ik mijn imperfecties te omarmen en dat is zo bevrijdend. En het heerlijke aan zingen is: je kan het overal doen, ook aan de Spaanse Middellandse Zee.