Mijn afgelopen jaren waren intensief. Als een naald die steeds maar in dezelfde groef blijft hangen, niet wetend hoe en waar in de volgende te komen, waardoor de muziek verder speelt. Maar blijkbaar heb ik nu de juiste manier gevonden. Om wél verder te gaan. Er is iets in mij veranderd. Blijkbaar. Want ik voel mij anders. Alsof ik ‘opeens’ de voor mij juiste koers heb bepaald.
Ik laat mijn leven niet langer zomaar gebeuren
Het lukt mij nu opeens om de draad van mijn leven weer op te pakken. Ik sta om 5.30 uur op. Dan ga ik ‘Morning Pages’ schrijven, zie mijn blog Start met het schrijven van ‘Morning pages’ – 10 tips. Daarna 20 minuten mediteren. Douchen. Ontbijten. En daarna begint mijn dag.
De route van ‘het niet weten’
Ik voelde me een lange tijd een stuurloos schip in een soms wel heel grote storm. Een schip dat ook nog wel eens om dreigde te slaan. Dat zorgde voor een vol en onrustig hoofd. Mijn schip, mijn lijf, mijn hele wezen met alles erop en eraan stuurde me de verkeerde kant op omdat het, in ieder geval voor dat moment, de enige route was die ik kon vinden, zo lijkt het. Dus volgde ik de koers die ik had uitgestippeld: die van ‘het niet weten’. Geen keuze durven maken. Geen idee welke kant ik op moest, kon of durfde. Alsof er voor mij geen andere route leek te bestaan.
Ik dobberde lange tijd op open zee
Ja, ik wist dat, door die route te kiezen, mijn schip regelmatig met de onderkant de rots schampte, een ijsberg ramde, of vastliep in het mulle diepe zand. Maar in die periode durfde ik de wijde wereld niet in. En dus dobberde ik lange tijd op open zee. Geen uitzicht op land. Verdwaald. Zonder kompas op zak. Alhoewel… wel een kompas op zak, maar op dat moment niet kunnen bedenken dat ik die bij mij had. En al helemaal niet in staat om te kunnen bedenken hoe ik die zou moeten gebruiken.
De zee is voor mij te onvoorspelbaar
De open zee, waar je alle vrijheid hebt, is mij te groot. Te weids. Te veel keuzes. Onoverzichtelijk. Te doelloos. Te onstuimig. Te onbekend. Te onvoorstelbaar. Oftewel: voor mij geen optie dus. Maar als je niets verandert aan wat je doet, blijft de situatie zoals die is. Daardoor kreeg ik steeds minder energie. Was sneller overprikkeld. Iedere inspanning te veel. En slim en verstandig nadenken leek al helemaal niet meer iets dat voor mij was weggelegd.
En toen veranderde mijn koers
In november ontstond het plan om naar Zwitserland te gaan. Over het nemen van die route, daarover aarzelde ik geen moment! Ik voelde aan alles in mijn lijf dat het klopte. Dat ik hier zou gedijen. Me goed zou voelen. Hier vanaf het eerste moment zou kunnen aarden, iets wat mij in die bijna vijf jaar in Brabant niet is gelukt.
Hier voel ik mij thuis
Hoewel we de omgeving van het Zwitserse Meiringen echt nog moeten ontdekken; hier in de bergen voel ik me wel geweldig thuis. Iedere dag weer. Aan vier kanten bergen, wat mijn wereldje heel overzichtelijk maakt. Het uitzicht verandert continu. In de zeven weken dat we hier nu zijn hebben de witte besneeuwde toppen plaatsgemaakt voor het grijze gesteende of groene gras eronder. Maar de bergen blijven. Altijd. Op dezelfde plek. Onveranderd. Het is alsof ze, in de korte tijd die ik hier nu woon, mijn bakens zijn. En dat ik van hieruit mijn nieuwe koers kan en ga bepalen.
Dus beweeg ik mee. Dompel ik me onder in het leven hier in het bergdorpje Meiringen. En dan van hieruit verder. Een heel nieuw leven opbouwen. Een nieuwe wereld ontdekken, zowel tussen onze eigen bergen als daarachter. Nieuwsgierig als een onbevangen kind. Ik heb er heel erg veel zin in.
Mijn grootste verjaardagswens
Deze week was ik jarig. En mijn grootste wens? Een treinreisje door de bergen. In een panoramatrein, met extra veel en grote ramen. Samen met mijn schatje. Intens genieten van de omgeving waar wij wonen. Geweldige uitzichten. Alleen dat al maakt deze dag tot een van de meest onvergetelijke verjaardagen van mijn leven tot nu toe…
En jij? Wat is jouw koers? Hoe en waar gedij jij het beste?
10 reacties
Waar gedij ik het beste? Ik geloof dat ik overal kan gedijen, want ik neem overal mij zelf mee. Een kei in aanpassen, fa dat krijg je als migranten kind gratis mee. Aanpassen anders kun je niet overleven. Ik woon in een wijk waar ik weinig echte aansluiting vind, ik heb een klein tuintje en wil liever een grotere tuin. Maar als ik die heb, zal ik dan gelukkiger zijn? Mij minder zorgen maken over mijn kinderen,? Minder genieten van het feit dat ik er nog steeds ben?
Ik denk het niet, want ik neem overal mijzelf mee.
Ik gedij eigenlijk het beste in mijn eigen huisje en tuintje.
Zeker waar, dat je jezelf overal meeneemt. En toch… Uit ervaring weet ik nu dat ik nooit eerder zó goed (en vooral ook zo snel) gedijde als op de plek waar wij nu wonen. Hier, waar ik me niet hoef aan te passen, maar het gevoel heb gewoon mezelf te kunnen zijn.
Anders dan bijvoorbeeld in Brabant, waar ik de laatste 5 jaar hiervoor woonde. Me aanpaste. Maar nooit echt aansluiting vond. Hoewel we een groot huis hadden, met een heel grote tuin en prachtig uitzicht: ik voelde me er niet thuis. En wat ik ook deed, het lukte me maar niet om aan te passen: daar liep ik volledig op leeg…
Fijn in ieder geval dat jij het beste gedijt in jouw eigen huisje en tuintje
Hoi Sonja,
Wat een mooi blog en wat mooi wat je voelde toen je in Zwitserland aan kwam. Ik voel mij goed bij zowel de zee, het strand en de bergen. Ik hou van de verandering, de luchten en de geuren die het landschap brengen. Rust is voor mij belangrijk en dat vind ik in de natuur, het buiten zijn, in het nu zijn.
Dank, mooie dag, lieve groet, Ynske
Dank voor je compliment: met plezier & liefde geschreven 😀 Leuk dat je beschrijft waar jij je goed bij voelt, het is voor iedereen weer anders. En ja… die rust… dat is en blijft voor mij DE rode draad in mijn leven.
Mooi geschreven Sonja. Wat ik zo goed herken is het mijn plek (nog) niet kunnen vinden.
De laatste 2 jaren zijn we 2 keer verhuisd, Van Deventer richting Doetinchem en door naar Enter. Het verlangen een plek te vinden waar mijn voeten lekker, zo als bij jou nu, op het juiste stukje aarde te zetten wordt groter. Op naar ‘mijn’ Zwitserland, ergens in het oosten van het land denk ik…
Zonnige groet, Anneke
Weet als geen ander hoe dat is, jouw verlangen! Tientallen jaren gezocht, maar… hoewel ik wist dat met je hoofd bedenken waar die plek dan is, dat daar niet HET antwoord ligt, toen we half november verzonnen om naar Zwitserland te gaan wist ik het: DIT is ‘het’ waar ik al die tijd naar op zoek was.
Oftewel: ongekend vertrouwen. Vanuit mijn tenen. Dat het ooit zo zou zijn. En het er nu is. Dat gun ik ook jou <3
Wat een vrede.
Je plek gevonden op zo’n mooie plaats.
Heel veel geluk en rust in je leven is rijkdom.
Ook ik herken je nergens thuis te voelen.
Dobberen op een grote zee.
Niet weten waar je je thuis voelt.
Ik ga ervan uit dat het voor iedereen weg gelegd is.
Je op de plaats van bestemming thuiskomt in jezelf en je omgeving.
Veel liefs en een mooie dag.
Christa.
Inderdaad ja… zó voelt het… als vrede…
Ben niet zo goed in goed gedijen. Goede vraag om
Over na te denken. Misschien is stil staan waar je staat goed gedijen. Ik ga erover nadenken.
Interessante overweging Marianne…!