Ik herstelde door het contact met de natuur

Terwijl ik met mijn billen in het gras te zit, lijk ik als vanzelf terug gezogen te worden in de tijd.  Ik ben 10 jaar en zie mezelf zitten in de wei waar de pony staat. Honderden diertjes, sprietjes, bloemetjes trekken mijn aandacht. Zorgvuldig bekijk ik het allemaal vanuit mijn eigen perspectief. De pony komt af en toe even nieuwsgierig kijken. We zijn aan elkaar gewend. Zij staat alleen en ik voel me alleen. Het lijkt een natuurlijke aantrekkingskracht op elkaar.

Ik woon tijdelijk bij Ome Henk en tante Bep in Austerlitz. Het zijn lieve mensen die zelf geen kinderen hebben gekregen. Ze zouden mijn opa en oma kunnen zijn qua leeftijd. Het is er leuk, ze hebben een pension aan de Postweg, daarachter ligt een groot veld met allemaal houten vakantiehuisjes. Mijn moeder heeft een tijdje in een van die huisjes gewoond. Zo hebben ze elkaar leren kennen. Het wonen bij mijn moeder op een bovenhuis in Driebergen is alles behalve fijn. Ik woon nu bijna een jaar bij haar. Voor die tijd wilde ze niet veel van mij weten. Ik woonde in een pleeggezin in Oud Zuylen vanaf mijn 4e jaar. Daarvoor heb ik in een kindertehuis gewoond in Utrecht.

Die stomme school
Na een longontsteking mag ik eindelijk na zes weken weer naar buiten. Naar school mag ik nog niet van de dokter. Ik moet eerst aansterken. Die stomme school kan me gestolen worden, dus dat komt mij goed uit. Ik heb het geluk dat ik naar Ome Henk en tante Bep mag om aan te sterken. Tegenover het pension staat een boerderij met aan de straatkant een weiland waar een pony staat. Ik mag van de boerin altijd komen om te helpen met de dieren. Het paardje staat alleen en lijkt blij te zijn met mijn gezelschap. Ik aai het en praat tegen het dier. Ze lijkt me te snappen. Ik voel me vaak verdrietig, behalve als ik buiten ben; dieren zijn mijn grote vrienden. 

Ik deug niet
Ik ga geloven dat ik niet deug, dit is iets wat mijn moeder vaak zegt. Ik snap niet zo goed wat ze daarmee bedoelt, maar het voelt niet goed. Wanneer ik in de wei zit dan voel ik me minder alleen, het gras lijkt me te verwelkomen met alle diertjes en bloemetjes die erin groeien. Achter het pension is een bos, hier ga ik ook graag naartoe. Daar zijn veel eekhoorns, die zijn inmiddels aan mij gewend. Ze eten uit mijn hand, ze zijn niet bang voor me. Ik ga tegen een boom aanzitten en dan pak ik een appeltje die ik van tante Bep heb gekregen. Zelf hoef ik die niet, maar de eekhoorns zijn er dol op.

Rot op met die pop
Mijn moeder komt op bezoek en neemt voor mij als cadeau een pop mee. Ze heeft er kleertjes voor gemaakt. Ik weet niet wat ik met die pop moet. Het is een levenloos ding en het stinkt naar plastic. Ik wil graag een hond of een kat. Iets dat leeft en lief is. De pop voelt net zo koud aan als mijn moeder. Wanneer ze weer weg is, ga ik met de pop in mijn handen naar de wei. Ik vertel de pony dat ik eigenlijk heel boos ben. Mijn moeder weet niet eens wat ik leuk vind. Ik hou niet van plastic dingen. In het huis van mijn moeder staan ook van die nepbloemen. Die voelen koud aan, ze leven niet. In een opwelling smijt ik de pop het weiland in. Rot op met je pop. Hou van me en luister naar me, dat is het enige wat ik vraag.

Zodra het kan, ontsnap ik naar de wei
De volgende dag vraagt tante Bep waar de pop is gebleven, ik kijk geschrokken op en krijg een kleur. Ze heeft meteen in de gaten dat er iets niet klopt. Ik vertel schoorvoetend dat ik de pop in de wei heb gegooid. Ze kijkt geschokt op. Ze wil dat ik hem ga ophalen. Ik zal het wel moeten doen, ik wil haar niet teleurstellen. De pop ligt in het gras verscholen tussen de bloemen. Ik raap het op, ze is nat geworden, maar stinkt gelukkig niet meer. Van tante Bep krijg ik een standje, ik mag niet zo ondankbaar zijn. Ik zeg niets en zet de pop op de bank in de kamer. Zodra het kan, ontsnap ik naar de wei.

Ik ben weer terug
In een fractie van een seconde ben ik weer terug in het nu, 51 jaar later. Ik ruik het gras en de aarde terwijl de vogels mij een privé-concert lijken te geven. Ik hoor een maaimachine aankomen, we zitten in een vakantiehuis. Vorige week om dezelfde tijd is het gras ook gemaaid. Ik waarschuw het gras vanuit een reflex: ‘trek je energie terug, de maaier komt.’ Ik lach inwendig om mijzelf, dit doe ik ook als de bomen gesnoeid moeten worden of in het ergste geval wanneer er eentje wordt omgekapt. Hoe groot het bewustzijn is van het gras is een vraag. De wetenschap heeft dit nog niet ontdekt maar één ding weet ik zeker: grasplantjes reageren.

Bewustzijn
De geur van vers gemaaid gras ruikt fantastisch. Wat wij ons niet realiseren, is dat het gras gestrest raakt van een aanvaller waartegen het zich niet kan verweren. Grassprieten kunnen zich nu eenmaal niet verplaatsen. Met deze geur zendt het gras een SOS signaal uit naar de omgeving. Dit is de reactie wanneer het bedreigd wordt door insecten, veelal rupsen. Dit resulteert in hulptroepen, parasitaire wespen komen op deze noodkreet af. Welwillend als ze zijn, komen ze om hun eitjes te leggen in de aanvaller. Het is een  buitenkansje voor de wesp.

Noodsignalen
Als kind heb ik diverse noodsignalen afgegeven, onbewust weliswaar. Er zijn parasieten op afgekomen; op vele vlakken ben ik misbruikt. Ik werd ziek, maar er ging in die periode geen lampje branden bij de volwassenen in mijn leven. Er zijn eitjes in mij gelegd; ik voelde mij leeggezogen en uitgeput. Ik herstelde door het contact met de natuur, met de aarde. Ik zak in mijn lijf en weet dat mijn ziel onaantastbaar is. De vriendschappen met mensen om mij heen sterken mij. Samen vormen we een bewustzijn van licht en liefde. Dat bewustzijn is onaantastbaar en verbonden met de bron. Dit had ik nooit zo sterk gevoelt wanneer ik al die ervaringen niet had gehad. Ik ben dankbaar voor de mogelijkheden tot groei. Nu heb ik een drukbezochte praktijk om mensen bewust te maken van wie ze werkelijk zijn. Ik kan met overtuiging zeggen: ik ben een ervaringsdeskundige.

Diep in jezelf ligt het antwoord
Wanneer je in het gras gaat zitten, kun je de wereld vanuit een ander perspectief zien. Ben je er ook aan toe om je te bevrijden van de parasieten in je leven? Laten we samen gaan zitten en kijken vanuit een ander perspectief. Diep in jezelf ligt het antwoord. Ik help je graag. Ik bied je een gratis gesprek aan van 30 minuten: www.anna-smit.nl

1 thought on “Ik herstelde door het contact met de natuur”
  1. Wat mooi dat jeje ervaringen deelt Anna. En hoe de natuur er in korte tijd voor zorgt dat nare geurtjes al sneeuw voor de zon verdwijnen. En ik heb weer wat geleerd over gras en hoe het werkt met energie en pas gemaaid gras geur. Heerlijk. 💕

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: