Hypnose bleek reuze handig

Ik lig nog even bij te komen op de grond en doe mijn ogen weer open. Totaal ontspannen kijk ik mijn lief aan. “Zo” zeg ik. ”Die is eruit.” Ik kijk naar mijn vinger, die niet bloedt en waar ik alleen een minuscuul gaatje in zie zitten aan de achterkant. Dan draai ik mijn vinger om en zie halverwege de nagel nog een gaatje zitten. Daar is de naald door mijn vinger heen gegaan. Verwonderd kijk ik naar mijn nagel en bedenk me dat ik heel blij ben dat ik hypnose kan toepassen.

Eerder die avond stap ik de kamer van mijn zoon Milo binnen. Hij zit achter zijn laptop een spelletje te spelen. Ik praat tegen hem, maar merk dat hij helemaal niet luistert. “Wil je even stoppen met spelen?” vraag ik hem. Hij stopt en we praten verder. Maar nog steeds is hij er niet bij met zijn aandacht, vooral bezig om zo snel mogelijk weer verder te kunnen spelen. Ik besluit het los te laten. Ik verlaat zijn kamer en loop naar mijn plekje een deur verder.

Een naaiklusje
De naaimachine staat klaar voor het klusje dat ik nog even snel wil klaren. Het is een oude klassieke machine. Zo een waar je je een breuk aan tilt als je hem verplaatst. Nu staat hij op mijn bureau. Nog steeds niet helemaal met mijn hoofd erbij maak ik de machine gereed om te gaan naaien. Ik pak de stof beet en schuif deze onder het voetje, draai de naald omlaag en leg de draden goed. De gedachtes, over wat Milo nog allemaal te regelen heeft, blijven echter door mijn hoofd huppelen en leiden me af.

Irritatie
Dan word ik uit mijn gedachten stroom gehaald doordat ik Milo luid hoor praten. Hij is zeker in gesprek met vrienden. Met zijn hoofdtelefoon op hoort hij zichzelf dan niet en gaat steeds luider praten. Ik merk dat ik me irriteer. Ik schud mijn hoofd en kijk weer naar de stof onder het voetje. Het ligt niet zoals ik het wil. Met het schakelaartje aan de achterkant doe ik het voetje omhoog en leg de stof zo dat deze goed zit. In de kamer naast mij gaat Milo steeds luider en luider praten. Eerst maar even dat zakje naaien en dan loop ik wel naar hem toe. Ik doe het voetje omlaag met de schakelaar dan draai ik aan het wiel om de naald goed te zetten. Ondertussen zoekt mijn voet naar het pedaal.

De naald slaat omlaag in het apparaat
Ineens is het even stil in de kamer naast mij en ik besluit te beginnen. Mijn voet begint zachtjes te drukken en op dat moment hoor ik Milo weer luid commentaar roepen. Hé, denk ik en kijk opzij naar de muur waar zijn kamer zich achter bevindt. Mijn lijf is nog bezig met het voetpedaal en drukt deze in en mijn handen proberen de stof te begeleiden. Ineens gaat het allemaal heel snel. Mijn vinger schuift tussen het gedeelte van het voetje en de naald en… “Auw!” De naald slaat omlaag in het apparaat. Mijn voet haal ik automatisch van het pedaal af. Mijn vinger wil weg, maar die zit vast. Een pijngolf flitst door mijn middelvinger. Ik zit vast aan de naald van de naaimachine. Verbaasd en met heel veel pijn zet ik het op een wat zwakjes roepen.

Geen kant op kunnen
Er gebeurt niets, geen reactie. Milo hoor ik niet luid meer praten, maar ik hoor ook geen andere bewegingen. Met mijn rechterhand zoek ik het schakelaartje. Die vind ik. Zo, voetje omhoog en dan lukt het vast om me los te maken. Ik laat me voorzichtig van mijn stoel afzakken, op mijn knieën en probeer mezelf los te maken. De pijn flitst weer als hernieuwd door mijn vinger en ik kijk half hangend, half op mijn knieën of ik mezelf kan verlossen van de machine. Dit is niet het geval. Vervolgens zet ik het op een hard en paniekerig roepen. Steeds harder en harder roep ik: “Help, help!” Voor mijn gevoel duurt het eindeloos en er gebeurt helemaal niets. Naast me blijft het stil en beneden ook.

De pijn neemt toe
Hij hoort me niet, dus wat nu? In mijn hoofd vormen zich nieuwe gedachten waarin ik de mogelijkheden naloop. Ik krijg mezelf niet los. De machine optillen kan ik niet als er één hand vastzit. Dus wat nu? Met één hand probeer ik bij het klemmetje te komen om deze los te draaien waardoor de naald loskomt van de naaimachine. Wat niet lukt. De pijn neemt toe doordat ik in een bocht moet gaan zitten die mijn vinger niet fijn vindt.

Iemand bellen
Zoekend kijk ik rond en zie ineens mijn mobiele telefoon vlakbij op het bureau liggen. Aan het roepen ben ik nog steeds en aangezien ik wat paniekerig word, lijkt het steeds meer op schreeuwen. Ronald, mijn lief, is beneden, hem kan ik bellen. Ik pak met mijn vrije hand mijn mobiel en bel het juiste nummer. Het toestel gaat over en over en over en… er gebeurt helemaal niets. Nu begin ik toch echt wel last te krijgen van paniek. Ik kan geen kant op. Nog steeds gaat het toestel over. Mijn hoofd heeft ondertussen andere plannen en roept: ‘hypnose, breng jezelf in hypnose.’ Nu ben ik echt heel hard aan het schreeuwen, terwijl het telefoontoestel nog steeds overgaat.

Eindelijk reactie
Hoor ik het goed? Ja, iemand loopt de trap op. Ik schreeuw het uit. Ik knipper met mijn ogen en voor ik het weet staat Ronald naast me in de kamer. Ik kijk hem aan en verbreek in een bijna automatisch gebaar de verbinding. Hij kijkt me wat verbaasd en vragend aan. “Ik dacht dat je met Milo in discussie was” zegt hij. “Nee” zeg ik. “Hij reageert ook helemaal niet.” De ogen van mijn lief dwalen af naar de machine, waar ik aan vastzit. Binnen no time heeft hij het klemmetje vast en draait deze los. De naald komt los van de machine. Nu kan ik me eindelijk helemaal naar de grond laten zakken. Dat doe ik en de lucht die ik al even niet had uitgeademd zoekt de weg van de minste weerstand naar buiten. Eindelijk los.

Hypnose heeft wel degelijk nut
“Nu de naald er nog uit” zegt Ronald. Ik knik. Kijk hem aan en zeg: “Laat me maar even.” Ik registreer bij mezelf dat ik nog aan het herstellen ben van de lichte paniek. Ik blijf even zitten tot ik voor mijn gevoel duidelijk heb wat de vervolgstap mag zijn. Waarbij een blik op mijn linker middelvinger genoeg is. De naald is door mijn nagel heengegaan. Dwars door mijn vinger en hij steekt een bijzonder eind uit de achterkant van mijn vinger. Hoe krijgen we die eruit zonder dat ik heel veel pijn heb? Nu heeft de uitroep in mijn hoofd – hypnose, hypnose – wel degelijk nut bedenk ik me. Als ik mezelf in een korte en effectieve zelfhypnose breng, kan ik de pijn uitschakelen en dan kan mijn lief de naald uit mijn vinger trekken zonder dat ik daar last van heb.

Uitzetten van ongemak en pijn
Ik kijk Ronald aan en zeg tegen hem: “Als ik het aangeef, mag jij de naald eruit trekken.” Vervolgens ga ik op de vloer liggen. Ik haal een paar keer diep adem, sluit mijn ogen en ontspan me zo goed als ik kan. Dit voel ik door mijn lijf trekken tot ik echt diep ontspannen ben. Dan tel ik af en breng mezelf in hypnose. Heel diep en naar een fijne plek ga ik. Waarna ik zorg dat ik de pijnklachten in mijn linkervinger uitzet en dit gevoel door een groot deel van mijn arm laat gaan. Op het moment dat ik voel dat de werking optimaal is, zeg ik zo luid als ik kan: “Haal de naald er maar uit.” Ronald pakt mijn vinger en haalt de naald eruit. Waarbij ik merk dat hij mijn hand pakt doordat ik een drukkend gevoel ervaar. Verder voel ik geen pijn of ongemak. “Klaar” zegt hij. Dan breng ik mezelf weer terug van de fijne plek waar ik was naar de gewone dagelijkse wereld. Ik haal nog een paar keer rustig en bewust adem, open mijn ogen en kijk naar mijn vinger. Geen bloed en enkel een klein gaatje in mijn vinger en nagel herinneren me aan wat er net is gebeurd.

Wat hypnose voor je doet
Behalve voor het uitzetten van pijnklachten (tijdelijk) en ander ongemak gebruik ik hypnose ook om te ontspannen, emoties te verwerken en een plek te geven. Angst is hierbij vaak een drijfveer om iets wel of niet te doen. Geregeld is er geen logische redenatie voor angst. Het onderbewustzijn houdt hier ook geen rekening mee. Hypnose is heel praktisch en werkt als jij het wil. Waarbij ik in mijn praktijk, als hypnotherapeut, geregeld de mooiste resultaten zie ontstaan. Er is altijd meer mogelijk dan je denkt. Ben je benieuwd wat een hypnosesessie jou oplevert? Neem dan contact op: kailos@gmail.com. Dan kijken we samen naar de mogelijkheden.

4 thoughts on “Hypnose bleek reuze handig”
  1. Wow Natasia, wat een spanni g zeg. Volgens mij blies ik op hetzelfde moment mijn adem uit. Wat bijzonder dat je dit hebt kunnen bereiken met zelfhypnose.

    1. Hai Joke,
      Ja, dat was weer ouderwets spannend een keer. Wist het heel even echt niet meer. Maar gelukkig dat ik de pijn tijdelijk kon uitzetten en daarna deed alleen mijn nagel nog een beetje pijn. Dus was er erg blij mee dat ik hypnose ook voor mezelf kan inzetten. Zelfhypnose is reuze handig en het is een prettige ervaring. Voor mij een aanrader om altijd op zak te hebben.

  2. Wauw, ik heb met mijn adem in je verhaal gelezen. Je hebt de spanning goed opgebouwd 😉. Wat gaaf dat je dit met hypnose hebt kunnen doen.

    1. Dank je wel. Ja. Er is zoveel mogelijk met hypnose met als enige limiet wat voor jou acceptabel is. Dus als je het kan bedenken is het mogelijk.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

%d bloggers liken dit: