Durven koersen op je sensitieve kompas

Dansende golven in de nacht. De ritmische ruisende wind door de bomen geeft samen met het geluid van de zee een cadans. Slapen als in de buitenlucht. De sterrennacht geeft zowel lichte als donkere contouren. Dit geeft mij een diepe basale rust. Mijn eigen ritme is hier bepalend. Niets anders. ‘Gelukkig’ is het woord dat in me omkomt. Diep gelukkig. 

Zand tussen mijn tenen
Ik sta met mijn armen gestrekt boven mijn hoofd. De muziek is bepalend. De Frans sprekende stem geleidt me door de oefeningen. Ik voel de zon op mijn armen en mijn schouders. Mijn uitzicht bestaat uit de duinen voor me. Ik zie zacht glimlachende gezichten. 

Mijn lijf voelde wat stram door het anders slapen dan ik gewend ben. De aandacht die ik geef aan mijn bewegingen maken dat ze weer vloeiend voelen. Oh, godin in Frankrijk. Zand tussen mijn tenen en zon op mijn lijf. Ik moet niets en mag meedoen. Al is het een aanbod op een vast moment van de dag. Half tien in de ochtend. Ik kies of ik wel of niet de 100 meter loop naar de vaste kring in de duinen. 

Herinnering
Ik herinner de rust en de tevredenheid die ik kan voelen. Ik herinner het me door vakantie. Geen agenda, geen plannen alleen maar verlangens die kunnen uitkomen. Ik herinner hoe mijn lijf, ziel en mind houden van deze omstandigheden en die ieder jaar meer betekenis krijgen in het jaar daarna. Want hoe ouder ik word, hoe meer ik bewust raak. Ik weet, ik ben als hoogsensitieve vrouw op mijn best vanuit rust en eigen ritme. 

Eigen weg
Mijn eigen ingeslagen weg wordt van moedig en smal ingelopen steeds breder. Dat voel ik, omdat ik sneller los ben van mijn wereld thuis. Van de kinderen, werk en bedrijf. Niet meer hard werken om ‘het’ los te laten. Niet meer de eerste week uitgeput bijkomen en vechten tegen de gedachten die me aan alles en nog wat herinneren. Nee. Het is meer vanuit bevestiging. Het is goed zo. Leven in het nu. Geen gedachten die me opzwepen, aanjagen of onrustig maken. Steeds mee het vertrouwen. De weg die ik ben ingeslagen is mijn eigen weg. Het is helemaal goed zo…

Het C jaar
De mijmeringen zijn zacht, warm en ontroerend. De verhalen raken emoties: plezier, rust en soms verdriet. Het was een pittig jaar. Verlies en diepgaande processen, een jaar waarin alles in de wereld veranderde. Het C jaar. Nog steeds komen er aanpassingen terwijl ik dit nu schrijf. Ik weet niet hoe het gaat als ik weer terug ben. 

Vertrouwen
Het leven in huis, de studies van de kinderen, de thuiswerkregels. Zucht. Alert. En dan heb ik het ook over de opdrachten die LIVE zouden zijn. De groepen die eindelijk weer zouden starten. En ik voel… vertrouwen. De trajecten met hoogsensitieve vrouwen die me passen als een jas. Ontroering. 

Verdriet en dankbaarheid
Het verlies van mijn lieve te jonge vriendin. Verdriet. Het diepgaande proces met een van mijn kinderen wat een enorme transformatie betekende voor ons beide. Dankbaar.

Tevredenheid
Ik voel innerlijke rust en tevredenheid. De laatste ervaringen hebben me iets geleerd, om ondanks het compleet willen verdwijnen dicht bij mezelf te blijven. Te blijven connecten met mijn gevoelens. Te verduren. Heel puur, zonder ‘te verhalen’ waardoor ze weer wegebben en ik kan voelen wat er echt te voelen is. 

Sterk jezelf zijn
Grip krijgen op je oeverloze gedachten, die tuimelen en je bezig houden. Hard werken leren omzetten naar zijn in contact met jezelf en anderen. Durven voelen wat er onder je verhalen speelt. Durven koersen op je sensitieve kompas. Durven loslaten wat anderen denken. Ophouden te vergelijken met anderen. Jouw weg volgen. Sterk jezelf ZIJN in plaats van DOEN. Nog meer laagjes afpellen, nog meer leven vanuit je gevoel. Elke keer weer een laagje dieper. Daar is ook jouw winst te behalen. Zodat jij weer het voorbeeld bent voor anderen. Niet harder werken. Niet pushen, maar er volledig zijn. Er helemaal ZIJN.

Dansende golven
Het geluid van de dansende golven en de zon op mijn lijf helpen me puur en zuiver te ervaren. Het hete zand aan mijn voeten. De flipflops naast mijn voeten. De wind fladdert om mijn lijf en maakt me warm. Ik kijk rond en zie een uiteindige zee. Rust en ruimte. Geen kader, enkel gevoelens en af en toe een flard van een gedachte. En die gaan weer voorbij zoals de wolkjes die af en toe voorbijkomen. Zo kan het zijn. Zo wil ik ZIJN. Het herinnert me aan een staat van bewustzijn die ik steeds meer eigen maak: gelukkig.

Programma Sensitief leiderschap:. https://dorotheaverhagen.nl/jaarprogramma/

1 thought on “Durven koersen op je sensitieve kompas”
  1. Lekker bij jezelf en terug naar jezelf. Mooi. Krijg aan de hand van je blog zin in mijn vakantie. Dit keer 2 keer naar zee

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: