Honderd keer Hartmama

Het is de week voor mijn boekpresentatie van Hartmama. Er komt enorm veel op me af. Een interview met de Provinciale Zeeuwse Courant en een radio-interview met Omroep Zeeland. Het krantenartikel is niet te vermijden, het beslaat een hele pagina. Mijn hoofd levensgroot, en lachend. Drie prachtige en rake tekeningen uit het beeldverhaal van Cor de Jonge.

Ik kan mijn boeken ophalen bij de uitgever. Honderd keer Hartmama. Als ik de dozen inlaad, fietst er een vrouw langs die ik ken. Ze lacht en ze zwaait en ze praat hardop. Ze heeft oortjes in en is in een geanimeerd telefoongesprek verwikkeld. Dan maakt ze een grote boog en fietst terug. Ze vraagt wat ik aan het doen ben, ze blijkt ook de uitgever te kennen. Ik laat haar mijn boek zien en vertel er een paar zinnen over. “Oh, wat prachtig! Kan ik het kopen? Dan geef ik het aan een vriendin die ook jong haar moeder is verloren!” En zo heb ik al een boek verkocht nog voordat het in de winkel ligt.

Ik doe het wel alleen
In de loop van de week krijg ik een inzicht: nu het spannend wordt, schiet ik weer in mijn oude patronen. Ik heb erover geschreven in mijn boek, de overlevingsmechanismes van mensen die jong een ouder verloren. Het ‘ik doe het wel alleen’ – en mijn verbazing als ik hulp krijg aangeboden van mijn zoon. En ook het ‘let maar niet op mij’ en ‘ik ben niet zo belangrijk’. Liever op de achtergrond willen blijven. Zo heb ik het heel lang gedaan.

Nu gaat dat niet meer. Het presenteren van een boek gaat niet samen met onzichtbaar blijven. Ik ontvang lieve berichtjes van mensen die me volgen, die me succes wensen, die me gunnen dat mijn droom uitkomt. Het kost me moeite om het allemaal aan te nemen.

Hartmama de wereld in
Er was eens een klein meisje met een iets grotere broer en natuurlijk hadden zij een papa en een mama. Mama bleef niet lang. Ze werd ziek en na een tijdje ging ze dood. Met Kerstmis nog wel. Het kleine meisje wist alles van dood, ook al was ze nog maar twee. Ze zag, ze voelde, ze wist van weggaan en toch blijven.

Met dit sprookje begon ik mijn boekpresentatie op zaterdag 11 mei 2019, de dag voor Moederdag. Het verhaal over het kleine meisje en de dood, de oerversie van Hartmama. Geschreven na een workshop over kinderen en rouw. De zaal zit vol en het is doodstil.

Het meisje dat de wereld wil omarmen
Vandaag staat mijn lichte kant op het podium. Het deel in mij dat alles mooi wil maken. Het meisje dat blijdschap voelt, enthousiast is, de wereld wil omarmen. Wil raken en ontroeren. Wil troosten. Het meisje dat zegt dat alles altijd weer goed komt. Zoals ik het ook zei in het radio-interview op Omroep Zeeland. Als antwoord op de vraag welk advies ik graag zelf had willen hebben toen ik nog jong was.

Op het podium, dankzij mijn mama
Natuurlijk heb ik ook stilgestaan bij de gedachte dat ik Hartmama nooit had geschreven als ik niet jong mijn mama had verloren. Dat ik dus op een podium sta, omdat zij zo jong dood ging. Hoe ik van een groot verlies een halve eeuw later iets moois heb gemaakt. ‘Ik vind het mooi dat jij je moeder en jezelf zo in het licht zet’ schreef iemand me.

Voor jou zing ik de sterren van de hemel
Licht, waar het eerst pikkedonker was. Een onbewoonbaar verklaarde kamer in mijn hart. Waar nu verhalen en beelden zijn en er gezongen wordt. Dat prachtige lied ‘Motherland’ van Nathalie Merchant, gezongen door een lieve vriendin. Die onmiddellijk ja zei toen ik het haar vroeg voor mijn boekpresentatie. “Voor jou zing ik de sterren van de hemel.”

Sterren, op de cover van mijn boek. Uit de tekening van het meisje dat in bed ligt en naar de sterrenhemel kijkt. “We hadden moeten afspreken welke ster jij bent, mama!” Het is één van mijn lievelingstekeningen.

Dat ik je zo mis
Tranen zijn er natuurlijk ook. Op de ochtend van mijn boekpresentatie, als ik het blaadje van de World Calendar of Happiness afscheur. En niet geloof wat ik lees:

Zeven maal om de aarde te gaan, als het zou moeten op handen en voeten, zeven maal, om die ene te groeten die daar lachend te wachten zou staan.

Precies dit fragment staat in hoofdstuk 4 van mijn boek: Dat ik je zo mis. Toen ging het vooral over mijn mama, nu gaat het ook over mijn vader, die plotsklaps overleed vier dagen nadat mijn manuscript af was. Het lijkt erop of hij zich kenbaar wil maken, juist vandaag. ‘Ook al zie je me niet, toch ben ik bij je.’

Meemoeders van Hartmama
De presentatie verloopt zoals ik had gedroomd. Sprookje, interview, lied, dankwoord, bubbels. Mijn mooie gezin op het podium en daarna de vrouwen die een belangrijke bijdrage hebben geleverd aan het boek. Schrijfcoach Jolanda Pikkaart, eindredacteur Marije van den Bovenkamp en proeflezer Sonja Broekhuizen. Succes heeft vele moeders en deze vrouwen zijn meemoeders van Hartmama.

Signeren
En dan mag ik mijn boeken signeren. Er staat een lange rij. Ik zet niet alleen mijn naam in het boek, maar ook een paar zinnen die kloppen bij de persoon die voor me staat. Bij hun eigen verhaal over verlies en verdriet.

Wil jij jouw eigen gesigneerde exemplaar van Hartmama? Je kunt mijn boek bestellen via http://www.susanvanderbeek.nl/hartmama/

5 thoughts on “Honderd keer Hartmama”
  1. Het is prachtig. Net zoals jij en alles wat er voor zorggedragen heeft. Het raakt me telkens weer hoe mooi jij het gevoel omzet in woorden

    Ik reis zo met je mee. Liefs

  2. Dit fragment: ‘Hoe ik van een groot verlies een halve eeuw later iets moois heb gemaakt. ‘Ik vind het mooi dat jij je moeder en jezelf zo in het licht zet’ schreef iemand me.’ vind ik krachtig. Het raakt me omdat je van iets kwetsbaars je kracht maakt op integere manier. Heel mooi persoonlijk blog. Dank je wel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: