Hoe overleef ik het pubervirus?

Ik heb ze allemaal gelezen, volop blogs over hoe je de tijd die ineens vrijkomt door het coronavirus nuttig kunt besteden binnen je gezin. Knettergek word ik ervan. Want waar gezinnen opeens wél gezellig een potje Risk gaan spelen met elkaar, is dat binnen ons gezin zeker niet het geval. En ook niet samen taarten bakken of schilderen. Zoals vroeger bij ons wél werd gedaan. Zonder wat voor virus dan ook.

Wij zijn namelijk heel gezegend met een ander virus, waarvan overigens ook totaal onbekend is hoelang dat gaat duren. Laat staan hoe heftig het kan worden. Het heet het pubervirus. Mijn man en ik zitten er nu ongeveer 3 jaar in, de oudste is 17 en de jongste 14. De jongste doet alles wat God verboden heeft en ik heb zo het idee dat dat nog wel even gaat duren. Want ze is dus pas 14 en pubert al sinds haar 13e. Ze zeggen dat het overgaat. Maar dingen samen doen is bij ons helaas verleden tijd. Ik had laatst een Facebook fotoboekje laten maken. De tranen stroomden over mijn wangen toen ik het bekeek. Het vatte precies die periode samen die zo waardevol voor mij was.

Deurmatgevoel
Nu ben ik een mens dat erg gericht en gesteld is op verbinding. Iets wat blijkbaar heel erg vreemd, maar vooral ook heel erg lastig is. Want dan moet je de hele tijd met elkaar praten, en elkaar vertellen hoe je je voelt en wat je bezighoudt. En dat is ZO stom. Nu hebben wij als gezin sowieso best pittige jaren achter de rug met ziekte, niet geplande verkoop van ons huis, overlijden van vaders en nare schreeuwende buren in ons nieuwe huurhuis. Dus reserves raken dan een beetje op. Dat is niet leuk voor papa en mama, maar ook niet leuk voor de pubers zelf. Want die hebben hun ruimte nodig. Om zich af te kunnen zetten. En als je dan een mama hebt die zich voortdurend persoonlijk aangevallen voelt en zich meer een deurmat, wandelende geldautomaat en taxebedrijf voelt dan een mens, dan gaat er iets niet goed.

Dodelijk
Zo fijn dat iedereen in mijn omgeving zegt: “Ach, het is een fase, het gaat weer voorbij.” Of: “Over een paar jaar kunnen jullie er met z’n allen hartelijk om lachen.” Dodelijk, echt. Ik ben gisteren serieus het huis uitgelopen. Heb mijn handtas en mijn jas gepakt, ben in de bus en trein gaan zitten en naar Scheveningen gegaan en heb daar een hotel gepakt en ben daar gebleven. Gewoon omdat ik het helemaal zat was. En gelukkig was het overal erg rustig, vanwege dat andere virus.

Dienstbaarheid
Iedereen zegt dat mijn kinderen mij nodig hebben, maar daar merk ik dus helemaal niets van. Op dat soort momenten, als ik dan in de trein zit, merk ik hoe vrij ik me voel en hoeveel lucht dat geeft. Dat ik mezelf weer een beetje begin te voelen. Nu is dat nooit mijn sterkste kant geweest, dus daar mag ik nog heel hard op oefenen. Altijd gericht op het welzijn van anderen. Dienstbaarheid kan je eigen ondergang worden.

Hutje aan het water
Omdat ik geen idee heb hoelang dit zeer slopende virus nog gaat aanhouden, hebben manlief en ik in elk geval besloten een plek te zoeken waar ik zeer regelmatig tot rust kan komen. Ergens aan het water. Een caravan ofzo. Want broodnodig virus of niet, het is wel belangrijk dat mama er ook levend doorheen komt. Dus als ze me zoeken… ben ik druk met mijn eigen virus, het Corinavirus.

Bevrijdend schrijven
Ik merk dat het ruimte schept om over mijn pad en mijn stappen, mijn verleden, inzichten te schrijven. Vind jij het ook fijn om te schrijven en doe je dat zelfs liever dan met iemand te praten? Omdat je bijvoorbeeld meer tijd nodig hebt om over antwoorden na te kunnen denken en op je eigen veilige plek, op jouw moment achter jouw computer van je af wilt schrijven wat jou bezighoudt? 

Als je iemand zoekt om met je mee te lezen om je te helpen antwoorden te vinden op jouw vragen, nodig ik je van harte uit om jezelf al schrijvend te bevrijden. Ik schrijf dan terug, met verdiepende vragen, waar jij je eigen antwoorden op kunt vinden. Het resultaat is dat jij weet waar jouw uitdagingen liggen en hoe je daarmee verder kunt, omdat je uiteindelijk zelf je analyse hebt gedaan. Meer weten? Kijk op https://compassiecom.com/bevrijdend-schrijven/. Mail of bel me gerust als je hier meer informatie over wilt.

0 thoughts on “Hoe overleef ik het pubervirus?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: