Hoe je door écht te kijken naar je kind, kunt ‘horen’ wat het zegt

Je weet gewoon dat er iets is met je kind. Maar als je vraagt wat er is, krijg je als antwoord ‘niks’. Dat ben je misschien wel gewend, hij uit zich nooit echt heel gemakkelijk, denk je dan. Hoe meer je ernaar vraagt hoe gefrustreerder het antwoord. Je laat het rusten. 

Hoe komt het nou dat we dus wel ergens voelen dat er iets niet helemaal lekker gaat met ons kind, maar het niet weten? Dat komt omdat wij in onze communicatie gericht zijn op woorden en luisteren en veel minder op kijken.

Het begrijpen van woorden kan niet zonder te kijken
Communiceren lijkt eenvoudig. We doen het de hele dag. Met woorden, maar met name met gebaren. Ondanks dat we meer vertellen met gebaren en signalen, zijn we meer gericht op luisteren. En juist dáár kan het dan mis gaan. Want onze boodschap ligt niet in onze woorden, maar in wat we voelen, onze signalen. Onze échte boodschap, die we zelf misschien niet eens weten of veilig weggestopt hebben. Luisteren naar woorden is veiliger. Dat is onze comfortzone. Kijken naar signalen vergt moed. Want dan zie je wat er écht is. 

Spiegeltje spiegeltje aan de wand, wat is er aan de hand?
Met woorden komen ook non-verbale signalen en emoties mee naar buiten. In de non-verbale signalen is zichtbaar hoe je met emoties omgaat. Non-verbale signalen putten hun informatie als het ware uit het emotioneel geheugen. 

Je lijf plaatst ergens een blokkade
Ik zie ons lichaam als iets dat functioneert in ons belang, waar wij goed voor dienen te zorgen. Wij voeden het en ons lichaam kan dan groeien, zich vernieuwen en tot beweging komen. Wanneer we iets meemaken in het leven, wordt er een emotie aangemaakt, vanuit je buik. Deze dient jouw lijf ook weer te verlaten, via de bovenkant. En wanneer hetgeen je meemaakt te groot is, en voor een kind is iets al heel gauw te groot, bedenkt jouw lichaam een oplossing om dat grote, de pijn, het verdriet, de angst of de boosheid niet te hoeven voelen. Je lijf plaatst ergens een blokkade. 

Zichtbaar in je gezicht
Bekende plekken van blokkades zijn de maag, buik, keel, kaken klemmen (knarsetanden), mond sluiten. Door je keel dicht te zetten, je kaken te klemmen of je mond te sluiten, kan de emotie niet uit jouw lijf. En hoef je hem dus ook niet te doorvoelen. Wat je zegt en wat je voelt komt dus niet meer overeen. Maar het is dus wel zichtbaar in je gezicht via je non-verbale signalen. Maar zonder kennis van de betekenis ervan, word je niet begrepen zoals jij je eigenlijk voelt. Dat geldt voor iedereen. Voor je kind, jouzelf.

Leer de betekenis van non-verbale signalen kennen
Wanneer je de betekenis kent van non-verbale signalen, dan weet je beter wat je kind (maar ook iemand anders) voelt. Je kunt als het ware een beetje in zijn of haar koppie kijken. Het echt daadwerkelijk zien wat je kind voelt en dan ook benoemen naar je kind, maakt dat je hem uit de eenzaamheid van zijn emoties kunt halen en zelf weer in je ouderlijke kracht komt. Dat doe je dus door zijn non-verbale signalen te gaan lezen en begrijpen. Wanneer je dát kunt, zie je wat er ónder het antwoord ‘niks’ ligt en weet je precies wat jouw onderbuikgevoel je wilde vertellen. 

Foto: https://www.flickr.com/photos/zaqography/3674047183

Een oefening
Kijk eens naar de foto hierboven. Wat is voor jou de feelingtone? Het algemene gevoel dat jij krijgt als je naar deze foto, dit meisje kijkt? De meesten waarbij ik deze foto liet zien, zeiden: ’Best een vrolijk meisje.’ Wat zie jij? 

Pak dan nu een a-4’tje en houdt deze verticaal precies in het midden van het gezicht. Je dekt dus een kant af. Dek eerst de linkerkant van het meisje (zie l boven foto) af. Je ziet nu alleen de rechterkant van het meisje (zie de r boven de foto). Wat zie je dan? Dan zien we best een sterk meisje toch? Ze lijkt wel een volhouder. 

Kijk nu eens naar de mond (zie het plaatje met de pijlen, dat kan je helpen). De lijnen boven haar lip, langs haar neus, dat is niet een guitig kinderkoppie. Dat zijn lijnen die zich ontwikkelen wanneer je veelvuldig je mond strak dichtklemt. Kijk maar eens naar haar mondhoek. Haar mondhoek zit helemaal dicht en strak. Doe het maar eens na, trek je rechtermondhoek maar eens net zo strak als zij dat doet. Wat voel je in je lijf? Als ik dat doe, dan voel ik mijn buik wat verstrakken. Het is dé oplossing om de pijn niet te hoeven voelen. En kijk maar eens naar haar pijn. Dek daarvoor nu de rechterkant (zie de r boven de foto) af en kijk naar haar linkerkant (zie l boven foto). Er is verdriet zichtbaar in de ogen, de strakgetrokken mond en een dikke kaak laten zien dat ze pijn binnenhoudt. Wanneer je je kaken op elkaar zet, ontwikkel je die spier. Probeer de kaakklem maar eens, dan voel je ook wat dat doet in je lijf. 

Zij heeft er dus voor gekozen om haar emoties binnen te houden waardoor ze sterk kan zijn. En dat is iets wat wij graag zien met zijn allen. En haar woorden zullen ook gericht zijn op ‘volhouden’. Dus bij de vraag ‘hoe was het?’ zal zij waarschijnlijk zeggen: ‘Goed!’

Maar nu weet je beter. Door deze oefening heb je écht kunnen kijken wat er ónder haar sterke kant zit. Je weet nu wat ze voelt, je weet wat ze ervoor doet om sterk te blijven. 

Ik zie ik zie wat jij echt voelt
Hoe is het met jouw kind? Is het nodig dat je verder kijkt dan zijn of haar woorden, wat zegt jouw onderbuikgevoel? Pak nu eens een schoolfoto (portret) van je kind erbij en doe dezelfde oefening als hierboven. Wat zie je in het gezicht, welke signalen? Ga maar eens kijken wat het oplevert. Ik ben erg benieuwd naar je ervaringen. Wat zag je toen je de foto van je kind bekeek? Iets waar je van schrok? Of was het moeilijk om iets echt te zien? 

Wil je hulp hierbij? Dan heb ik iets voor je. Een onlinetraining die je samen als ouders kunt volgen, thuis in je eigen tempo waardoor je je kind heel goed gaat begrijpen. Je krijgt niet alleen meer uitleg over de non-verbale signalen, maar ook over hoe een geboorte doorwerkt als een blauwdruk. En je kijkt naar wat jij als ouder doorgeeft aan je kind. 

Ik wens je alle moed toe die je nodig hebt om op deze manier te gaan kijken. Je kind werkelijk zien is een cadeau voor jezelf en kind!

0 thoughts on “Hoe je door écht te kijken naar je kind, kunt ‘horen’ wat het zegt”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: