Vorige week ging mijn nieuwste masterclass live: Van altijd ‘aan’ staan naar aanwezig zijn in jezelf. We doken in het verschil tussen prikkels en triggers en wat dit specifiek betekent voor hoogsensitieve mensen. Als ik het zo opschrijf, klinkt het als een zakelijke mededeling. Alsof ik een actiepunt van mijn lijstje heb afgevinkt, een project heb afgerond of simpelweg een volgende bedrijfsstap heb gezet. Maar zo voelde het niet.
Geen vinkje, maar een optelsom
Deze masterclass is geen verzameling geleerde technieken of modellen die ik even doorgeef. Het is de optelsom van mijn eigen zoektocht. Alles wat ik heb meegemaakt, doorvoeld, onderzocht en geprobeerd te begrijpen, zit erin. Misschien is dat de reden dat ik de dagen ervoor, ondanks mijn jarenlange ervaring, onrustig was. Niet op een overdreven of verlammende manier, maar wel voelbaar. Mijn systeem wist: ik breng nu iets naar buiten dat dichter bij de kern ligt dan alles wat ik daarvoor heb gedaan.
Tijdens de masterclass merkte ik dat mijn aandacht steeds terugschoot naar de afwezigheid van reacties. Wanneer je online iets deelt, vertel je jouw verhaal en daarna… is het stil. En in die stilte gebeurt er van alles. De oude stemmetjes in mijn hoofd lieten zich weer horen: Is het wel goed genoeg? Heb ik het helder uitgelegd? Zit iemand hier überhaupt op te wachten?
Het grote verschil met vroeger is dat ik nu in het moment herken wat er gebeurt. In plaats van te stoppen, beweeg ik door.
De misvatting over persoonlijke groei
Vroeger dacht ik dat zulke onzekerheid een signaal was dat ik iets verkeerd deed. Het was een aansporing om nog harder mijn best te doen, nog beter voor te bereiden en nog meer bewijs te verzamelen dat ik wel degelijk de moeite waard was. Nu zie ik het anders. Ik zie hoe oude ervaringen en nieuwe situaties elkaar ontmoeten; hoe een prikkel in het hier-en-nu een oude trigger raakt. Want zichtbaar zijn is voor mij niet zomaar zichtbaar zijn. Ergens onder de oppervlakte ligt een oud verhaal: over gezien willen worden, over de angst om afgewezen te worden, over het verlangen naar verbinding.
Jarenlang heb ik gedacht dat groei betekende dat de angst zou verdwijnen. Dat ik op een dag nergens meer door geraakt zou worden. In werkelijkheid is het proces eenvoudiger, en tegelijkertijd veel dieper. De spanning is er af en toe nog steeds, maar ik ga er niet meer voor op de vlucht. Ik herken haar, ik weet waar ze vandaan komt, en ik hoef mijn leven er niet meer omheen te organiseren. Ik draag mijn gevoelens, vanuit emotionele vrijheid.
Wachten op veiligheid is een valstrik
Als ik had gewacht tot alle spanning was verdwenen, had ik deze masterclass nooit gegeven. Dan was ik blijven schaven, controleren en perfectioneren tot het moment voorbij was. Die beweging vanuit mezelf zou dan als sneeuw voor de zon zijn verdwenen.
Ik zie dat mechanisme bij veel mensen met wie ik werk: ze verlangen naar verandering, maar wachten onbewust op een ‘moment van veiligheid’. Een moment dat ze zelf, door hun eigen twijfel, steeds verder vooruit duwen. Het is als een ontbijtkoek aan een touwtje: ongrijpbaar door de stappen die ze zelf iedere keer zetten.
De werkelijke beweging ontstaat ergens anders. Namelijk op het punt waarop je voelt dat het spannend is én besluit aanwezig te blijven. Op het moment dat je merkt dat een oude wond geraakt wordt, maar besluit dat die wond niet langer je gedrag hoeft te bepalen.
Wat grensbewustzijn voor mij betekent
Dit is wat grensbewustzijn voor mij betekent. Het is niet alleen weten waar mijn grens ligt, maar herkennen wat er in mij gebeurt wanneer ik die grens nader. Kunnen onderscheiden wat van vandaag is en wat van vroeger. En vervolgens bewust kiezen. Niet vanuit angst of de behoefte om ongemak te vermijden, maar omdat ik weet dat ik mezelf tekortdoe als ik wegblijf van wat ik werkelijk te brengen heb.
Juist omdat ik er zo diep in geloof
Ik vond het spannend om deze masterclass de wereld in te zetten. Niet omdat ik niet geloof in mijn boodschap, maar juist omdat ik er zo diep in geloof. Dat is de prijs van zichtbaar worden met iets dat echt van jou is: het raakt je, het schuurt, het raakt aan oude stukken. En toch blijf je staan, omdat jij niet meer verdwijnt wanneer het ongemak verschijnt.
Dat is precies wat ik je wil laten zien.
Wil je sparren over wat dit voor jou betekent?
Je bent van harte welkom voor een vrijblijvend gesprek.
