Hoe gaan we daar langs?

Het is nog vroeg als ik buiten op een bankje ga zitten om te kijken naar de zonsopkomst in de bergen. Heel voorzichtig kleurt er een randje boven de toppen van de omliggende bergen. Het is nog stil, echt stil. Geen voorbijrazende auto’s, brommers, trams. Gewoon alleen de stilte. Gisteravond ben ik hier in de Zwitserse Alpen aangekomen voor een wandelvakantie van twee weken. Er komt nog iemand naar buiten. We zeggen niets, kijken en luisteren alleen maar.

Iedereen heeft er zin in
Dan is het tijd voor het ontbijt. Er druppelen een paar mensen de ontbijtzaal binnen. Sommigen nog een beetje slaperig van de lange reis van gisteren. De hoteleigenaar, een frisse jonge knul, legt uit wat de mogelijkheden voor vandaag zijn. Het is prachtig weer en iedereen heeft er zin in. We maken ook ons lunchpakket klaar en dan gaat iedereen naar boven om de spullen te pakken.

Onze Hollandse benen zijn niet gewend om te stijgen
Om 9 uur staan we buiten klaar. Rugzakken, stevige schoenen, wandelstokken. Kom maar op, we gaan ervoor. We stappen in de busjes die ons een eindje bergop zullen brengen. Dat is wel fijn voor de eerste dag, want onze Hollandse benen zijn niet zo gewend om te stijgen. Na een half uurtje rijden komen we aan op het vertrekpunt. Er zijn verschillende mogelijkheden en er worden kaarten uitgedeeld. Het is de bedoeling dat we uiteindelijk zelf naar het hotel teruglopen.

“Zij weet de weg”
Ik heb besloten naar het Joch te lopen. Een mooie wandeling met uitkijkpunt en berghut. Hij gaat gelijkmatig omhoog en is goed te doen voor zo’n eerste dag. Ik heb hem al meerdere keren gelopen en het verveelt nooit. De hoteleigenaar zegt dan ook dat de anderen met mij mee kunnen lopen. “Zij weet de weg” zegt hij. Een aantal mensen maakt daar dankbaar gebruik van. Ze zijn nog wat onzeker in dit voor hen onbekende gebied.

Kijken kan alleen als je stilstaat
In het begin gaat het tamelijk steil omhoog. Er is niet echt een pad, maar ik weet dat dat straks wel zo is. We naderen een verlaten bergrestaurant. Het ziet er troosteloos uit en we staan even stil om te genieten van het uitzicht. Ik wijs naar de berghut die in de verte zichtbaar is. Achter het restaurant ligt het pad. Nou ja pad, twee schoenen breed, links een steile bergwand omhoog en rechts een naar beneden. Oeps, zie je sommigen denken. Maar ik verzeker hen dat het echt goed komt. Wel opletten en achter elkaar lopen. Kijken kan alleen als je stilstaat. Dat is het veiligst.

Teruggaan is geen optie
De markering is goed. Wit-rood-witte verf staat met regelmaat op de rotsen langs het pad. Af en toe ook een geel richtingbordje. Dat is hier goed geregeld. Als we een tijdje gelopen hebben, roept degene die vooraan loopt dat we stil moeten zijn. Tijdens het lopen kijken we naar de grond om zeker te zijn dat we op het pad blijven lopen en niet een onverhoedse stap naar beneden zetten. We kijken zijn richting uit en zien dat er twee koeien op ons pad staan. Een met het achterwerk naar ons toe en de ander met de kop. Alsof ze in gesprek waren. Wat nu? We zullen er langs moeten, want teruggaan is geen optie meer. Daarvoor zijn we al te ver onderweg.

Tussen de bergwand en de koe doorschuiven
Een van de wandelaars zal het wel even oplossen. Hij is gewend met koeien om te gaan omdat hij vroeger op een boerderij woonde. Alleen zijn dit wel andere koeien en zijn pogingen om hen van het pad te krijgen, mislukken dan ook. De koeien kijken hem aan en schijnen te denken ‘jullie lopen op mijn terrein en zie maar hoe je dat gaat doen.’ De enige oplossing lijkt om tussen de bergwand en de koe door te schuiven. Er is maar weinig ruimte, maar er zit niets anders op. Beangstigend, want wat zal de koe doen?

De warmte van de adem van de koe
Heel voorzichtig gaat iemand naar voren en schuift langs de koe. Ik ga als tweede en terwijl ik erlangs schuif, voel ik de warmte van de adem van de koe in mijn gezicht. Niet gaan twijfelen nu maar verdergaan. Het lukt. De koe is niet echt onder de indruk en de rest volgt ons voorbeeld. Nu de tweede koe nog. Maar die heeft kennelijk medelijden en gaat naar beneden. Het gras is daar vast groener.

Herkauwen
Zenuwachtig lachend staan we even later bij de berghut. Vieze kleren, maar veilig. Nu hebben we wel koffie en taart verdiend. En de koeien? Die staan een stukje lager heerlijk te herkauwen.