Het was nooit goed genoeg

Tijdens mijn leven heb ik heel wat cursussen en opleidingen gevolgd. Kwam dat omdat ik studeren leuk vond? Nee, niet echt. Maar er werd door mijn directe omgeving verteld dat dat voor mijn eigen bestwil was. Ik zou stijgen in aanzien en bovendien meer geld verdienen dan met mijn baan als basisschoolleerkracht.

Het pushen begon
Ik groeide op in een gezin met zes kinderen. Mijn twee broers die direct onder mij kwamen gingen allebei naar de universiteit toen ik op de pedagogische academie zat. De twee broers die daaronder kwamen konden wat minder goed leren. In ieder geval gingen ze niet naar de universiteit. Daar werd echter geen woord over vuil gemaakt. Dat was nou eenmaal zo. Tijdens mijn laatste studiejaar begon het pushen om na mijn examen verder te studeren.

Ver van huis
Ik wilde dat helemaal niet, wilde graag met kinderen werken. En ik was dan ook erg blij dat ik een baan kreeg, ver van huis. Dan zou ik op kamers gaan en dat pushen niet meer horen. Maar dat was een ijdele hoop, want als ik in het weekend thuis kwam werd er niet gevraagd of ik een leuke klas had, of ik een fijne kamer had en of ik leuke collega’s had. Er werd eigenlijk meteen gevraagd of ik plannen had om verder te studeren. Want dan kon ik bijvoorbeeld directeur van een school worden. De sfeer was meestal binnen de kortste keren gedaald tot het nulpunt.

Om van het gezeur af te zijn
Ik besloot om dan maar wat minder naar huis te gaan. De druk werd echter steeds groter en uiteindelijk schreef ik mij in voor een cursus pedagogiek om van het gezeur af te zijn. Stiekem dacht ik dat het misschien toch niet zo’n slecht idee was. Ze bedoelden het toch goed? Maar mijn eerste baan eiste volop mijn aandacht. Een groep 4 van 45 kinderen is niet niks. Dit speelde eind jaren ’60. Al snel had ik een flinke achterstand. Tegenover de pushers deed ik alsof het allemaal prima ging.

Ik was gewoon niet goed genoeg
Maar natuurlijk viel ik door de mand. Misschien dan iets anders? Ik besloot Engels te gaan doen, zodat ik dat op de middelbare school kon gaan geven. Ook dat liep op een fiasco uit. Ik schaamde me omdat mijn broers het ene na het andere goede resultaat behaalden. Zie je wel, ik was gewoon niet goed genoeg. Ik telde niet mee, hoorde niet bij de hoger opgeleiden. Wat was nou ook een basisschoolleerkracht. Mijn minderwaardigheidscomplex groeide bij wijze van spreken met de dag. Gelukkig had het werk op school er niet onder te lijden. Dit was immers mijn passie?

Natuurlijk werkte dat niet
Begin jaren ’70 trouwde ik. En ja, ook hij had een universitaire opleiding. En weer bedacht ik iets nieuws om mee te kunnen tellen. Weer een nieuwe studie. Want ik kreeg kinderen en als die dan sliepen kon ik mooi studeren. Natuurlijk werkte dat niet. Ik stond dan wel niet voor de klas op dat moment, maar twee kleine kinderen willen ook graag aandacht. Mijn eigenwaarde ging met sprongen omlaag. Echt gelukkig werd ik er niet van. Ik voelde alleen maar verdriet en durfde dat tegen niemand te zeggen.

Doen wat de ander goed vond voor mij
Na de scheiding ging ik in een andere stad wonen. Dan kon ik helemaal opnieuw beginnen en niet meer studeren, althans voorlopig niet. Maar al snel begon het pushen weer, want nu zou mijn inkomen wel wat extra’s kunnen gebruiken. Dat was inderdaad niet zo rooskleurig. En weer verviel ik in het oude patroon van doen wat de ander goed vond voor mij. Van alle kanten bleef de druk toenemen en ik had niet de moed om te zeggen: “Nou is het genoeg.” Ik was toch ook niet goed genoeg? Alles was tot nu toe mislukt. Ik besefte niet dat ik twee fijne kinderen had, een dak boven mijn hoofd en een kleine baan tijdens de schooluren van de kinderen. Dat ging een flink aantal jaren zo door.

Mijn zelfbeeld
Langzamerhand begon ik me er minder van aan te trekken. Althans, ik begon niet meer aan een studie. Ik had een drukke baan in Amsterdam Oud-West waar ik het prima naar mijn zin had en waar ik samen met een collega een cursus techniek ging doen, zodat we dat op de basisschool konden geven. Dat vond ik wel leuk. Toch werd er nog regelmatig gevraagd of ik van plan was om nog meer te doen. Dan sneed ik een ander onderwerp aan. Mijn zelfbeeld was inmiddels flink omlaag gegaan en ik wilde er niet meer over praten.

Pensioen
Toen kwam de tijd om met pensioen te gaan. Tijd voor mezelf. Ik zou zelf beslissen wat ik ging doen en me niks meer aantrekken van degenen die vonden dat het beter kon. En wat ging ik als eerste doen? Een cursus kunstgeschiedenis. Maar dat was mijn eigen keuze en ik heb ervan genoten.

2 thoughts on “Het was nooit goed genoeg”
    1. Dank je wel. Het was best lastig om op te schrijven. Maar nu zie ik hoe belangrijk het is om je eigen keuzes te maken, ook al zijn anderen het er niet mee eens.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

%d bloggers liken dit: