Het was een rare kwakkelweek

“Hé, hoe gaat het?” Ze kijkt me met een ontspannen, warme blik in ogen aan via de camera van mijn laptop. We hebben een videocall-afspraak om haar schrijfproject te bespreken. Zij zit in Leusden, ik in La Zubia. Over vier weken komt ze naar de schrijfweek hier in Granada. Wat een heerlijk vooruitzicht. “Goed” antwoord ik automatisch. Sinds ik in Spanje woon gaat het ook bijna 365 dagen per jaar goed met mij. Maar ik corrigeer mezelf deze keer.

“Nou ja, goed, dat is niet helemaal waar, ook niet slecht hoor, maar ik heb een hele rare, kwakkelige week achter de rug.” Zo begin ik te vertellen.

Overgangsperikelen
Het leek of er weinig gebeurde. Mijn lijf – dat in de overgang is – sputterde tegen. Lang slapen en toch ontzettend moe zijn, veel opvliegers, watten in mijn hoofd en gewoon nergens zin in hebben. ’s Avonds denken: wat heb ik nou eigenlijk gedaan vandaag? Je kent het vast wel. Maar ondertussen gebeurde er heel veel.

Hakbijl
Tijdens het houthakken sloeg manlief de hakbijl in zijn grote teen. Gelukkig zit zijn teen er nog aan, maar pijnlijk is het wel. Hij kon een week lang geen schoen aan die voet verdragen en zijn teen veranderde in alle kleuren van de regenboog.

Schoonvader dood
Toen kregen we het verdrietige bericht dat de man van mijn schoonmoeder was overleden. Hij verkeerde al lang in de laatste fase van de ziekte van Alzheimer. Dat was echt schrijnend. We kwamen direct in de regel-modus, want mijn man vliegt naar haar toe voor de uitvaart en om zijn moeder bij te staan. De tickets waren snel geboekt, maar een hotel vinden in Brabant (waar zijn moeder woont en de uitvaart is) in carnavalstijd, was nog wel een uitdaging. Maar het is gelukt.

Verkering uit
Ja, er gebeurde toch wel veel afgelopen week. Niet alleen op het wereldpodium, maar dus ook in onze inner circle. Diezelfde dag belde mijn stiefzoon dat zijn vriendin het had uitgemaakt. Ze hadden nog maar anderhalf jaar een relatie, maar tjonge wat was hij gek op haar. En wij ook eerlijk gezegd. Ik hoorde mijn man hem troostend toespreken en wat tips geven aan zijn jongvolwassen zoon. Ach, de lieverd. Op dit soort momenten willen we onze kids even lekker een knuffel kunnen geven, maar we stappen natuurlijk niet voor iedere tegenslag of teleurstelling op het vliegtuig naar Nederland.

Hersenschudding
Terwijl we nog zaten na te praten hierover, appte mijn jongste zoon. “Schrik niet hoor mam, maar ik ben gevallen met de scooter en nu heb ik een bont en blauw been en een hersenschudding.” Hij gaf aan dat hij al langs de spoedeisende hulp van het Erasmus MC was gegaan en nu met een paracetamol op ging slapen, dat we morgen maar moesten bellen. Nou, je snapt wel dat je dan als moeder niet lekker slaapt.

Moederdiagnose
Natuurlijk belden we de volgende dag. Ook met video, want dan kon ik hem recht in de ogen kijken en een moederdiagnose stellen. Mijn zoon heeft altijd gerugbyd, dus we hebben al vele hersenschuddingen meegemaakt, mijn bezorgdheid was dan ook niet heel groot, maar ik wilde wel even peilen. Het ging om een huur-leenscooter, omdat zijn fiets een lekke band had, vertelde hij. “Ja mam, natuurlijk had ik een helm op.” Een diepe zucht van mijn 19-jarige zoon. Tijdens het gesprek zie ik dat zijn ogen alweer bijna dichtvallen. Na nog wat tips (niet gamen, geen beeldschermgebruik, iedere vier uur paracetamol, veel water drinken, gezond eten) hangen we op. En ja, weer het moment dat ik het liefst op het vliegtuig was gestapt om even lekker voor hem te zorgen.

Pols in het verband
Een dag later belde mijn stiefzoon weer. Hij had met een groep vrienden gevoetbald in het park, maar kreeg twee keer keihard de bal tegen zijn pols. Dat deed zeer, maar hij was gewoon naar huis gegaan. Die nacht nauwelijks geslapen van de pijn en nu, de volgende dag toch wel bang dat het gebroken was. Manlief adviseerde hem om naar de huisarts te gaan en foto’s te laten maken. Ook gebroken polsjes hebben wij bij de kinderen al meerdere malen meegemaakt, dus we diagnostiseerden al snel zelf dat het hoogstwaarschijnlijk gekneusd was. Later die dag belde hij om dat te bevestigen. Onze zoons zitten dus samen gezellig in de ziekenboeg.

Auto-aanrijding
Eergisteren belde mijn stiefdochter. Behoorlijk in shock, want ze had een aanrijding gehad. Met de auto van haar stiefvader. Oef. Pas een half jaar haar rijbewijs, dus bij je eerste auto-aanrijding zit de schrik er wel in. Gelukkig mankeerde ze niks, was er alleen wat blikschade en is die auto een heel oud barrel. Maar toch. Ja, er gebeurde toch wel veel afgelopen week.

Met één been in Nederland
Dit zorgde er dus voor dat we al ruim een week met één been in Nederland staan. Soms horen we wekenlang niks van onze kinderen (en ouders) en nu ineens iedere dag. Dan schiet je meteen in de papa- en mama-rol. Dat gaat nooit over denk ik.

Onze poes
Tot slot zien we dat onze bejaarde poes Piep stervende is. Ze takelt zienderogen af, eet nauwelijks nog, wast zichzelf niet meer, kijkt lodderig uit haar ogen, miauwt niet meer en ze wordt broodmager. Ze heeft geen pijn, maar we zien het leven langzaam uit haar wegebben.

Kwakkelen
Ja, er gebeurde toch wel veel afgelopen week. Geen grote drama’s, maar wel genoeg om de aandacht op te vestigen. Zelfs het weer hier in Zuid-Spanje is belabberd, wat zeer ongebruikelijk is. Regen, sneeuw, mistig, bewolkt. Ik vrees dat er nog zo’n week volgt. Maar daarna… laat de lente en de nieuwe levensenergie maar komen.