Er is iets heel bijzonders en waardevols verdwenen uit mijn kast, uit mijn tas en eigenlijk gewoon uit mijn leven. Het is verdrietig, pijnlijk en bitterzoet. Dit magische boek is niet alleen een heel mooi levensverhaal van een dame overzee, maar ook gevuld met verhaaltjes en droedels in de zijlijn, aan de voor- en achterkant. Zelfs de vouwen en ezelsoren vertellen je iets en kun je een beetje lezen. Het is vol en voelt zwaar van dierbare herinneringen en mooie verhalen. En nu is het weg, uit mijn kast, uit mijn tas en uit mijn leven, maar niet uit mijn hart.
Lezen zit in mijn DNA
Als kind kon ik uren lezen en later zou daar geen verandering in komen. Het wegglijden in andermans leven of dat van mijn fantasie heeft me een extra wereld gegeven. Bij ons thuis was lezen een gewoonte waar ik met warme gevoelens graag naar teruggrijp. Het zit in mijn DNA, want mijn ouders waren dol op lezen, vooral streekromans. Misschien wel vanuit heimwee dat mijn vader ze las over zijn geboortegrond, zijn jeugd en de plek waar hij niet meer (maar zijn familie nog wel) woonde.
Boeken voor mijn moeder
Het was dan ook niet gek dat, toen moeder ernstig ziek werd, ik voor haar naar de bieb ging. Zoals zij vroeger voor mijn leesplezier zorgde deed ik dat nu op mijn beurt. Ik zocht de meest mooie boeken uit in haar favoriete genre. Behalve soms… dan deed ik lekker andersom en stopte er een detective of chicklit bij. Ze las alles wat ik meenam, en de mooiste boeken bespraken we. Hoe het verhaal was, hoe het voelde en wat het mooiste stuk was.
Keer op keer kreeg het een stempel van verlenging
Maar er was één boek met een prachtige rode kaft dat ze in de biebtas liet zitten en dat steeds retour mocht. En wat ik op mijn beurt weer liet zitten en gewoon weer mee naar haar nam. Keer op keer kreeg het een stempel van verlenging en vertelde ik haar dat ze het toch echt moest lezen. Hoe kon ze deze prachtige roman – over Australië in het heden en verleden – nou niet willen lezen? Hoe kon ze een waanzinnige pageturner als deze, en zo intens en onverwachts geschreven laten zitten op de bodem van de biebtas? Hoe dan? Hoe kon ze?
Het is mijn nummer 1 als mensen vragen naar wat een goed boek is. Er is overigens een nummer 2, maar dat is een ander verhaal.
Haar laatste woorden
Tot die ene avond, het zal in haar laatste maanden geweest zijn, dat laat de telefoon ging en ik haar stem hoorde. Een beetje hees. “Kind toch! Wat een prachtig boek! Zo mooi. Wat fijn dat je zo eigenwijs bent geweest om het steeds mee te nemen…” (Dat vond ze vroeger niet zo fijn, maar ik had het niet van een vreemde). Wat was ik blij en wat een warme herinnering is het geworden. Een cadeautje van toen voor nu.
Als een ode aan haar
Jaren later lag dat mooie boek met die rode kaft naar me te lonken in de etalage. Ik kon het niet laten liggen en nam het mee als een ode aan haar. En toen de winkelier vroeg of het een cadeau was, zei ik volmondig ja! En ja het mag in inpakpapier met een grote strik. Thank god, een winkelier die dat snapt en niet de vraag stelt: is het een cadeau of voor jezelf? Die vraag heb ik namelijk nooit begrepen. Juist bij een cadeau voor jezelf wil je toeters en bellen, toch?
Deze ode aan haar kreeg een mooie plaats in de boekenkast. Ik heb er zo’n boekenkast waarbij de hele wand is gevuld met boeken, van boven tot onder. Sommige planken op kleur, dat zal je niet verbazen bij een kleurexpert. Er zullen miljoenen woorden wonen in mijn boekenkast, en nog veel meer letters.
Een boek in een boek
Ik besloot dat het boek zo vaak uit de kast mocht komen als het wilde. Steeds als iemand vroeg: ‘heb je nog een leuk boek?’ dan popelde ik om deze mooierd mee te geven. Altijd met de opdracht om een klein stukje erin te schrijven waar het gelezen is en wat je er van vond. Zo rijk… die kleine verhaaltjes overal. Echt iedereen deed dat met plezier en het was ontzettend leuk om te lezen. Een boek in een boek.
Spoorloos verdwenen
Je snapt dat toen de derde generatie (mijn suikerkind) het voor de tweede keer wilde lezen – en het boek weer uit de kast mocht komen, maar we het niet konden vinden – we het zoeken niet konden laten. Mijn boekenclub heb ik er al vier keer naar gevraagd en zo ook mijn vriendinnen, en hun vriendinnen, vage kennissen en mensen van ver daarbuiten. Maar het boek is spoorloos verdwenen. Uit ons leven, maar niet uit het hart.
Mijn boek gaat verder
Wat mij troost, is dat boeken uit je leven kunnen, maar het leven niet uit het boek hoeft te zijn. Het geeft me een fijn gevoel – omdat ik nu zelf een boek heb geschreven waarvan de zevende druk al de deur uitgaat – dat het in heel veel huizen op nachtkastjes ligt of in een tas zit. Dat het is volgeschreven met persoonlijke verhaaltjes van de eigenaresse en dat het vol is geplakt met wetenswaardigheden, wensen en verlangens. Dat er zoveel leven in zit en dat kleurpsychologie samen met persoonlijke ontwikkeling zo haar weg vindt in de wereld. Het geeft mijn missie ‘Heel Nederland kent de verborgen taal van kleur’ een boost en mij troost.
Dus mocht jij het ooit in handen krijgen, laat het me weten. Het is rood, het boek heet ‘Matilda’s laatste dans’ en is geschreven door Tamara McKinley en heel veel lezers. Het is een boek vol leven.
Zo de bedoeling
En mocht je nu nieuwsgierig zijn naar die andere mooierd. Dat is ‘Kleuren van Geluk’, het mooiste en kleurrijkste boek van Bloei! Het bestaat deze maand drie jaar, het heeft een nieuwe jas en extra hoofdstuk en een feestelijke prijs om te vieren. De zevende druk, het derde jaar en het leven. Bestel het vandaag nog hier voor die mooie actieprijs, dan valt het deze week al op je mat in een feestelijke verpakking. Cadeautje voor jezelf. What else!
Eén reactie
Prachtig verhaal! Woordentovenaar ! Vo emoties!