Inchecken in het nieuwe jaar doe ik graag op een bijzondere plek, waar beweging al begonnen is, nog vóórdat je weet waarheen. Luchthavens, stations of een grote haven. Plekken waar reizen starten voordat je zelf weet waar je naartoe gaat. Op 1 januari 2026 ben ik in het voormalig hoofdkantoor van de Holland Amerika Lijn: Hotel New York in Rotterdam.
Ik kijk tussen de druppels door naar de ruwe golven van de grijze Maas in Rotterdam. Ze lijken een beetje op vorig jaar: constante beweging van het leven, alle kanten op, terwijl ik me staande hield en stil had te staan. Niets was kalm in 2025 en misschien was dat precies de bedoeling, als het nu tijd is om naar de volgende fase te gaan.
Niets was kalm in 2025
Ik vermaak me prima terwijl ik hier zit te wachten op woorden voor een mooi blog op deze regenachtige middag. Ik kijk tussen de druppels door naar de ruwe golven van de grijze Maas in Rotterdam. Ze lijken een beetje op vorig jaar: constante beweging van het leven, alle kanten op, terwijl ik me staande hield en stil had te staan. Niets was kalm in 2025 en misschien was dat precies de bedoeling, als het nu tijd is om naar de volgende fase te gaan.
Deze plek vol geschiedenis
Het is druk en rumoerig in het café, deze plek vol geschiedenis. Een plek waar de start ligt van zoveel reizen van zoveel mensen, zoveel verlangens, en waar zoveel dromen begonnen die later waarheid zouden worden. Ik houd ervan. De nostalgie hangt in de lucht. De mensen van ooit hebben hier hun sporen achtergelaten. Dat is voelbaar.
En hoe is het in het nu?
Hoe is het met de gasten hier, de mensen van vandaag die nu aan de koffie en wijn zitten? Ze komen van heinde en verre, zo vul ik een beetje in, terwijl ik mijn cappuccino drink en van een roze taartje snoep (deze kleur gaat belangrijk worden dit nieuwe jaar). Ik luister naar een dialect dat ik niet ken. Ik hoor het stel naast me in een Duitse redetwist en ik zie een Fransman met wonderlijk groene ogen verliefd kijken naar een Deen, te horen aan zijn accent en te zien aan de tattoo van zijn nationale vlag.
Een nieuwe horizon
Ineens zie ik de overeenkomst van toen en nu: mensen onderweg. Of dat nu is naar een nieuw land met een nieuwe thuishaven, een nieuw jaar of zomaar een kleine trip om het leven een levendige wending te geven.
Het start allemaal met hetzelfde. Want als de opwinding is gaan liggen en de keuze is gemaakt, dan is het tijd voor beweging, voor die eerste stap. En die heb je zelf te zetten. Aan wal of in dat wat je wilt realiseren.
En dat vind ik zo mooi aan een plek als Hotel New York, Rotterdam Airport of Schiphol: de beweging die zo voelbaar is. Levenslust en levensliefde. Iets doen. Verlangen naar verandering en er iets moois van maken. Uitkijken naar een nieuwe horizon.
Het is de beweging van een genomen besluit. Die kracht en ontlading. Je kent ’m vast wel. Voorbij het fantaseren, voorbij de fase van denken. Naar doen. O, heerlijk vind ik dat. Want laten we wel wezen: dromen zijn magisch, hebben we nodig, maar pas als ze vorm krijgen is er glans en glorie.
Vertrouw op God, maar zet wel je fiets op slot
Je kunt blijven dromen, intenties zetten en je suf staren op je visionboard, maar de beweging heb je te maken.
“Start walking, babe” zei ik deze week tegen een coachee. Vertrouwen is de mentale stap, en daarna de fysieke stap van beweging. Beiden zijn nodig. Een soort van: vertrouw op God, maar zet wel je fiets op slot. Voorbij de grijze golven van de Maas of de mist in je hoofd. Soms heb je gewoon te starten met lopen. Mist of geen mist. Weten of niet weten. Start walking.
Wat doe jij?
Hoe is het bij jou? Start walking? En misschien is dat genoeg voor vandaag. De bereidheid om ja te zeggen tegen wat zich wil bewegen. Het jaar ligt open. De eerste stap ook.
Op 18 februari start mijn Basisopleiding Kleuren van Geluk. Beweging, richting en kleurpsychologie. Jouw buiten de lijntjes kleuren start vandaag. Go girl. Go.
