Joehoe, het is februari! Ik ben er blij mee. November en januari vind ik altijd de meest depressieve maanden van het jaar. Nu heb ik daar minder last van sinds ik in Granada woon, omdat de winters hier over het algemeen zeer zonnig zijn, vaak lente-achtig. Maar dat is dit jaar anders.
Ook Spanjaarden klagen over het weer
Vooral in januari had Andalusië, eigenlijk heel Spanje, ongekend veel regen en storm. Je leest het ook in de blogs vandaag van mijn Spanje-vriendinnen. We hebben nog nooit zoveel de kachel en open haard aangestoken als deze winter. En het grappige is, dat ook Spanjaarden graag klagen over het weer. Gek genoeg. Onze buurvrouw opent het gesprek altijd met het weer. Meestal klaagt zij over de hitte, maar nu vooral over de kou en de regen.
Liever hitte dan regen
Andalusiërs hebben een bloedhekel aan regen. Vaak zie ik de bouwvakkers schuilen in hun busje zodra het begint te druppelen. Maar als het hier hoogzomer is, 40 graden of nog warmer, zie ik de de gespierde, getatoeëerde, ontblote bovenlijven keihard ploeteren in de bouw. Mij hoor je dan niet klagen hoor.
Dweilen met de kraan open
Ook voor ons werd dit even een uitdaging, schuilende bouwvakkers, want begin januari sprong de waterleiding. Dat werd letterlijk dweilen met de kraan open, en wachten op loodgieters die het konden repareren. Dit was tevens onze eerste ervaring met de Spaanse verzekeringsmaatschappij. Na drie weken lang vier keer per dag bellen, kwamen er afgelopen week eindelijk twee loodgieters. In de stromende regen braken ze onze oprit open, waar de kapotte waterleiding onderdoor liep, repareerden ze wat kwetsbare aansluitingen en legden ze een nieuwe leiding. Tijdens de storm werd er cement gestort om de oprit weer te dichten en zorgden ze zelfs nog, op verzoek van manlief, voor een antislip-laagje. Wij wonen namelijk op een berg, aan de voet van de Sierra Nevada, en het is nu glad in de winter.
Wat een helden
Ze waren dankbaar voor de koppen koffie die we ze gaven, maar weigerden om binnen te komen. Ook gingen ze niet in hun busje schuilen. En echt, de regen viel met bakken uit de lucht. Het cement is nog steeds niet droog. Gelukkig ben ik wel een vooroordeel armer over Spaanse bouwvakkers.
De sneeuwruimers kunnen het niet aan
In het skigebied hier 30 km verderop viel in een week tijd drie meter sneeuw. Dat fenomeen kennen wij wel van onze wintersportvakanties in de Alpen, waar we na een week vaak onze auto moesten uitgraven. Maar hier hebben de Granadiños dat nog nooit meegemaakt. De bergpas is iedere ochtend afgesloten, omdat de sneeuwruimers het niet aankunnen.
Wat ik vooral irritant vind aan januari, is dat we met z’n allen heel traag op gang komen, het is immers nog kerstvakantie. En daarna wordt van ons verwacht dat we direct gaan knallen, van de eerste naar de zesde versnelling. Dat kan natuurlijk helemaal niet, maar iedereen probeert dat wel. Gelukkig stak het weer – sneeuw en ijs – daar een stokje voor. De weersomstandigheden zorgden ervoor dat we lekker met z’n allen in de eerste versnelling moesten blijven. Er reden geen treinen, wegen waren afgesloten, codes oranje en rood knipperden luid. En dat zorgde voor heel veel frustratie bij veel mensen, want er moest geknald worden, hoppa, aan het werk, meters maken.
Waarom ik dit irritant vind, is omdat we met z’n allen zijn verleerd om het ritme van de natuur te volgen. Het ritme van de seizoenen. We proberen er dwars tegenin te bewegen. Terwijl dat zo niet de bedoeling is.
Blij dat het februari is
Ik ben blij dat het nu februari is. Er breekt een periode aan waar we heel rustig tevoorschijn gaan komen. Stukje bij beetje, richting het voorjaar. Februari belooft voor mij ook veel leuks: mijn verjaardag, mijn bedrijf Schrijfzin bestaat twaalf jaar, stiefzoon komt een weekje logeren en mijn cadeaudochter blijft zelfs de hele maand. Wat een heerlijke vooruitzichten!
De Waterman-energie
Ja, ik ben jarig deze maand. Dat betekent dat ik een echte Waterman ben. En die Waterman-energie is dankzij de planeetstanden dit jaar enorm krachtig. De Waterman staat voor innovatie, vrijheid, originaliteit en humanitaire waarden. Deze energie stimuleert het losbreken van oude structuren, het volgen van een uniek pad en het denken aan het collectieve welzijn met een visionaire, soms rebelse insteek. Dus dat belooft wat! Mijn nieuwe plannen lagen in januari volledig stil, maar sinds vandaag, nu het februari is, bruist het weer van alle kanten.
Groetjes uit Granada
Wil je op de hoogte blijven van mijn bedrijf Schrijfzin, mijn leven in Zuid-Spanje én mijn nieuwe project dat ik komend voorjaar wil lanceren? Meld je dan aan voor Groetjes uit Granada.
