Genoeg van het ‘niet goed genoeg’ zijn

Een van de dingen die prettig zijn aan het volwassen en menselijker worden, is het verliezen van het gevoel ‘niet goed genoeg’ te zijn. Hoe minder perfect je bent hoe meer impact je maakt. Voor jezelf en bij anderen. ‘Hou op, schei uit’ is een quote uit Brabant. Stop ermee. Word bewust van je aanpassen aan anderen…

Het gevoel ‘niet goed genoeg’ te zijn kan je behoorlijk belemmeren om te genieten en jezelf te zijn. Het belemmert je juist in de beste versie van jezelf te zijn. Moeiteloos jezelf te kunnen zijn. Assertief jezelf te zijn. Want alle energie wordt opgeslurpt door het verschil op te heffen tussen jezelf en anderen. Het gaat niet alleen om het label ‘goed’ zijn, het gaat om te willen zijn en doen zoals de ander. 

Meer zelfvertrouwen
Het was even oefenen, maar nu ik deze kunst beter beheers, geeft het me meer zelfvertrouwen en rust dan ooit. Heerlijk, de meeste tijd bezig zijn met mijn eigen behoeften, mening en gedachten. En het maakt juist dat ik daardoor meer verbinding kan creëren met anderen. Als HSP’er is dit waar ik zo’n behoefte aan heb. Echt contact met anderen begint dus met écht contact met jezelf. Niet vanuit de aangepaste versie. 

Dat ging niet vanzelf 
Dat ging echt niet vanzelf! Het was steeds opnieuw weer mijn neus stoten en scherven van teleurstelling bij elkaar rapen. Tot ik ontdekte dat het gevoel van ongemak vooral ontstond in de fasen van mijn best doen. Om erkenning, waardering en zelfvertrouwen te putten uit de reacties van anderen. 

En als je denkt dat ‘niet goed genoeg zijn/niet hetzelfde zijn’ alleen ging over werkprestaties dan help ik je uit de droom. Het ging voor mij in mijn jonge jaren over werkelijk alles; hoe ik eruit zag, mijn kinderen opvoedde na de scheiding, hoe ik overkwam bij anderen in sociale context, tot hoe ik het woord nam tijdens een overleg, stukken schreef in een dossier enz. enz. Werkelijk alles. Al was ik me daar niet eens zo bewust van, want het ongemakkelijke gevoel wilde ik niet erkennen. Ik richtte me meer op het resultaat. Met ‘hard werken’ kom je een heel eind. Wilskracht heb ik meer dan genoeg. 

Gedoe en ongemak
Je als HSP’er aanpassen aan de wereld om je heen speelt zich af in je grote binnenwereld. Je bent sterk in het aanvoelen van behoeften en gevoelens van anderen. De aanpassing gaat ongemerkt, om geen ongemak te hoeven ervaren. Harmonie te houden. Aansluiting te vinden. Overeenkomsten te zoeken. Een kwaliteit die ook je valkuil kan zijn. Dat proces van aanpassen is niet altijd zichtbaar voor anderen. Meestal zelfs niet. In ieder geval niet zoals we dat zelf kunnen ervaren. De subtiele verwijdering van jezelf. Het vindt plaats in je eigen brein met de lage frequentie-emoties die daarop volgen. Met de volgende bepalende gedachten tot gevolg, het ongemakkelijk voelen, piekeren nadien tot het gevoel van ‘niet hetzelfde te zijn’.

Juist degenen die sterk en onafhankelijk kunnen overkomen in hun baan, bedrijf of voorkomen kunnen van binnen zo nu en dan verteerd worden door gevoelens van ongemak. Er is een discrepantie ontstaan tussen de eigen innerlijke ervaringen en je overkomen bij anderen. En om dat te compenseren ga je nog harder werken om het ongemak niet te hoeven verduren.

Als ik niet ‘perfect’ zou zijn
Het waren de heftige levenslessen en life events die me uiteindelijk met de neus op de realiteit drukten. Ondanks de mooie resultaten bleef het gevoel van ‘niet goed genoeg/niet hetzelfde’ te zijn mij zo nu en dan in de weg zitten. Diep van binnen bleef er een bewijsdrang bestaan die maakte dat ik het juist goed wilde doen, sterk wilde zijn, erbij wilde horen en dus ‘een plaatje’ wilde hooghouden. Onbewust, in de onderstroom… Ik kon niet dealen met het ongemak dat het mij opleverde als ik niet ‘perfect’ zou zijn. Een platte zin met enorm veel diepte en effect. Die resoneert bij veel HSP’ers die ik spreek. Die zichzelf niet direct een perfectionist zouden noemen, zoals ik dat ook niet deed. Niet het ongemak kunnen dragen, dat kwam pas binnen. 

Spreid je vleugels en GO
De vrouwen die ik coach in mijn jaarprogramma sensitief leiderschap herkennen zich in deze processen. Zij hebben het lef om de diepte in te gaan. De onderstroom te onderzoeken. Hardop uit te spreken hoe spannend het is om eindelijk deze stap te zetten en zichzelf te leren dragen. Met het ongemak dat jezelf zijn met zich meebrengt. Niet meer te leven vanuit wilskracht en aanpassingsvermogen, maar diep te voelen dat je helemaal oké bent. Precies zoals jij bent. Nu. Precies zoals je geworden bent vanuit de eerdere ervaringen die je hebt opgedaan. Niet meer aanpassen. Menselijk zijn. Met al je plussen en je minnen. Spreid je vleugels en GO… Jij bent welkom.