Gelukkig was je nog jong toen je moeder doodging

Hebben mensen ooit wel eens zo’n soort zin tegen jou gezegd? Hoe was dat voor je? Vaak is het een soort onhandigheid en het is nog goed bedoeld ook. De veronderstelling is dat een jong kind zonder herinneringen aan de overleden ouder ook niet verdrietig kan zijn. Kinderen zijn veerkrachtig, die leven gewoon verder, is de gedachte. Dat is waar, en het is maar het halve verhaal. Kinderen hebben zo nodig dat het weer gewoon wordt, dat ze kunnen spelen. Dat het niet altijd over papa of mama hoeft te gaan die er niet meer is.

Rouw kun je uitstellen, maar niet overslaan. Zelf heb ik ook heel lang gedacht dat jong ouderverlies geen probleem was in mijn leven. Pas tijdens mijn opleiding tot coach las ik in een van mijn studieboeken het zinnetje dat de dood van een ouder traumatisch is voor een kind. Punt. Het kwam keihard binnen.

Het boek ‘Maan’ van ‘Zeven zussen’
Tijdens mijn vakantie in Spanje las ik het boek ‘Maan’ van Lucinda Riley, uit de serie de Zeven zussen. Maan gaat over Tiggy, die net als haar andere zussen op zoek gaat naar haar wortels. Haar adoptievader heeft een brief met aanwijzingen achtergelaten om haar op weg te helpen. Via allerlei omzwervingen komt ze op de plek waar ze is geboren: in de grotten van het Spaanse Sacromonto, als kind van een zigeunerfamilie. Als ze aankomt, treft ze er zelfs nog familie aan. Stukje bij beetje hoort ze het verhaal over haar ouders.

“Haar niet veel leed bezorgen”
Ook in het boek ‘Maan’ komt het zinnetje voorbij, als een oma haar kleindochter moet vertellen dat ze geen moeder meer heeft. Als haar kleindochter vraagt of ze dan nu met haar poppen mag gaan spelen, zegt oma tegen haar zoon: “In zekere zin ben ik blij dat ze te jong is om zich haar moeder te herinneren. Haar moeders dood zal haar niet veel leed bezorgen.” Ik werd er bijna boos om.

Nieuw verdriet kust oud verdriet wakker
Als we zelf niet kunnen of willen voelen en de mensen om ons heen hebben geen idee van de impact van de vroege dood van één van onze ouders, hoe rouwen we dan? Meestal pas laat in ons leven, bij een andere crisis. Dat kan een ziekte, ontslag, burn-out of liefdesverdriet zijn. Nieuw verdriet kust oud verdriet wakker.

Rouwen gaat stukje bij beetje
Het mooie van rouwen is dat je het stukje bij beetje doet. Precies zoveel als je op dat moment aankunt. Als het teveel dreigt te worden, dan gaan de sluizen gewoon weer even dicht en stoppen de tranen. Tot je weer een stapje verder kunt.

Daarom heb ik het tweede deel van mijn boek Hartmama ook opgebouwd rondom thema’s. Bij elk thema horen oefeningen. Jij kunt zelf kiezen welk thema voor jou het meest aan de orde is en daarmee aan slag gaan. Op je eigen plek, op jouw tijd. Vertrouw op je veerkracht en je eigen wijsheid.

Vragen over jouw rouwproces?
Heb je jong één van je ouders verloren en loop je met vragen over jouw rouwproces? Je kunt me mailen via susan@susanvanderbeek.nl voor het maken van een afspraak via Skype of telefoon. Een eerste gesprek van 30 minuten is kosteloos voor jou.

6 thoughts on “Gelukkig was je nog jong toen je moeder doodging”
  1. Wat mooi en pakkend geschreven Susan.

    Wat je zegt rouw heeft vele lagen en kan zo maar worden wakker gekust.

    Er wordt nog te weinig stilgestaan bij de gevoelwereld van jonge kinderen. Fijn dat jij dit wel doet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *