Gehackt – daar heb ik dus geen geduld voor

Een paar dagen geleden werd ik gehackt op Messenger. Dit was me nog nooit overkomen. Even kijken of het wel echt zo was. Had ik ergens op geklikt zonder goed uit te kijken? Door berichten van anderen ben ik daar altijd erg alert op. Nu was er dus kennelijk iets gebeurd waarvan ik me niet bewust was. En dan gaat het circus beginnen.

Ongeduld
Eerst maar eens opgezocht wat het woord ongeduld nou precies betekent. Ongeduld: gevoel van irritatie, ergernis omdat het niet snel genoeg gaat, adrenaline in je lijf stijgt. En dat was nou precies wat er gebeurde. Dit was iets waar ik even geen controle over had. Het was gewoon gebeurd.

In eerste instantie was er een gevoel van: en wat nu? Maar erg veel tijd om daarover na te denken had ik niet, want de berichtjes stroomden binnen, Op Messenger, Facebook en ook via de mail. Wat nu? Moet ik eerst die contacten antwoord geven of eerst het probleem oplossen? Zal ik het geluid uitzetten? Nee, niet handig, want misschien krijg ik nog handige tips. Ik wist het even niet meer. En inderdaad, ik voelde de adrenaline in mijn lijf stijgen. Wat een gedoe gaat dat worden.

De berichten blijven binnen komen
Laat ik eerst maar even de berichten bekijken. Misschien heb ik er wat aan, want ik weet nog niet of de schade groot is of meevalt. Maar echt rustig kijken lukt niet omdat de berichten binnen blijven komen. Ook van Facebook die mij vertelt dat het uit de buurt van Den Helder komt. Geen idee. Daar heb ik helemaal niks mee. Mijn irritatie groeit. Dit moet opgelost zijn en wel gisteren. Maar zo werkt dat natuurlijk niet. In mijn hoofd zeg ik dat ik rustig moet blijven, geduldig moet zijn. Maar het stemmetje van irritatie zegt dat dit gewoon niet moest gebeuren. Ik let toch altijd goed op?

Daar kan ik helemaal niks mee
In de berichten staan opmerkingen als: je bent gehackt, is dit bericht van jou, het is zo anders dan ik van je gewend ben, je moet het zus of zo oplossen. Natuurlijk is het lief bedoeld, maar op dit moment kan ik daar helemaal niks mee. Ik ben ongeduldig, het moet klaar zijn. Gefrustreerd ga ik een kop thee zetten. Ik heb zelfs bijna niet het geduld om te wachten tot het water kookt. Rustig, rustig, rustig, herhaal ik als een mantra in mijn hoofd. Maar echt helpen doet het niet.

Ik leg de telefoon even weg
Mensen sturen screenshots van wat ik moet doen: w Wachtwoord veranderen, nieuw account maken, oude account verwijderen. Ja, dat kan ik zelf ook wel bedenken. Ik betrap mezelf erop dat ik niet bepaald vriendelijk in mijn hoofd reageer op deze goedbedoelde hulp. Ik leg de telefoon even weg om eerst even te proberen om rustig te worden zodat ik de goede stappen zet. Maar de berichten blijven binnenkomen. Gelukkig heb ik geen honderden contacten, denk ik. Dan zou het helemaal een chaos worden.

Ik spreek mezelf toe
Hoe groot is de schade eigenlijk? Kan ik dat zien of kom ik daar later achter? Ik besluit om eerst maar met het account aan de gang te gaan. Wat een gedoe. Ik hou hier niet van. Ik wil dit niet. Hoewel ik over het algemeen veel geduld heb, in dit geval dus absoluut niet. Nu ga ik toch echt aan de slag anders zit ik hier morgen nog gefrustreerd en ongeduldig te zijn en kost het nog meer tijd. Ik probeer de binnenkomende berichten te negeren en spreek mezelf toe: hou op met zeuren en ga aan de slag.

Kijken wat de schade is
Ik ga naar de Helppagina van Facebook en zoek op wat ik moet doen. Stap voor stap doe ik wat ze voorstellen. Uiteindelijk lukt dat. Helemaal blij en opgelucht. Nu kan ik kijken wat de schade is. Oei, dat is best veel: vrienden zijn weg, opgeslagen items verdwenen, groepen weg, mijn elfjes weg die ik iedere dag plaatste. Ik voel het ongeduld weer toenemen. Nou dat ook nog! Had ik kunnen verwachten, maar dat wil je natuurlijk niet.

De rest doe ik morgen wel
De elfjes staan gelukkig ook in een schriftje, dus dat komt wel goed en met de bijbehorende foto’s is niks mis. Dat is tenminste iets. Ga ik de rest nu meteen oplossen of wacht ik tot morgen? Ik besluit om alleen even hulp te vragen voor de groepen. De rest doe ik morgen wel. Als ik daarmee klaar ben, zet ik de telefoon uit. Even niks meer.

Als ik terugkijk, denk ik: niet slim aangepakt. Met het ontbreken van geduld bereik je minder dan je zou willen. Maar vertel dat maar eens aan je brein.

0 thoughts on “Gehackt – daar heb ik dus geen geduld voor”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

%d bloggers liken dit: