Geen alcohol, een nieuwe liefde en de wijsheid van een jaarling

Bij de waterbak staat een ruin van zeventien jaar oud. Hij drinkt nog niet. Eerst brengt hij, met het geduld van een oude schoolmeester, een groepje veulens en jaarlingen naar het water. Pas als iedereen genoeg gedronken heeft, buigt hij zelf zijn hoofd. Dat is Farruco, mijn stoere ruin. En tussen al die slurpende jonkies staat zij: Calendula.

Afgelopen week, op 30 september, was de grote dag. Het was de officiële viering dat Calendula in mijn leven is gekomen. Ze is een nieuwe grote liefde, een uitdaging en een verantwoordelijkheid. Maar laat ik bij het begin beginnen.

Het paard dat ik eigenlijk ontliep
Calendula werd geboren in maart 2025. Vanaf haar eerste wiebelige stapjes heb ik haar zien opgroeien. Ik denk dat er onbewust toen al een band was. Ik vond haar bijzonder, dat zeker. Toch hield ik haar een beetje op afstand.

Een jong paard aanschaffen, op mijn leeftijd? Dat was nooit in me opgekomen. En als het dan toch even door mijn hoofd ging, begonnen vrienden vriendelijk maar onverbiddelijk te rekenen. Hoe oud is zij als ze bereden kan worden? En hoe oud ben jij dan? Rekenen is nooit mijn favoriete vak geweest, en nu weet ik weer waarom.

Farruco wist het eerder dan ik
Begin augustus verhuisde de hele kudde (ik schreef er dit blog over). Daarna gebeurde er iets. Farruco liet zien hoe goed hij voor de jonge groep zorgde, waaronder Calendula. Elke keer dat hij ze naar de waterbak bracht, keek ik met ontzag naar hem. Zijn betrokkenheid raakte me recht in mijn hart.

Ik zag hem en Calendula ook steeds vaker samen staan eten. En als ik het weiland op kwam, begroette Farruco mij, maar nu ook Calendula. Alsof hij haar alvast even aan mij voorstelde. Paarden kunnen heel subtiel zijn. Farruco was het niet.

Wat mijn coachees voelden
In september mocht ik veel coachsessies geven. Wat me opviel: de meeste coachees werden naar haar toe getrokken. Een jaarling van anderhalf, je zou verwachten dat ze vooral speels en onstuimig is. Maar wat Calendula doorgeeft is veiligheid, steun en aarding. Mensen kwamen naast haar staan en werden vanzelf rustiger. Ik keek ernaar en dacht: dat zie ik niet alleen.

Een beslissing met een datum
Toen hoorde ik dat de mannen die de paarden verzorgen haar eigenlijk wilden verkopen. Ze zochten een heel goed adres voor haar. Daar begon het weer te kriebelen. Ik vertelde ze dat ik eind september zou beslissen. Dit keer wilde ik echt goed nadenken over zo’n grote stap. Ik heb veel afwegingen gemaakt, met mijn hoofd en met mijn rekenende vrienden. Maar ik voelde hoe goed haar energie bij de mijne past, en diep vanbinnen wist ik het al. Het was een herkenning. Een gevoel van: je leeft nu, en wat de toekomst brengt, zie ik dan wel weer.

Vier maanden zonder wijn
Er is nog iets veranderd, en dat hoort bij dit verhaal. Ik drink al vier maanden geen alcohol meer. Sindsdien merk ik dat er veel oude gewoonten van me afvallen. Wijn heb ik van huis uit meegekregen. Het hoorde erbij en stond voor ‘gezelligheid’. Nu snap ik pas echt waarom ik altijd een glaasje meedronk. En toch voelde het niet meer goed. Ik wilde meer energie. Ik wilde de vrijheid om niet steeds te hoeven rekenen met werkdagen en vrije dagen. Je ziet het: ook hier wilde ik vooral van het rekenen af.

Ik word daarin enorm gesteund door mijn zoon, die sinds 1 juli tijdelijk bij mij woont. Hij drinkt niet. Hij heeft zijn ouders genoeg zien drinken en besloot al jong daar niet aan mee te doen. Nu begrijp ik hem beter. Je ziet snel wanneer iemand heeft gedronken en waar de gesprekken dan naartoe gaan. Ik kan er nu om lachen. Ik loop er niet van weg, maar ik kies wel een andere weg.

Rust die resoneert
Er is meer rust in mij ontstaan, en die resoneert enorm met de rust van Calendula. Ik verlang niet meer naar de geur van wijn of naar het gevoel dat ik me met een glas kan ontspannen. Mijn wijntjes van nul procent, van wit en rosé tot rood, geven me nog een gevoel van erbij horen. Ook dat zal met de tijd minder worden.

Het mag slijten, terwijl mijn band met Calendula mag groeien. Calendula drinkt trouwens ook alleen water. Daar kan ik nog wat van leren.

Wat een dier je laat zien
Misschien herken je het: een dier dat al een tijd in je leven staat, gewoon wacht en ondertussen laat zien wie het is. Tot jij er klaar voor bent om te kijken. Bij mij moest er eerst ruimte komen: een kudde die verhuisde, een ruin die zijn zorgzaamheid liet zien en een glas dat leeg bleef. Pas toen zag ik wat er al die tijd stond.

Wil je zelf ervaren wat paarden in jou spiegelen?
Boek dan een losse coachsessie bij de kudde. Of neem er echt de tijd voor en verblijf een week of langer in Casa Pepito, mijn appartement in Málaga – Zuid-Spanje. Door de rust, de bergen en de Middellandse Zee ontstaat er ruimte in jou om te veranderen. Grote kans dat Calendula als eerste naar je toe komt – en Farruco houdt een oogje in het zeil, zoals altijd.