Emigreren voelt als verliefd zijn

Niet weten waar je gaat wonen. Nog geen idee wanneer precies. Het land waar je gaat wonen zelfs niet kennen. En er tóch helemaal voor gaan. Geen twijfel voelen. Niet bang zijn. Weten tot in je diepste vezels dat het de juiste stap is om te emigreren naar het oh zo mooie Zwitserland. Gewoon omdat het kan.

Hetzelfde gevoel had ik begin 2017 ook, toen ik verliefd werd op mijn man. Ieder moment dat ik aan hem dacht, kreeg ik kriebels in mijn buik. Net zoals nu als ik aan Zwitserland denk.

Geen idee waar je aan begint
Toen ik verliefd werd, wist ik ook niet waar ik aan begon. Toch wist ik het al heel snel 100% zeker: dit is de man waar ik de rest van mijn leven mee gaan delen. Zo simpel. Toen ben ik er helemaal voor gegaan. Ik wist niets van Brabant, toch ben ik er gaan wonen. Omdat ik bij mijn man wilde zijn.

Verschrikkelijk verliefd
In de zes maanden dat we elkaar kenden, maar nog niet samenwoonden, en ik nog regelmatig in mijn eigen huisje was, kon ik (doordat ik verschrikkelijk verliefd was) geen hap door mijn keel krijgen. Ook lukte het mij in die periode niet of nauwelijks om te slapen. Dat lukte alleen maar als ik bij mijn man was.

Heel fijn dat de kilo’s er vanaf vlogen, maar door het bijna niet of nauwelijks slapen kon ik ook regelmatig mijn werk niet goed doen. Dat was natuurlijk minder leuk! Hoewel mijn klanten erom konden lachen. Soms waren ze zelfs jaloers op mij, omdat ze me zo intens gelukkig zagen.

In het diepe springen
Met mijn man gaan samenwonen voelde voor mij als in het diepe springen. Verhuizen vanuit de randstad naar Brabant voelde als emigreren, waarover ik eerder schreef in Emigreren naar Brabant.

Kan dat, verliefd worden op een plek?
Sinds kort ben ik weer zo verliefd. Op Meiringen in Zwitserland, het plaatsje in kanton Bern, waar wij over zo’n 3,5 maand gaan wonen. Ik ben zo blij als een onbevangen kind en zo verliefd als een puber. Het voelt alsof ik mezelf nu opeens en gewoon toesta om iedere dag in een plas te mogen springen. Dat gevoel. Heerlijk. Tijdens het schrijven van dit blog voel ik dezelfde soort vlinders weer die ik zo’n vijf jaar geleden voelde.

Emigratiekriebel
Gelukkig kan ik deze keer wel gewoon eten, hoewel het heel welkom geweest zou zijn als mijn overtollige kilo’s er, net als toen, met gemak af zouden vliegen! En hoewel ik toen vaker niet dan wel sliep als ik alleen was, zijn we nu samen en slaap ik (behalve rondom volle maan) heel goed.

Ik noem het mijn emigratiekriebel. En het is heerlijk. Alsof er een frisse wind door mijn hoofd waait. Het zorgt voor nieuwe energie, wat van mij nog heel lang mag duren.

Wanneer was jij voor het laatst verliefd?
Kan je je dat nog herinneren? Hoe was dat voor jou? Vond je het, ondanks al het gedoe (want ja, dat was het ook regelmatig haha), op dat moment het meest geweldige wat jou overkwam? Wilde je net als ik ook dat het voor eeuwig zou duren?