Emigreren naar Brabant

Dit blog gaat over mijn overpeinzingen als randstedeling. Zo voel ik mij na zo’n 4,5 jaar nog steeds: een randstedeling. Maar dan wel eentje die sinds vier jaar in Brabant woont. Die het gevoel heeft er niet te kunnen aarden. En dat vanuit verschillende invalshoeken probeert te beredeneren, voor zover dat mogelijk is. En daardoor een hoofd vol heeft door alle hersenspinsels en overpeinzingen, als het gaat over het inburgeren onder de rivieren.…

Een kleine introductie. Begin maart 2017 leerde ik mijn man kennen en op 1 september van dat jaar emigreerde ik vanuit de Randstad naar Made in Noord-Brabant. Ja inderdaad: emigreerde. Zo heb ik dat ervaren, want het was nogal een omslag. Waar je in de Randstad overal met jij en jou wordt aangesproken, ben je hier zo goed als altijd een u. En hoewel de Brabanders best aardig zijn, ze zijn in vergelijking met de Hollanders vrij gesloten.

Boem-bats-hatseflats
Dus ik met mijn boem-bats-hatseflats mentaliteit, dat botste in het begin nogal eens. En nog steeds eigenlijk. Het is iets waar ik de laatste jaren soms best wat onzeker van werd.

Ze lijken hier minder spontaan
Ik ben vaak als een nieuwsgierig en onbevangen kind. Open, eerlijk en direct. Daarbij lees ik tussen de regels door en ik leg de vinger op de zere plek. Dat is mijn manier van communiceren. Ik houd ervan om anderen te inspireren en zelf geïnspireerd te worden. Dat geeft mij energie, daar word ik blij en gelukkig van.

Hoewel ik een kletspraatje wel leuk vind, ga ik liever voor écht contact. Daarom stel ik waarschijnlijk meer vragen dan anderen. Omdat ik oprecht geïnteresseerd ben in de ander, ongeacht wie ik voor mij heb. En ik heb het gevoel dat ze dat hier, onder de rivieren, niet gewend zijn, waardoor ik nogal eens afstand met anderen ervaar.

Kat uit de boom kijken
De liefde moet van twee kanten komen. Ik wil niet steeds degene zijn die toenadering zoekt of de ander uitnodigt om af te spreken. Ik wil niet het gevoel hebben dat alleen of vooral ik degene ben die graag vriendjes wil worden. En toch is dat, helaas, zoals ik mijn leven hier in Brabant ervaar.

Maar misschien ligt het wel vooral aan mij?
Ben ik wellicht te enthousiast? Leg ik de lat te hoog, voor mezelf en de ander? Wil ik te graag? Of komt het omdat ik hier in Brabant opeens ‘de vrouw van de dokter’ werd, in plaats van eerst tientallen jaren gewoon Sonja te zijn? Is het omdat ik het lastig vond om vanuit die rol mezelf hier een plekje te geven? Of ligt de oorzaak in het feit dat ik in het huis ben komen wonen waar ook de ex en de kinderen van mijn man woonden? Ondanks dat zij degenen zijn die daar zijn weggegaan; het is en blijft toch altijd een beetje ‘hun huis’. Maar zal dat gevoel altijd zo blijven? Wie het weet mag het zeggen…

De Brabantse spelregels
Niet dat Brabanders per definitie onaardig zijn, alleen voelt het voor mij alsof ze hier spelregels hebben. Regels die ik niet ken, waar ik niet van op de hoogte ben en die ik al helemaal niet begrijp. Of waar ik misschien bij voorbaat niet aan voldoe, omdat ik uit de Randstad kom?

De buren
Ook het contact dat ik hier met de buren heb is anders dan wat ik tot nu toe altijd gewend was. Nou ja, beter gezegd, het niet hebben van contact met de buren. Daar waar ik gewend was in Alphen aan den Rijn zo goed als iedereen in mijn straatje bij voornaam te kennen en iedereen elkaar altijd groette en een praatje maakte, zo beperkt is het contact dat ik hier met onze buren heb.

Aanpassen aan de Brabantse leefomgeving
Het lukt me maar niet om erachter te komen wat de regels zijn en wat ik ervoor moet doen om me ‘gewoon’ aan te passen aan de Brabantse leefomgeving. Hoewel ik helemaal niets met carnaval heb, had het me wel heel fijn geleken om in het gewone leven mee te hobbelen in de Brabantse cultuur. Gewoon contact maken, zoals iedereen dat hier doet. Tenminste, zo lijkt het. Behalve voor mij dan. Blijkbaar.

Brabantse gezelligheid? Wat is dat?
Hier in Brabant is dat anders. Dat wil zeggen, mijn ervaring is anders. Een vriendelijk knikje en ‘dag’ is meestal het weinige contact dat ik hier heb. Tenzij ik degene ben die moeite doet om een praatje aan te knopen, wat dan vaak niet langer dan 30 seconden duurt.

De vrouw van de dokter
Met een paar vrouwen heb ik wel contact. Maar ze zijn allemaal patiënt (of directe familie van) bij mijn man die huisarts is. Dat voelt allemaal zo niet fijn, vaak ongemakkelijk. Het zorgt er namelijk voor dat ik tijdens een gesprek met hen altijd het gevoel heb niet helemaal vrijuit te kunnen praten. Omdat ik ze in gedachte op de stoel tegenover mijn man, hun huisarts, zie zitten. Daardoor denk ik veel na over hoe ik dingen zeg en overweeg ik of en hoe ik de dingen vertel of juist niet vertel. Pfff, wat een gedoe en vooral verre van ontspannen!

Vroeger was alles anders
Totdat ik naar Brabant verhuisde, woonde ik in Alphen aan den Rijn. Daar had ik een klein en knus huisje, in een heel smal straatje. Ik voelde me er thuis. Ik kende er zo goed als Iedereen bij naam. Je zei er elkaar gedag als je elkaar tegenkwam. Helemaal in de zomer, als iedereen veel buiten was, moest ik vaak een kwartier extra tijd uittrekken om van voor naar achter door de straat te lopen richting het station.

Groter en luxer is niet altijd beter
Nu woon ik groot, ruim en vrijstaand. Echt een luxe, vergeleken met mijn nederige stulpje in Alphen aan den Rijn. We hebben intens verbouwd in dit huis. Heel grondig en intensief en het is prachtig geworden. Het is een geweldig huis met een ruime en lichte keuken, een fijne woonkamer met open haard, een serre met fantastisch uitzicht op de tuin en de weilanden.

Nieuwe energie laten stromen
Op het moment dat mijn man en ik besloten om samen te gaan wonen was hij nog niet zover om zijn huis te verlaten om met mij in een voor hem ander huis te gaan wonen. Plus dat wat hem betreft op dat moment met name de eerste paar jaar alles had mogen blijven zoals het was. Maar ik had het wél nodig om te veranderen. Nieuwe energie te laten stromen. En vooral liefde. Heel veel liefde. Want dat dat de laatste jaren ontbrak hier in dit huis, was heel goed zichtbaar en vooral ook voelbaar.

Klaar voor een nieuw avontuur
Door die veranderingen is het langzaamaan steeds een klein beetje meer ook mijn huis geworden. En toch is het gevoel van ‘het hebben van mijn eigen stekkie’ er nooit helemaal gekomen. In ieder geval niet hier op deze plek en in dit huis. En alleen al daarom ben ik helemaal klaar voor een nieuw en vooral ook fantastisch avontuur. Maar deze keer dan wel eentje écht samen met mijn man. Met elkaar gaan we een geweldig grote sprong in het diepe maken, waar ik je meer over ga vertellen in mijn volgende blogs.

Welk avontuur zou jij ooit nog eens aan willen gaan, alleen of met je partner? Welke bezwaren heb je om dat niet nu te doen, maar uit te stellen tot ‘later’?

6 thoughts on “Emigreren naar Brabant”
  1. Stoer om je ervaringen, gevoelens en gedachten in deze zo open te delen. Dank je voor het delen. Super leuk dat jij en je man nu echt samen een nieuwe start gaan maken. Wat denk ik heel belangrijk is als je voor elkaar kiest.

    Wel grappig dat jij de Randstad dus wel anders ervaart dan ik (Haarlem) in sommige opzichten. Juist op het “platteland” (waar mijn vriend en ik ook deels wonen) ervaar ik juist meer het burencontact en gemoedelijkheid e.d.

    Veel plezier met het nieuwe avontuur, geniet volop!

  2. Jaaa SUPER veel zin in ons nieuwe avontuur 😀
    Voor wat betreft mijn ‘platteland-ervaring’ hier in Brabant: ik zou niet anders meer willen dan zo rustig wonen als nu hoor! Mijn ervaringen ongetwijfeld voort uit mijn eigen onzekerheid als ‘vrouw van de dokter’ en mijn gemoedstoestand van de afgelopen jaren, waar je in mijn vorige blog meer over kunt lezen…

    En dat volop genieten: dat komt helemaal goed!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

%d bloggers liken dit: