Een stom elastiekje haalt me telkens onderuit

Het is weer zo’n week. Alle signalen wijzen erop. Leef ik lekker door, springt het stoplicht steeds op oranje. Ik kijk ernaar en stel me elke keer de vraag: zal ik doorgaan of vroegtijdig stoppen? Een dilemma voor me. En dat in een week dat ik me ver van goed voel door een vaag zomergriepje of is het toch iets anders?

Het ontneemt me een beetje de adem. Ik raak gefrustreerd door die lampen van oranje. Ook al ben ik bewust dat rustig blijven een beter medicijn is. Het huidige oranje licht van mijn persoonlijke stoplicht van het leven vertelt me dat haarfijn: Elma, leg de lat lager!

Ze zeggen het liefdevol tegen mij, vanuit vriendschap, bezorgdheid of het komt spontaan binnenzeilen in een mail van een zakelijke relatie die nergens iets van afweet. Ik hoor ze allemaal, maar luister ik? Nee, want de lat wil ik rustig op haar hoogte laten liggen. Het is mijn lat, alleen ik voel me nu te klein om er overheen te springen. 

Onzichtbaar elastiek zet me op de rem
Ik geloof dat ik het kan om mijn mooie doelen te behalen, maar het voelt toch anders. Of er een onzichtbaar elastiek om mijn middel is gebonden. Je kent het misschien wel van de topsporters, de atleet of de schaatser, die even een krachtinspanning uittesten. De trainer houdt het stugge elastiek vast en de sporter rent met het elastiek om de middel zo hard mogelijk naar voren. Een enorme weerstand is zichtbaar. Het is een krachtinspanning om zich voor te bereiden voor de start. Ze worden getest om even later de startblokken uit te vliegen, op weg naar een recordtijd tot aan de finishlijn.

Dat elastiek frustreert mij
Waarom dient het een topsporter, maar belemmert het mij? Ik ben ook een sporter. Het is zelfs mijn grootste talent, ook al zie je dat niet meer terug aan mijn dikke buik. Waarom staat schaatser Irene Wust aan de top en hang ik nu vermoeid op de bank? Hier baal ik zo van.

Ik merk dat ik het beeld van Irene in actie met het elastiek en die van mezelf naast elkaar zet. Of ik naar twee breedbeeld tv-schermen kijk. Opeens heb ik het beeld helder. Irene gebruikt het elastiek kortstondig. Het is hooguit een tv-sportbeeld van 5 seconden. Doet ze goed, want ik heb 24/7, 365 dagen minus vakantiewerken dat elastiek om mijn middel.

Moet ik vaker rust nemen?
Oh, vast en zeker, maar dat is een gevolg. De wortel van het kwaad zit anders ergens anders. Ik laat het elastiekje nooit los. Wil ik over mijn hoge lat springen, dan trekt hét me terug. Wil ik het anders doen, dan trekt hét me terug. Wil ik het iets sneller doen dan iemand anders ervoor kiest, dan trek hét met terug. Iets trekt me altijd onderuit, als ik uit mijn comfortzone stap en in die van een ander.

Het vermoeit me zo vaak, dat ik de lat lager moet leggen. Anders verwoord: aanpassen aan mijn omgeving die me lief is. Tja, ik besef het, lekker wijzen naar een ander. Ik ben het probleem niet, maar mijn omgeving. 

Iets anders is nodig
Ik ontdek het dolgraag, want ik heb een winnersmentaliteit. Als sporter wil ik scoren, maar ik heb mezelf grondig aangeleerd om lager op de ranglijst uit te komen. Zo ook in het leven. Maar die lat van mij mag nog steeds hoog liggen, zolang ik het beste uit mezelf wil halen. Dus ik moet iets met dat stugge elastiek doen, symbolisch gezien, anders blijft het me onderuithalen. Een stom elastiekje dat de baas is in mijn leven. Een draadje dat rekbaar is, maar doordat het verbonden is met angst, bijna de winnaar gaat zijn. Maar er is maar één die in mijn leven mag winnen en dat ben ik, dat is mijn hart. Ik ben zo blij dat ik een sportmentaliteit heb. De lat mag ik lekker hoog blijven leggen. Op een dag spring ik er met gemak overheen.

Wat het elastiekje me te vertellen heeft? Een klein gedichtje, een ‘Elfje’ laat een beetje inzien:

Verkopen
Staat me
In de weg
Weerstand door een negatieve 
Overtuiging

Wil je het hele verhaal weten? Volg me dan op het pad van ondernemen en geldzaken. Schrijf je in voor mijn verhalen op de 1e van de maand.

4 thoughts on “Een stom elastiekje haalt me telkens onderuit”
  1. Dat elastiek is voor zoveel mensen herkenbaar. Wat heb je dit prachtig en eerlijk verwoord. Het heeft je inderdaad iets te vertellen. Mooi hoe je luistert.

    1. dank je, Ingrid. En inderdaad absoluut de moeite waard om naar te luisteren. En dat doe ik, want het gaat absoluut verder dan een negatieve overtuiging (over verkopen)

    1. Oh, ja, Susan, een goede tip om er Elfjes van te maken, van het proces van ontdekken. Gelukkig is mij al veel helder en dat gaat veel verder dan ‘verkopen’. Dus ik waardig verder met de Elfjes.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: