Een stap terug in de tijd bevestigt een nieuw begin

Ik bel aan en word een gloednieuw appartementsgebouw binnen gelaten. Ik check op welke etage ze woont en stap de lift in. De deuren gaan open en ik zie iemand staan verderop. Ik herken haar houding en uitstraling en loop in haar richting. Ik haal een paar keer diep adem en pak het bosje roze rozen nog eens goed vast. Het laatste stukje lopen we naar elkaar toe. Ik kijk haar aan en zie dat er weinig veranderd is. Ze begroet me hartelijk. Na een paar weken heen en weer mailen sta ik oog in oog met mijn, onze voormalige hospita. Ze geeft aan geschrokken te zijn van het bericht dat mijn lief is overleden; een bericht dat ter kennisgeving op verschillende socialemediaplatforms staat.

Iemand die ineens opduikt
Zo bijzonder als iemand die ik ruim dertig jaar niet heb gezien en gesproken, ineens in mijn huidige leven opduikt. Ze gaat nog steeds met hetzelfde enthousiasme, de herkenbare openheid en directe manier van doen door het leven. Iets dat ik al opgemerkt had tijdens ons mailcontact. De verklaring die ze nodig heeft overhandig ik haar bij binnenkomst, net als de bloemen die ze blij van me aanneemt. De verklaring heeft ze nodig voor een rechtszaak waarin ze verwikkeld is als oud-eigenaar van het pand aan de Hoge Rijndijk in Leiden. De huidige eigenaar van het pand heeft een conflict met de buren over een trap. Deze zat er al lang en breed voor ik er woonde. Zelfs al voor mijn lief zijn intrek deed als huurder. Een trap die er al meer dan 36 jaar zit, is de reden dat ze op het internet oud-huurders is gaan opsporen.

Een eigen woonruimte
Na lang zoeken en rondkijken stuitte ik destijds op een kamer op de Hoge Rijndijk. Ik besloot zo snel mogelijk de kamer te bezichtigen en maakte een afspraak. Gelukkig kon ik een paar dagen later al komen kijken.

Het juiste adres?
Twijfelend of ik bij het juiste adres stond, besloot ik het erop te wagen. Ik stapte van de fiets af en stak de weg over met de fiets aan de hand. Verwonderd keek ik rond voor ik onder de poort de tuin in stapte. Me afvragend of er geen waakhond op me af zou stormen. Er stonden een paar hele hoge bomen aan het begin van de oprijlaan; hierdoor oogde de entree vrij donker. Ik liep verder en zag het lichter en lichter worden. Het grind knerpte onder mijn schoenen, ik stapte rustig door en zag een paar fietsenrekken staan. Ik stalde mijn fiets en liep richting de voordeur. Ik ging het trapje op en keek verwonderd om, terug de tuin in. Na even zoeken vond en gebruikte ik de bel. Wat beduusd door de indruk van het huis en de tuin bedacht ik me nog eens: Sta ik wel op het goede adres?

Een rondleiding
Het duurde even voordat de deur openging. “Kom verder,” zei ze. “Zo, dus jij zoekt een kamer? Ik zal je rondleiden en daarna de kamer laten zien.” We liepen een grote marmeren trap op. Bovenaan zat een deur met melkachtig glas; deze opende ze. Ze liet de algemene ruimtes zien en vertelde over het gebruik ervan. De achterkant van het pand lag aan de Oude Rijn. Ze had meerdere huurders, vooral studenten en werkende jongeren. Daarna toonde ze mij de beoogde kamer en het keukenblokje. Al bij binnenkomst vielen de ramen mij op: licht. Ik werd helemaal blij van deze ruimte met zoveel licht en warmte. Ik keek haar aan. Een vrouw met een vriendelijk gezicht. Na de vrij donkere periode die ik probeerde af te ronden, waren deze kamer en haar open uitstraling meer dan welkom. Ik keek nog eens rond en zei tegen haar dat ik de ruimte graag wilde huren. Voor mij voelde het als een nieuw begin.

Welkom
Nu lopen we naar het zitgedeelte van haar appartement en nemen plaats. Ik voel me welkom, net zo welkom als ruim dertig jaar geleden. Op dat moment stond ik op een punt in mijn leven om een nieuw begin te maken. Nu sta ik weer op zo’n kruispunt. Een heel mensenleven verder, met alles wat daarbij hoort. Ze zet thee en ondertussen beginnen als vanzelf de verhalen over en weer te stromen. Verhalen over haar leven, mijn leven en vooral het gezamenlijke leven met Ronald, mijn lief. Ik vertel haar over zijn overlijden, onze zoon, en zij vertelt over haar kinderen, een nieuw huwelijk dat niet het juiste was…

“Als je weer in de buurt bent, ben je van harte welkom.” We nemen afscheid voor nu. Ik heb vandaag nog meer afspraken staan in mijn favoriete stad. Onderweg naar de volgende gaan mijn gedachtes naar mijn, onze tijd aan de Hoge Rijndijk: de fijne kamer, mijn eerste eigen plek, de ontmoeting met Ronald en dat we zoveel samen hebben ervaren, beleefd.

Een jaar…
Milo, onze zoon, duikt ook op in mijn gedachtes. Ik was toen net wat ouder dan hij nu is. Hij heeft eindeloze mogelijkheden en gaat allerlei keuzes maken die nieuw zijn voor hem. Een nieuw begin met een tussenjaar gevuld met een baantje, vrijwilligerswerk en sociale interactie. Een jaar om pas op de plaats te maken voor hij doorstapt naar het volgende station: een studie en leven buiten zijn ouderlijk huis.

Door zijn tussenjaar begint mijn nieuwe begin rustig, stap voor stap. Een jaar om te wennen aan een grote zoon op weg naar zelfstandigheid. Een jaar waarin ik mijn praktijk weer opbouw en beter leer ondernemen. Een jaar om te groeien en te kijken waar mijn nieuwe begin begint.

Ken jij het gevoel een periode af te sluiten en opnieuw te beginnen?
Ben je op zoek naar helderheid en houvast? Ik kijk graag met je mee en voorzie je van inzichten, tips en overzicht. Interesse? Mail me gerust via: kailosSimera@proton.me