Als groot liefhebber van de arthouse films neem ik je vandaag mee naar twee prachtige films, totaal verschillend en toch gaan ze beide over liefde, verlies en rouw. Liefde en rouw liggen dichtbij elkaar, zijn zeg maar twee kanten van dezelfde medaille. Het één kan niet zonder het ander. Immers, hoe groter de liefde, hoe heftiger de rouw.
Een schitterend gebrek
De eerste film – Een schitterend gebrek – is gebaseerd op de bestseller van Arthur Japin en vertelt een ogenschijnlijk eenvoudig liefdesverhaal, dat een heftige wending krijgt wanneer het noodlot, in de vorm van de pokken, toeslaat. ‘Het schitterend gebrek’ zet het leven van Lucia en van de jonge Giacomo Casanova totaal op de kop. Ja, je leest het goed de Casanova, die tot de verbeelding spreekt, toch?Je kunt hier de trailer bekijken.
Gif
De tweede film is Poison, een verfilming van het toneelstuk ‘Gif’, van de Nederlandse schrijfster Lot Vekemans. Waarin de gescheiden ouders Lucas en Edith elkaar tien jaar na hun scheiding weer ontmoeten op de begraafplaats waar hun overleden zoon zijn laatste rustplaats heeft. De film is op een beetje mistroostige locatie gefilmd en daardoor ligt alle aandacht bij de dialoog tussen deze twee mensen.
Er wordt iets geraakt
Beide films zijn bijzonder traag verfilmd, de één een kostuumdrama in het verleden, de ander speelt zich af in deze tijd. En beide zijn universeel voor toen en nu, voor jou en mij herkenbaar. Over thema’s die in ieders leven voorbij komen, groot of klein, vroeg of laat. Terwijl ik kijk, ervaar ik van alles in mijn eigen lijf, een komen en gaan van gedachten, herinneringen en emoties. Dat is het mooie van film, toneel of kunst; het brengt iets teweeg.
Wat je verleden bijdraagt
Voor mij is dat interessant en ergens herkenbaar, in alle geschiedenissen van mensen met wie ik een stukje heb mogen meekijken. En telkens word ik weer ontroerd door de menselijkheid, in hoe het leven gaat. Wat je verleden bijdraagt aan hoe je met de grote thema’s in het leven omgaat. Puur door in welk nest je bent opgegroeid, door wat je hebt meegekregen en meegemaakt. Ieder mens, ook jij en ik, loopt wonden en krassen op in het leven. Hoe je ermee omgaat heeft daar alles mee te maken. Maar ook dat er nieuwe mogelijkheden zijn, door inzicht te krijgen in die patronen en overtuigingen.
Verdoven of aanpakken
Dat wat je wordt voorgeleefd kan giftig zijn voor de rest van je leven en ervoor zorgen dat je soms je hele leven bezig bent om dit te verdoven of ertegen te vechten om er zo geen last van te hebben. Voorbeelden hoef ik niet te noemen hier, je kunt waarschijnlijk meteen voelen waar jouw wond zit en de krassen weer voelen branden. Wegpoetsen of verdoven kun je niet, de enige weg is er doorheen. Wat je wel kan doen, is op zoek gaan naar de oorzaak van je beschadiging. Het vastpakken om het daarna te kunnen loslaten.
Voor alles is een tijd
En ‘hé voor alles is een tijd’, een uitspraak van een van mij leermeesters, die mij al vaak veel heeft gebracht. Soms is er ineens een dringende noodzaak, dan heb je geen keus meer. En soms komt er dan een gedwongen stap op je pad. Je hoeft het zo ver niet te laten komen. Je kunt zelf een stap zetten wanneer je last hebt van dat wat jou in de weg zit. Of wat door een veranderende situatie niet meer werkt, terwijl dit je in het verleden ver heeft gebracht.
Als alles duister wordt,
Ontsteek dan een lichtend vuur,
dat nooit meer dooft,
een vuur dat nooit meer dooft.
Een lied van de oecumenische kloostergemeenschap Taizé in Frankrijk, dat zich steeds herhaalt als een mantra. Een andere leermeester zei altijd: ‘hoe donker het ook wordt, één lichtje is genoeg om weer iets te kunnen zien.’ Ik kijk graag samen met jou hoe we dit ene lichtje weer kunnen vinden.
