De ander kan je zo raken, met woorden en acties, waardoor je zou denken dat het de ander is die je pijn doet. Met als logisch gevolg dat het dan dus ook de ander is die diezelfde pijn kan verzachten, oplossen misschien wel. Dat de ander je kan raken is waar, maar dat de ander jouw pijn kan verzachten is helaas niet waar.
Irritatie over een ander gaat over jezelf
Net zoals wanneer jij je irriteert aan een ander, het dan over jezelf gaat, is dat net zo wanneer iemand jou raakt of pijn doet. Jij wordt namelijk ergens in geraakt, jij wordt ergens verdrietig of boos over, of je raakt geïrriteerd. Het gaat om wát er in jou geraakt wordt, niet om wíe jou raakt, alhoewel dat wel interessant kan zijn wanneer je voor jezelf op een nog diepere laag wilt onderzoeken wat er op zo’n moment precies in jou gebeurt en getriggerd wordt.
Het gaat er dan echter nog steeds niet om wie jou in het hier en nu raakt,
maar voor wie diegene staat in jouw vroegste kindertijd.
Ik kan het niet zelf, jij moet het doen
Willen dat de ander oplost wat er in je geraakt is, een probleem waar je voor staat of de pijn die jij in jezelf voelt, gaat over afhankelijkheid van de ander en de overtuiging het zelf niet te kunnen, het keer op keer alleen te moeten doen. Het raakt dus ook aan eenzaamheid.
Traumatische geboorte als blauwdruk voor afhankelijkheid
Deze afhankelijkheid kan al ontstaan zijn tijdens je geboorte. Stel, je hebt een pittige geboorte gehad, lange tijd weeën, klem zitten in het geboortekanaal en er niet zelf uitkunnen waardoor je uiteindelijk met een tang of vacuümpomp verlost moet worden. Godzijdank, want anders was je gestikt. Maar je hebt wel de boodschap meegekregen dat wat jij ook doet of probeert, het niks uithaalt omdat je het toch niet zelf kunt oplossen uiteindelijk. Lig je vervolgens ook nog (langere tijd) in de couveuse, in je eentje, dan ontwikkel je al snel een gevoel dat lijkt op ‘ik ben de liefde niet waard’.
Gestuurd door pijn
Wanneer deze ervaringen (met daaraan gekoppelde overtuigingen) in jou zitten, dan is het niet zo raar, zelfs wel logisch eigenlijk, dat jij verlangt en verwacht dat de ander jou geeft wat je nodig hebt, dat de ander jouw problemen oplost. Vaak heb je dan ook, als je in een relatie zit, een relatie gecreëerd waarbij dit perfect werkt. In een relatie zie je vaak patronen die elkaar in stand houden; ‘de afhankelijke’ vindt ‘de zorgzame’ en andersom, ‘de stille’ vindt ‘de aanwezige’ en ‘de terugtrekker’ vindt ‘de duwer’. Het zijn mechanismen die heel lang goed gaan samen, zolang beiden dit nodig hebben. Maar wanneer een van de twee last krijgt van te lang en teveel opgeslagen kindpijn, patronen die tegenwerken en belemmerende overtuigingen die zeer gaan doen, dan gaat het wringen. Dan wil degene die altijd zorgt niet meer zorgen bijvoorbeeld.
Ik ben je moeder niet!
Dan krijg je conflicten waarin dingen geroepen worden als: ‘ik ben je moeder niet, kun je nooit eens een keer iets zelf!’ Of: ‘je bent mijn moeder niet, bemoei je niet steeds zo met me!’ Deze frustratie is logisch als je kijkt naar de creatie van dat moment, alleen is er altijd sprake van een eigen bijdrage en verantwoordelijkheid. Je bent zelf onderdeel van dit gezamenlijke mechanisme dat je niet meer aanstaat, dat begint te wringen.
Het beste werkt een relatie als beide partners onafhankelijk durven te zijn van elkaar.
Beiden staan in de relatie vanuit het gevoel en de diepe overtuiging
dat ze de ander niet nodig hebben.
Dat maakt dat er ruimte komt voor een zuivere en gelijkwaardige relatie.
Zo werkt een relatie het beste
Met zuiver bedoel ik dat er geen of nauwelijks (we zijn ook maar mensen) gedrag in de relatie zichtbaar is dat te maken heeft met oud zeer. Wanneer er in ieder geval bewustwording op zit, ben je al heel ver. Met gelijkwaardig bedoel ik dat er dus geen rollen zoals kind-moeder in de relatie aanwezig zijn, maar ieder op zichzelf, sterk staand. Niet dus met zijn tweeën op een platform in het water dat zodra de een wat wiebelt de ander er bijna afkukelt, maar ieder een eigen platform, in verbinding met elkaar. In dit soort verbindingen kun je geven vanuit jezelf en ontvangen zonder angst voor verlies. Daardoor krijg je misschien nog wel meer dan je gehoopt had.
Je krijgt niet wat je vraagt, maar wat je nodig hebt
Meer krijgen dan je gehoopt had gaat in dit geval over het juiste krijgen, krijgen wat je werkelijk nodig hebt, precies dat wat voor jou het beste is. Dat krijg je niet wanneer de ander alleen maar lief is voor je, of geef je dus niet door alleen maar lief te zijn voor de ander. Ook niet door te doen wat de ander vraagt, uit angst voor ruzie of verlies. Dit ontstaat wanneer je bij jezelf blijft, eerlijk en zuiver bent en handelt in elk moment door nee te zeggen als het klopt en je eigen weg te gaan omdat het voor jou nodig is. Waarschijnlijk besef je nog niet hoeveel dat voor de ander kan opleveren.
De basis van een echt goede, zuivere en gelijkwaardige relatie
is wanneer je de liefde die je zo hard nodig hebt van de ander, aan jezelf geeft.
Zelfliefde is de sleutel.
Er is maar één iemand die jou werkelijk kan geven wat je nodig hebt
Dan verandert de behoefte aan erkenning van de ander in ‘er kunnen zijn voor de ander’. En we weten, hoe meer we onvoorwaardelijk geven, hoe meer er terugkomt bij ons. Niet perse direct van de persoon zelf, maar vaker vanuit een andere hoek, dat is pas werkelijk onvoorwaardelijk geven, het niet terug hoeven van de ander, maar ervaren dat het ergens in je leven altijd aanwezig is.
Hoe sta jij in de liefde?
Weet jij van jezelf hoe je in je relatie staat? Mijn gratis partnertest geeft je een heel eerlijk en diepgaand beeld.
Of wil je jezelf geven wat je nodig hebt en ben je opzoek naar een bijzonder kadootje voor jezelf? Dan is mijn boek ‘Dansen met je schaduw’, die jou de weg wijst terug naar jezelf, een waardevol iets.
