Ze slaapt met haar ogen half open. Ik check of ik haar borstkas op en neer zie gaan, want halfopen ogen associeer ik met dood. De ogen die niet meer helemaal gesloten waren bij alle honden waarvan ik de afgelopen 15 jaar afscheid heb moeten nemen: Blitzer, Breston, Hindi en Quinten. Maar natuurlijk ademt ze nog, al is het nauwelijks zichtbaar. Wat later staat ze op en rekt zich uit. Bolle rug. Ze draait rondjes op haar kussen en rolt zich daarna als het ware op. Slaakt nog een diepe zucht voor ze weer verder slaapt. Wat heerlijk voor haar. Geen shelter in Roemenië, maar een woonkeuken in Zeeland.
Ze is geen coachhond
Ik kan zo voelen dat zij op een geheel eigen wijze mijn hart verovert. Zachtjes maar onmiskenbaar. Dat zij het tempo mag bepalen en dat dat helemaal oké is. Naarmate ik meer in staat ben mijn verwachtingen los te laten het samenleven met haar meer ontspannen wordt. Nee, ze is geen coachhond, zoals ik diep in mijn hart had gehoopt. Nu niet en misschien wel nooit. Regelmatig heeft ze het nog moeilijk. Met nieuwe situaties en nieuwe mensen. Ze houdt niet van dichtbij, ze wil ruimte en afstand. Ze heeft een reactieve manier om met haar stress om te gaan, ze vlucht niet, maar gaat de confrontatie aan. Het gevaar wegjagen, dat is wat ze wil. Ze kan hard en vervaarlijk blaffen, al haar borstels overeind. Natuurlijk is dat zacht gezegd een uitdaging. Zeker als onze uitwonende kinderen naar huis komen. Daar moet ze steeds opnieuw aan wennen, al gaat dat wel steeds sneller. Honden hebben immers een geheugen voor geur, dat helpt.
Ja, ik zie je
Ze kan me zo ontroeren. Hoe ze me ’s ochtends nauwlettend in de gaten houdt als ik aan het ontbijten ben. Omdat ze weet dat het haar beurt is als ik klaar ben. Ze blijft netjes op haar kussen liggen tot ik de laatste slok thee neem. Dan staat ze op en loopt een rondje om de tafel, soms hoor ik een heel zacht gejank. Afgelopen week sprong ze ineens heel voorzichtig tegen me op terwijl ik nog aan tafel zat. Haar prachtige lange voorpoten zette ze sierlijk op mijn schouder, waardoor haar kop vlakbij mijn gezicht was. Ze durft steeds meer contact te maken, ook fysiek. Ze kijkt me aan met haar donkerbruine ogen alsof ze verliefd is.
Door hondenogen bekeken
De honden waar ik de afgelopen maanden mee heb gewerkt in mijn praktijk voor hondengedragsbegeleiding hebben ook zo hun uitdagingen getoond. En wat is het dan mooi om te ervaren dat liefdevolle aandacht voor het verhaal van de hond en zijn of haar verzorger een eerste belangrijke stap is. Aandacht voor wat er is. Wat de hond probeert te communiceren met zijn gedrag. Dat het ‘probleem’ van de hond vaak al de oplossing in zich draagt. Dat trukendozen niet helpen en soms zelfs het probleem verergeren. Dat investeren in vertrouwen tijd en geduld vraagt en meer dan de moeite waard is. Omdat een hond die zijn mens vertrouwt zich kan ontspannen en gelukkig is.
Wil jij:
- Op een harmonieuze manier samenleven met je hond?
- Meer weten over hondentaal, zodat jij je hond beter kunt ‘lezen’ en kunt helpen om goed te functioneren?
- Inzicht in hoe je eigen gedrag van invloed is op het gedrag van je hond?
Hondengedragsbegeleiding & hondenopvoeding
Sinds afgelopen voorjaar ben ik ook actief als hondengedragsbegeleider. Ik volgde mijn opleiding bij Geert de Bolster in Brugge. Hij heeft de connectiemethode ontwikkeld, een manier om honden op te voeden en te trainen zonder gebruik van beloning, correcties of straf. Mindfulness is een belangrijke basishouding in het omgaan met je hond. Zorg voor veiligheid, werk aan een vertrouwensband en je zult meer plezier ervaren in het samenzijn met je hond. Volg mijn Facebookpagina als je meer wilt weten over mijn werkwijze.
