“Ik geloof dat ik wil stoppen”, zeg ik tegen mijn vriendin als we weer een etappe lopen van het Romeinse Limespad. We hebben er al een flink stuk opzitten en ik denk dat we nog ongeveer vijf kilometer moeten lopen. Maar het gaat echt niet meer. Ik heb een vreemd tintelend gevoel in mijn tenen en ook al beweeg ik ze in de schoenen, het gaat niet weg. Best wel heftige pijn. Dit is me nog nooit overkomen, maar verder lopen is nu echt geen optie. Na een kort overleg besluiten we naar de bushalte te lopen om naar het station te gaan. Ik vind het heel vervelend, maar het is echt beter nu.
Misschien is het morgen weer over
In de bus en trein weet ik niet goed hoe ik mijn voeten moet neerzetten. De pijn lijkt niet te stoppen, ook al loop ik nu niet. Als ik thuiskom gaan de schoenen en sokken uit, wat een opluchting. Ik inspecteer ze van alle kanten, maar er is niets te zien. Misschien valt het mee en is het morgen weer over. Ik besluit het even aan te zien. De huisarts kan ik altijd nog bellen als het nodig is.
Doorlopen dus
De volgende dag is er niks meer aan de hand. En ook de dagen daarna geen pijn. Na ruim anderhalve week besluit ik om weer te gaan lopen. Ik wil nog graag naar de bollenvelden. Ik begin aan een tocht van veertien kilometer en het lijkt goed te gaan totdat ik even pauze neem. Terwijl ik op een boomstronk zit, voel ik de tintelingen weer komen. Wat nu? Er is geen bushalte in de buurt en die komt ook voorlopig niet. Doorlopen dus. Maar wat is er toch aan de hand?
Dit heeft hij nog nooit gehoord
De volgende ochtend besluit ik toch maar de huisarts te bellen. Mooi, ik kan dezelfde dag nog terecht. Hij luistert naar mijn verhaal en ik zie aan zijn gezicht dat hij het maar vreemd vindt. Hij is huisarts in opleiding en heeft dit nog nooit gehoord zegt hij. Hij doet een aantal onderzoekjes en merkt dat dat behoorlijk pijnlijk is. Hij besluit mij door te verwijzen naar de neuroloog omdat het waarschijnlijk met de zenuwen te maken heeft. Ik ben er niet blij mee, maar het moet maar. Zo kan ik niet verder met mijn tochten.
Na twee dagen belt hij op. Er is overleg geweest en het plan is gewijzigd. Het heeft weinig zin om naar de neuroloog te gaan omdat de pijn niet uit de rug komt en ook niet van de benen. Ik word doorverwezen naar de fysio en de podoloog en ik krijg pijnstillers.
Naar de fysio
Ik maak een afspraak bij de fysio. Na mijn verhaal aangehoord te hebben, doet ook zij wat testjes en zegt dan: “Er gaat nog geen belletje rinkelen wat het zou kunnen zijn, maar ik zoek het uit en dan bel ik je.” Nu weet ik nog niks en de pijn is er inmiddels constant. De pijnstillers moet ik opbouwen en die doen op dit moment nog niks. Balen dus.
Alsof ik op watten loop
Maar aan het eind van de dag belt ze. Waarschijnlijk is het Mortonse neuralgie. Huh, wat is dat nou weer? Nooit van gehoord. Ze raadt me aan om het even na te lezen op internet. En inderdaad zie ik daar precies staan wat ik voel: tintelingen bij de derde en vierde teen van beide voeten en een doof gevoel aan de onderkant van de voorvoet. Alsof ik op watten loop. Het kan onder andere veroorzaakt worden door te krappe schoenen. Nou die heb ik niet, dus dat kan het niet zijn. Ook overbelasting is een oorzaak. Dat kan natuurlijk wel kloppen met die lange wandelingen. En doorgezakte voeten. Ja, dat klinkt bekend, dus ik maak een afspraak bij de podoloog.
Over zes weken zal ik minder pijn hebben
Er wordt een scan gemaakt van de voeten en een plan van aanpak voor aangepaste zooltjes. De fysio heeft intussen een behandeling gevonden die wat druk tussen de middenvoetsbeentjes wegneemt. Dat helpt in ieder geval een beetje. Nu heb ik sinds een week de aangepaste zooltjes, die ook in de bergschoenen passen. Is wel even wennen en nu merk ik pas hoe erg mijn voeten doorgezakt waren. De podoloog verwacht dat ik over zes weken minder pijn zal hebben. Zo lang nog? Ja, want zenuwen herstellen heel erg traag. Dat betekent dat ik half juli wat beter zou kunnen lopen, althans met minder pijn. Ik moet blijven bewegen, ook door de pijn heen.
Ik ben geen mens om stil te zitten, dus lopen doe ik wel. Alleen minder lange stukken. En voorlopig even geen etappe van het Romeinse Limespad. Wat kan een mens toch rare dingen krijgen.
