Wat mijn lijf nodig heeft deze zomer is beweging en mooie vergezichten. Zo heb ik de afgelopen vijf dagen met mijn zus door Zeeland gefietst. Onze fietsen achterop de auto, een fijn muziekje aan, wat al snel plaats maakte voor een goed gesprek. We zijn na al die jaren nog niet uitgepraat, zij 73 en ik 62 jaar. We haalden verhalen en herinneringen op van vorig jaar, toen we de Elfstedentocht fietsten. We werden met verbaasde blikken gadegeslagen omdat we gewoon op eigen kracht fietsten, i.p.v. elektrisch. Al pratend vlogen de kilometers richting Zeeland onder ons door. Het werd steeds rustiger op de weg, helaas kwamen er ook meer wolken aan de blauwe hemel.
Goes
Als we Goes binnenrijden begint het te regenen. Ons eerste logeeradres is bij mijn zoon en extra dochter. Zij werken thuis en terwijl wij uitladen wordt de salade geserveerd. Na een uurtje komt er weer blauwe lucht en breekt het zonnetje door. We besluiten de fiets te pakken en het centrum van Goes te verkennen.
Het Veerse meer
We vertrekken de volgende dag bijtijds, wat dunne wolken met stukken blauw, we fietsen in noordelijke richting. Al snel rijden we de stad uit, de natuur in, achter een dijkje en langzaam gaat dit over in de oever van het Veerse meer. Ik haal een paar keer diep adem, handjes los op het stuur en pedaleren maar.
Een regelmatige cadans
Ken je dat? Je komt in een soort flow, een regelmatige cadans van trappen, een lekker tempo. Zodat je gedachten stoppen en je één wordt met de omgeving, de wind langs je helm, de zon op je snoet. Ik zie zeilbootjes, suppers en surfers met gekleurde zeilen, het is weekend en prachtig weer. En zoals je misschien weet, is er altijd wind in Zeeland.
De billen nieuw leven inblazen
Via Arnemuiden fietsen we naar Kleverskerke, dat is weer een stukje binnendoor; even de kop erbij houden en de fietsknooppunten volgen. Door naar Veere, daar strijken we neer aan het water voor een broodje, een bak grote sappige kersen en een fles water. Een stukje lopen om de billen nieuw leven in te blazen en kijken naar de wateractiviteiten, bootjes die aanleggen en weer vertrekken.
Een glimlach op mijn gezicht
Heb jij dat ook? Dat je rustig wordt van het geluid van klotsend water en het kijken naar activiteiten van anderen? Regelmatig komt er een glimlach op mijn gezicht wanneer er onhandige acties plaatsvinden. Iemand die bijna letterlijk tussen wal en schip valt. Kinderen spelen in het water, anderen eten een ijsje. Dat is een perfect idee, een ijsje, ik mag wel zeggen: één van mijn grootste zonden.
Van Walcheren naar Zoutelande
Na een uurtje fietsen we door de weidsheid van Walcheren naar Zoutelande. Een prachtige stuk natuur, groene weilanden aan de ene kant, goudgele wuivende korenvelden aan de andere kant. Door kleine stukjes bos. Ook dit ademt rust en ruimte uit. Het geeft mij een gevoel van vrijheid.
Langs het Westerschelde-kustpad naar Vlissingen
De volgende ochtend is er wederom een strak blauwe lucht, we stappen op voor het tweede deel van onze mini-vakantie. Deze keer langs het Westerschelde-kustpad naar Vlissingen. De zee (samen met de bergen) is mijn favoriete plek om te zijn. Daar kom ik tot rust, ontspannen mijn lijf en mijn hoofd, het geluid van het komen en gaan van de zee, het rollen over de schelpen. De felgekleurde parasols en windschermen.
Daar is mijn liefde voor de zee geboren
Een herinnering aan vervlogen jaren; als kind ben ik praktisch opgegroeid aan de zee in Katwijk. Ik zie een foto voor mij, ik met spierwitte haartjes, een pofbroekje, zittend in zo’n ondiep poeltje op het strand, met een schep, emmer en zeefje. Daar is mijn liefde voor de zee geboren.
Aan wal in Zeeuws Vlaanderen
We nemen de veerpont naar Breskens en er volgt een hobbelig tochtje van een half uur. Het geluid van de werkende motoren van de boot en het schuimspoor dat daardoor wordt getrokken in de golven. De schreeuwende meeuwen boven de boot in de hoop nog iets te eten te vinden… Het maakt mij los van alle dagelijkse beslommeringen. En dan stappen we aan wal in Zeeuws Vlaanderen.
Tegenwind naar Knokke
Hemelsbreed is het een betrekkelijk kleine afstand en toch ziet het er totaal anders uit. Er wacht ons dik 20 km tegenwind (kracht 4-5) naar Knokke. Het adembenemende uitzicht wanneer je boven op de duinen fietst zorgt ervoor dat ook hier de flow het overneemt van het werken op de pedalen. We fietsen langs twee in oude glorie herstelde kweldergebieden die twee maal per dag bij vloed onderstromen, waar zeekraal en lamsoor groeit. Typische zilte groenten voor bij de vis, een schol, (slib)tong of moot kabeljauw.
Vrachtschepen
De grote containerschepen op weg naar de haven van Antwerpen staan in schril contrast met de, althans dat lijken ze, mini zeilbootje met strak wapperende witte zeilen. Een loodsboot zet een loods af of pikt hem op als de vrachtschepen weer in de juiste vaargeul varen. Bij nacht en ontij, door weer en wind. Hier is het druk op het strand, ook veel mensen in zee. Je hoort alleen de wind die om je hoofd waait. Die neemt alle gedachten en zorgen mee.
Terugwaaien naar de veerpont
Wanneer we op onze eindbestemming in Knokke aankomen, vallen de drukte van mensen, geluiden en uitlaatgassen direct op ons. Gek genoeg zijn we de volgende dag blij als we weer terug de duinen op mogen. Inmiddels is het maandag, veel rustiger op het kustpad en op het strand. Genieten van de stilte, we waaien deze keer terug naar de veerpont. Er staat op een hoger duin een bijna wit, superstrak gespannen tarp, daar gaan we rustig even zitten met een bak salade. We turen in het niets voor ons uit. Dit mag voor mij eeuwig duren. En het voelt alsof ik zo door kan fietsen naar het einde van de wereld.
Vlissingen en Middelburg
Helaas komt er aan deze mini-vakantie een einde met een tussenstop in Vlissingen en Middelburg, onze op één na laatste overnachting. Vandaar weer door de bewoonde wereld terug naar Goes voor nog een gezellige maaltijd en avond met mijn zoon en extra dochter.
Mijn batterij is weer opgeladen
Wanneer we de volgende dag richting huis rijden, is mijn batterij weer opgeladen. Het lijkt alsof ik veel langer ben weggeweest; dat heb ik altijd als ik de zee en het strand heb gevoeld en ervaar wat dit met mij doet. Mijn hart gaat ervan zingen en mijn ziel trilt mee. En dan te bedenken dat ik nog een vakantie tegoed heb, maar dan naar de bergen.
Wat heb jij nodig deze zomer?
Wat doe jij om ontspanning, flow te voelen in je lijf? Wil je mij vertellen waar jouw hart van gaat zingen? Ik wens je een heerlijke flow, waar je ook naartoe gaat. Dat je batterij weer wordt opgeladen.
