De nacht is stil. Alleen het zachte schuiven van hoeven over de aarde en het rustige ademen van paarden vullen de weide. Dan verandert er iets dat subtiel is en voelbaar voor de aanwezigen. De kudde weet het al, maar de eigenaar kan bijna zijn ogen door slaapgebrek niet meer openhouden. De merrie Clementine legt zich neer op het losse zand en begint kreunende geluidjes te maken. Langzaam vormen de andere paarden een kring om haar heen. Ze zijn waakzaam, kalm en aanwezig. Ze fluisteren Clementine de woorden: Wij zijn hier, je bent veilig.
Een nieuw leven begint in de natuurlijke bescherming
De afgelopen drie weken is dit wonder twee keer voltooid. Twee veulentjes zijn in de nacht geboren, gedragen door een kudde van tien paarden in de leeftijd van 1 tot 17 jaar. Er is geen fel licht, geen lawaai van bosmaaiers of mesttractoren en geen ingrijpen van de mens. De merrie bevalt, geleid door haar instinct, waarbij de kudde als één geheel met haar meebeweegt. Deze diepe en stille verbondenheid is magisch.
Wat mij iedere keer weer raakt, is hoe vanzelfsprekend de saamhorigheid van een kudde is. De cirkel die de kudde vormt is heel bijzonder. Het biedt bescherming en voelt zo liefdevol aan. Als de kudde tot mij spreekt zeggen ze: Een nieuw leven hoort gedragen te worden door de familieleden. We zijn er voor elkaar.
Clementine heeft het super goed gedaan en likt het vlies om haar nieuw geboren veulen eraf. De paarden blijven rondom de moeder staan. Ook de eigenaar houdt zijn adem vol verwondering in. Hij wacht op het moment dat het veulen waggelend als een giraf opstaat en de weg naar de volgelopen uiers vindt en begint te drinken.
Respectvol kraambezoek
Farruco, mijn 17 jarige ruin, mag als eerste kennismaken en ruikt op een gepaste afstand het nieuw geboren hengst-veulentje. Hij dringt zich niet op en het voelt alsof hij als wijzekudde leider een welkomstgroet geeft.
Daarna volgen de andere paarden, wachtend op hun moment. De één ruikt wat sneller dan de ander en verplaatst zich daarna naar een plek verderop. Een klein groepje paarden gaan slapen, terwijl de anderen dicht bij de moeder en haar veulen blijven.
Op stal versus in een kudde
Hoe mooi is het dat deze kudde paarden zo dicht bij een levensgebeurtenis aanwezig mag zijn? Dat de paarden een innerlijk weten hebben waarbij ieder individu een plek vindt in deze nieuw geformeerde kudde. Zonder te oordelen, weten we dat veel paarden een groot deel van hun leven op stal doorbrengen. Urenlang alleen, met een door spijlen afschermde ruimte om te bewegen en nauwelijks de mogelijkheid hebben tot echte sociale interactie. Even naar buiten, een paar uur misschien en dan weer terug. Vanuit liefdevolle zorg, vanuit veiligheid, vanuit de overtuiging dat we het beste doen voor het paard. Dat we ze willen beschermen. Maar als je eenmaal hebt gezien wat er gebeurt in een kudde, bij iets zo puur als een geboorte, dan ga je je vanzelf afvragen: beschermen we ze of beperken we ze?
Sociale interactie tussen paarden is geen luxe
Een paard is van nature een kuddedier. Sociale interactie is dus geen luxe, maar een basisbehoefte. Het lezen van elkaars lichaamstaal, het voelen van de groepsenergie, het samen bewegen… Dát is hun wereld. Op stal wordt die wereld afgenomen.
Menselijke manipulatie
En dan is er nog een ander aspect waar we misschien minder bij stilstaan. In de moderne paardenwereld is voortplanting vaak een proces geworden van controle en manipulatie. Merries die drachtig zijn worden vaak geïnsemineerd (het sperma wordt door menselijk handelen ingebracht). Maar in sommige gevallen worden eicellen zelfs verwijderd om geïnsemineerd in een andere merrie te worden geïmplanteerd.
Het zijn ontwikkelingen die voortkomen uit ambitie, uit sport, uit het verlangen naar bepaalde kwaliteiten en ‘sterke’ bloedlijnen. Vanuit menselijk perspectief is dit een makkelijke manier om ‘kwaliteit’ te krijgen. Maar wat betekent dit voor de merrie zelf? Voor haar lichaam? Voor haar ervaring? Hoe ver zijn we verwijderd geraakt van het natuurlijke proces waarin een merrie zelf mag kiezen, voelen en bepalen?
Opnieuw kijken en bewust worden
Ik wil niemand veroordelen en ik praat niet over goed of fout. Het gaat om bewustwording, zodat we opnieuw kijken naar wat we normaal zijn gaan vinden. Over het durven voelen dat er ook een andere manier is. Een manier waarin paarden niet alleen verzorgd worden, maar ook gedragen. Door hun medesoort en door de mens.
De geboorte van een veulen in een kudde laat ons iets zien wat we makkelijk vergeten: dat verbinding de basis is van welzijn. Dat veiligheid niet alleen zit in hekken en stallen, maar in relaties, in aanwezigheid, in samen zijn. Misschien hoeven we niet alles anders te doen, maar mogen we wel opnieuw kijken en luisteren naar de paarden.
Coaching en healing
Ik kan jou coachen met mijn paarden of met je eigen paard in Málaga (Andalusië). Waarbij je naast de inzichten over je paard en jezelf een healing van mij ontvangt. In de rust van de natuur ontstaat ruimte om te voelen wat lang onderdrukt is geweest. Je leert je overtuigingen (die ooit helpend waren) te herkennen. Vervolgens kies je welke je nog wilt dragen. En door healing maak jij opnieuw contact met je eigen kern. Stuur me dan een e-mail of bekijk mijn website.
