De kletskassa bij de Jumbo

Heb je al gehoord over de kletskassa’s bij de Jumbo? Mensen hebben behoefte aan verbinding, dat blijkt maar weer uit het succes van de kletskassa. In het gehaaste leven ligt het verliezen van juist die verbinding op de loer. Mooi initiatief dus de speciale kassa’s bij de Jumbo, waar het oké is om de tijd te nemen voor een kletspraatje. Wanneer zijn we die vanzelfsprekendheid van elkaar groeten en kletsen verloren? De verbinding met de ander maakt ons juist zo mens en is een verrijking van het leven.

De anonimiteit voorop
Het is misschien meer van de grote stad, waarin de anonimiteit voorop lijkt te staan en de snelheid en het gerace het wint van even stilstaan en de tijd nemen voor elkaar. Dat was wel anders in Amsterdam-Oost, waar ik na een moeilijke periode kwam te wonen. Het was in een vogelaarwijk zoals ze dat noemen, waar achterstanden, armoede en criminaliteit zo duidelijk aanwezig en voelbaar zijn.

Ik bouwde een muurtje om mijn leven heen
Het kostte tijd om mij thuis te voelen in mijn nieuwe omgeving. Natuurlijk hielp het niet mee dat ik aan het racen was in mijn werk en mijn verdriet, pijn en teleurstelling niet wilde doorvoelen. Ik hield mij liever bezig met het verdriet en de pijn van anderen en bouwde zo een muurtje om mijn eigen leven heen. Rennend en zorgend voor de ander verloor ik het contact met mijzelf.

Zij deed mijn hart en ogen openen
Tot op 4 oktober 2014 mijn hart openging in de Dirk van den Broek toen een piepklein fragiel vrouwtje over haar rollator heen leunde en haar hoofd naar mij probeerde op te richten terwijl ze op z’n plat Amsterdams krakend en schor riep:
“Schat, heppie verstand van bier? Ut mot Amstel sijn, se sien er voor mijn allemaal so verschillend uit. Seker weten dat er alcohool in set? Hij drenkt wel ut echtu spul. Doe mijn danmar twee van die pakkuh… Ja twaaluf. Ik wil nie kaarig overkommuh.”
Ik grinnikte en zei: “Een speciale man zeker?”  
‘Ach schat, mannuh pfff breek mij de bek niet opuh schat. Maar je mot ut er mee doen he, je mot het met ut beschikbare materiaal doen. Ach lieverd, fijn soo in mijn waguh… Ik zie wel bij de kassa hoe ik ut daar ret, se hellupuh mijn daaro ook wel. Nou schat, heb ook een fijne dag ennuh dank voor je advijs. Belooft, as ut niet lukt bij de kassa geeft ik un gil… sulluh su sien hoe hart dat ouwe mensch nog ken gilluh… laatuh su effe schrikkuh, un poepie ruiken… dag schat.” Grinnikend slofte ze verder richting kassa.

Zij deed mijn ogen en hart openen, zodat er weer licht naar binnen kon schijnen, voor een nieuw begin en verbinding.

Het geluk ligt op straat
“Goedemorgen mevrouw, fijn u weer te zien. Dat was een tijdje geleden. Gaat u een feestje geven? Het is voor ons ook een speciale dag. Ja klopt, het Offerfeest. Wat fijn, hebben we samen feest. U ook heel veel plezier!” zegt de bakker vriendelijk.

“Ach mevrouw ik houd uw fiets wel even vast, dat gaat veel makkelijker met al die boodschappen… Geniet u ook zo van dat mooie weer? Zo dat zit er in… In het leven moet je elkaar een beetje hellepen niet waar?” zegt de vriendelijke man terwijl hij mij nog een goede dag wenst. En zo is het en ik besef hoe simpel het geluk kan zijn, het ligt gewoon op straat in de verbinding met elkaar.

Waar was ik al die tijd?
Toen ik er eenmaal voor openstond, hield ik zo van mijn nieuwe buurt. In Amsterdam-Oost en op zo veel andere plekken word je geholpen, wordt er gelachen. Geen boodschappen zonder praatje. Waar was ik toch al die tijd? Opgesloten in mijn hoofd, in de gejaagdheid van alledag, verstopt achter een beschermlaagje om niet te voelen.  

Meloenenworkshop in de Dirk
Een Surinaams echtpaar ziet mij staan bij de watermeloenen en schiet mij te hulp. Ik krijg een heuse les in het uitzoeken van de beste watermeloen. Met het oor dichtbij bekloppen we de meloenen. Op zoek naar de juiste klank, de juiste diepte van het geluid. De meloen moet op een bepaalde manier ‘zingen’. Al gauw komen er meer mensen bij staan, nieuwsgierig naar wat ik geleerd krijg. Er ontstaat een heuse groepsworkshop. Vele mensen staan lachend met een watermeloen tegen hun oor aan, kloppend, op zoek naar de juiste klank. De perfect klinkende meloen gaat met mij mee, daar kom ik niet onderuit.

In Oost worden volkswijsheden uitgewisseld uit allerlei landen en streken. Er worden recepten en tips ongevraagd gegeven. Op een mooie zonnige dag worden zangvogeltjes in de boom gehangen, zodat je al fietsend jezelf in een tropisch oord waant.

De ziel van een wijk
Waar de echte ambachtelijke schoenmaker, viswinkel, slager, bakker, patisserie, ijzerhandel nog bestaat en met je meedenkt. Winkeliers die de klant kennen of tenminste willen leren kennen of het gevoel geven van herkenning. Winkeliers die de tijd nemen en waar de klanten geduld hebben. Sterker nog: zij wachten niet stilletjes af in de rij, maar maken contact en kletsen mee. Ik heb er heerlijke recepten aan overgehouden. De dag dat de kleine ondernemer verdwijnt, verliezen we de ziel van een wijk.

Mindfulness lijkt onnodig
Op deze manier, waarin het contact voortdurend wordt gemaakt met de omgeving, lijkt mindfulness niet nodig; het is er al in het hier en nu. De mensen worden gezien, maken contact en hebben waardering voor kleine gebaren in het dagelijks leven voor en van elkaar. Het wordt gezien, zij worden gezien en ik word gezien.

De dakloze alcoholist
Waar de dakloze alcoholist met zijn daklozenkrant op de hoek niet genegeerd wordt, maar door jong en oud bemoedigend, bemoederend of grappend wordt toegesproken. Een boks, een schouderklopje of iets eetbaars krijgt toegestopt en gemist wordt wanneer hij er een paar dagen niet is. ‘We dachten al, is ie ziek? Of ben je overgelopen, waren wij niet goed genoeg voor je? Wat was het jong… Laat ons niet in spanning zitten, zeg op… vooruit met de geit, waar was je?’ vraagt een ouder echtpaar warm grappend en nieuwsgierig. Gewoon omdat hij erbij hoort.

De criminele jongere
Waar die ene ‘Top 600’ jongen, hangend bij zijn scooter op straat, bij het begroeten en noemen van zijn naam weer dat kleine jongetje wordt van lang geleden. Geen opgepompte crimineel, hij wordt letterlijk kleiner, alsof ik een ventiel uit hem trek. ‘Hi Juf’ groet hij zacht terug. In een split second vliegen zijn mooie dromen, plannen en struggles in gedachte aan mij voorbij. Zijn huis, de zachtaardige jongen met zijn lieve oude vader. Welke keuzes heeft deze vriendelijke jongen gemaakt in de afgelopen tien jaar en waarom? Hoe dan ook, ook hij hoort erbij. Al wens ik hem alle wijsheid om terug te komen bij zijn dromen van lang geleden.

Alle kassa’s kletskassa’s?
Allemaal Hoe fijn is het om te verbinden met elkaar, elkaars verhalen, wijsheden te leren kennen. Nieuwsgierig te zijn naar de ander, elkaar te zien en jezelf te zien door de ogen van de ander. Misschien is het een beter idee om het om te draaien: alle kassa’s worden kletskassa’s met een enkele racekassa. In het leven moet je elkaar een beetje helpen niet waar?

2 thoughts on “De kletskassa bij de Jumbo”
  1. Ik lees je blog onder instemmend knikken en met een glimlach, denk aan de dames en heren in de winkels waar ik al jaren kom. Herkenbaar, sommigen uit de AH ken ik nu als moeders en vaders, en er zijn er die mij gedag zeggen, ze werkte ooit met die van mij.

  2. Wat leuk om te horen Christa! Het maakt een buurt en de dagelijkse boodschappen ook zoveel leuker wanneer je elkaar een beetje aandacht schenkt. Dank je wel voor je reactie!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: