Afgelopen voorjaar overleed mijn tweede moeder, vijf jaar later dan mijn vader. Het is het moeilijkste onderdeel van het leegruimen van ons ouderlijk huis: de enorme boekenkast die in de woonkamer staat. Hij is meer dan twee meter hoog, zeker zo breed en alle planken zijn gevuld met boeken. Het is duidelijk te onderscheiden welke boeken van mijn vader zijn en welke van mijn moeder. Niet alleen door de onderwerpen, maar ook door de zichtbare manier van verwerken van de inhoud van de boeken.
De boeken van mijn vader
Mijn vader heeft steevast een uitgeknipte recensie over het boek voorin gestopt. En hij markeerde alles wat hij belangrijk vond, soms schreef hij er dingen bij in de kantlijn. Er zijn boeken die hij voor mijn moeder kocht en met Sinterklaas aan haar gaf, waar het gedicht nog in zit. Schrijftalent had hij zeker, en het is ontroerend om de liefdevolle aandacht voor mijn moeder tussen de regels door te voelen.
De boeken van mijn moeder
Mijn moeder heeft in sommige boeken de namen geschreven van de mensen aan wie ze de boeken wilde geven na haar overlijden. Soms had ze dat al tegen ons gezegd, maar er zijn ook nog verrassingen.
De kunst om niet te stressen
Sommige boeken vond mijn vader zo belangrijk dat hij het kocht voor alle drie zijn kinderen. ‘De kunst om niet te stressen’ van Elizabeth Baker is zo’n boekje. Eerlijk gezegd heb ik het destijds maar half gelezen. Ik had het druk met mijn baan en mijn jonge gezin en ik gunde me er zelf de tijd niet voor. Nu heb ik het exemplaar in handen dat hij zélf heeft gelezen, waardoor ik inzicht krijg in wat voor hem belangrijk was. Het voelt alsof hij naast me zit, naar me kijkt met zijn vaderlijke blik en zegt: “je rent maar door en doet veel dingen tegelijkertijd, wat ga je doen om te ontspannen?” Ik leg het boekje op mijn bureau, om er af en toe in te kunnen grasduinen.
Welke boeken reizen met ons mee?
Als kinderen bedenken we een systeem om de boeken te verdelen. We lopen alle boeken na en plakken een stickertje op de boeken die we graag willen hebben. Mijn sticker is geel. De kleur van zonneschijn, die wordt geassocieerd met vreugde, geluk, verstand en energie. Bij meer kleuren stickers op de boeken loten we wie het boek mag hebben. We maken dozen met boeken waar onze kinderen nog uit mogen kiezen, dozen met boeken die nog iets opbrengen via de Boekenbalie-app en wat er dan nog overblijft is voor de Kringloop.
Een heuse bibliotheek
En de boekenkast? Die mag met mij mee naar Zeeland. Ik weet al waar hij komt te staan staan, een fijne lichte plek met grote ramen en zicht op het groen. Twee heerlijke stoelen erbij en we hebben een heuse bibliotheek. Ik kijk er nu al naar uit om daar urenlang te kunnen lezen!
De vanzelfsprekende beschermjas is er niet meer
Geen ouders meer hebben maakt dat ik besef dat ik nu van de oudste generatie ben. De vanzelfsprekende beschermjas is er niet meer, ik mag mijn eigen warme mantel maken. Zelfzorg als basis voor de zorg voor mijn cliënten, of ze nu komen omdat ze een dierbare verloren hebben, helderheid willen over een levensvraag waar ze zelf niet uitkomen, of samenleven met een hond die onbegrepen gedrag vertoont.
Hondengedragsbegeleiding
In 2024 ga ik meer tijd vrijmaken voor het mooie vak van hondengedragsbegeleider. Wil je daar meer over weten? Kijk dan eens op www.susanvanderbeek.nl/hondenogen
Eén reactie
Mooie blog weer. “Geen ouders meer hebben maakt dat ik besef dat ik nu van de oudste generatie ben.” Ja, die herken ik, voel ik. En ook je “eigen warme mantel maken”. De patchworkdelen liggen grotendeels klaar. Nu nog alles aan elkaar ‘breien’. Dank je wel weer voor dit mooie inzicht. Groet, Jolanda