Laten we spreken van mens tot mens

In het Algemeen Dagblad van vorig weekend stond een interview met mijn favoriete psychiater Dirk de Wachter. De prikkelende kop ’Laten we een beetje elkaars psychiater zijn’ klinkt natuurlijk lekker, maar dekt niet helemaal de lading. Professionele hulpverlening blijft natuurlijk – en helaas misschien – noodzakelijk voor diverse problematiek. Waar het stuk wel over gaat, is dat hij en psychotherapeut Ard Nieuwenbroek pleiten dat ‘ongeluk’ systematisch besproken moet worden in de klas.

Zo zegt Dirk in het artikel: “Dat school een vertrouwensvolle plek kan zijn. Dat de klas een baarmoederlijke sfeer kan hebben waar mensen durven te spreken over wat lastig is. En waar af en toe momenten zijn voor ingebed. Niet één aparte leerkracht, maar dat het in alle vakken wordt ingeweven.” 

Daar heeft hij me. Wat als we de woordjes ‘school’ en ‘klas’ vervangen door ‘maatschappij’? En ‘leerkracht’ door ‘hulpverlener’? En ‘alle vakken’ door ‘alle mensen’ of zelfs ‘gesprekken’? Het lijkt misschien utopisch, wellicht zelfs wat naïef optimistisch. En toch geloof ik erin.

Spreken met elkaar
Ik geloof erin dat het een groot medicijn voor ons is als we spreken met elkaar. Over wat er werkelijk gaande is. Over hoe we ons werkelijk voelen. Over de goede en slechte tijden in ons leven. Over de seizoenen die voorbij komen in ons hart. Dat het een groot geschenk is als we ons daarin gehoord en gezien voelen. Helend zelfs. 

Vertel
Ik zie dat in mijn praktijk – bij stief en samengesteld, bij stellen in scheiding, bij individuele trajecten. Waar alles begint met de uitnodiging: Wees welkom. Vertel. Waar luisteren, écht luisteren met het hart open, alle begin van heling is. Waar cliënten de moed vinden zich uit te spreken en een open oor vinden. En zo het gevoel van isolatie, van alleen staan, kunnen beginnen op te heffen.

Spreken van mens tot mens
Ik zie het bij mijn Rondje Vuur, waar we onze ervaringen delen met bekenden en onbekenden, dat dit soms al voor zoveel ’opschoning’ zorgt. Waar we alleen luisteren naar elkaar en onze geraaktheid laten zijn. Waar we spreken van mens tot mens. Met alles wat we wel en niet zijn. 

Ingeweven in ons leven
Wat als we dit niet alleen in deskundige praktijkruimtes kunnen doen maar in de maatschappij? Met elkaar? Waar we er ruimte voor maken, momenten zijn ingebed, zoals Dirk zegt, ingeweven in ons leven? Waar we in de ander onszelf kunnen herkennen en zo ons verbonden kunnen voelen? Waar we ons niet alleen voelen?

Laten we spreken
Ik geloof erin. Dáár pleit ik voor. Dirk de Wachter zegt het zo en dát dekt de lading volledig: “want spreken over lastigheid, zo mekaar vinden, is essentieel in het leven.’’ Laten we gewoon beginnen. Beginnen te spreken met elkaar. Over lastigheden. De maatschappij, dat zijn wij. Laten we spreken.

Liefdeswerkplaats
In mijn boek Liefdeswerkplaats schrijf ik over lastigheden; van in de spiegel van je kind kijken, over de afronding van het leven van mijn vader en moeder en de korte inkijkjes in de processen die mijn cliënten doorleven. En omdat niet alleen teksten een ingang zijn naar het hart, maar ook beeld, heb ik de mooiste foto’s uit mijn collectie uitgezocht bij ieder verhaal. Je zult er veel Rotterdamse natuur in herkennen. In het boek doe ik ook een oproep om met elkaar te spreken. Vreugde en verdriet te delen. Mijn ervaringen openen ergens de jouwe en dit boek is dan misschien een opening van een gesprek.

Idee voor onder de kerstboom? 
Je kunt het bestellen via www.stiefleven.nl/publicaties. De liefdespost komt dan feestelijk verpakt naar je toe. 

0 thoughts on “Laten we spreken van mens tot mens”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: