Boekrecensie: Hoe ik per ongeluk een boek schreef

‘Hoe ik per ongeluk een boek schreef’ van Annet Huizing is een lichtvoetig kinderboek over rouw. De hoofdpersoon, Katinka is een meisje van 13 jaar oud en ze wil schrijver worden. Toen ze drie was, overleed haar moeder, ze begint haar nu pas echt te missen. Katinka krijgt schrijfles van haar overbuurvrouw Lidwien, die auteur is.

Elke vrijdagmiddag na schooltijd gaat ze naar Lidwien. Ze werken samen in de tuin, ze planten kruiden, stampen het tuinpaadje aan en snoeien een oude wilg. Ondertussen vertelt Lidwien aan Katinka over show, don’t tell en kill your darlings. Katinka krijgt schrijfopdrachten en Lidwien leest haar schrijfsels. Katinka is stiekem bang dat ze nooit een goede schrijfster zal worden, want als ze haar verhalen terugkrijgt, zien ze helemaal rood van alles wat Lidwien erbij heeft geschreven.

Een ander woord voor dood?
‘Best lastig als je moeder dood is’ is de allereerste zin van het verhaal dat Katinka schrijft. Haar eerste jeugdherinnering gaat over haar bezoekje aan de Hema toen ze 7 jaar oud was. Ze ging sokken kopen voor zichzelf en voor haar broertje. De kassière vroeg of ze helemaal alleen was. “Waar is je moeder?” Waarop Katinka antwoordt: “Die is dood.” De kassière schrikt, wordt helemaal rood en slaat haar hand voor haar mond. “Oh sorry!” zegt ze. Als Katinka deze herinnering opschrijft, vraagt ze aan Lidwien of ze beter een ander woord kan gebruiken voor dood. Lidwien vindt van niet, volgens haar is de dood ook gewoon cru.

De vader van Kathinka
Doordat Lidwien Katinka laat schrijven over alledaagse dingen komt ook Katinka’s vader de verhalen in. Haar vader die verliefd aan het worden is op een nieuwe vrouw, Dirkje. Een toevallige ontmoeting op de veerboot van Terschelling naar Harlingen, een vader die zegt dat hij boodschappen gaat doen, maar terugkomt zonder boodschappen en met rode lippenstift onder zijn neus. Katinka vindt het maar raar. Misschien heeft haar vader wel zo’n midlifedinges, hij gaat ook ineens hardlopen. Dat kan nooit goed zijn met zo’n dikke buik.

Door de komst van Dirkje gaat Katinka haar moeder missen. Ze zoekt naar foto’s en verhalen over haar moeder. Hoe zou het zijn als zij nog leefde? 
“Papa, ik weet eigenlijk helemaal niet hoe mama was.”
Mijn vader keek op van zijn computer. “Maar meisje, je hebt toch een mooi fotoboek van haar?”
“Ja, maar ik weet niet hoe ze echt was. Hoe haar stem klonk, hoe ze bewoog, hoe ze rook. En hoe ze lachte, hoe ze me zou knuffelen en of ze wel eens zong.”

Dat ze haar later gaat opschrijven
Voor mij is het bijna laatste hoofdstuk het meest ontroerend. Waarin Katinka schrijft hoe haar moeder bij haar terug is en dat ze haar later gaat opschrijven. In een verhaal, in brieven, in een boek. Later, als ze beter weet hoe ze mooie zinnen moet maken.

Een kinderboek, maar ook voor rouwprofessionals
‘Hoe ik per ongeluk een boek schreef’ is een kinderboek, maar wat mij betreft zeker ook een aanrader voor professionals die met kinderen in rouw werken, omdat het zo mooi de gevoelens beschrijft van een meisje dat geen eigen herinneringen heeft aan haar dode moeder. En eigenlijk is het boek ook een inspirerende schrijfcursus – vanwege de handige schrijftips. Mijn schrijfcoach Jolanda Pikkaart tipte me destijds over dit boek toen ik Hartmama aan het schrijven was.

Het boek is vertaald in het Duits, Frans, Sloveens, Koreaans, Italiaans, Turks, Russisch, Hongaars, Litouws, Vietnamees, Taiwanees (in voorbereiding), Grieks (in voorbereiding) en kreeg een Zilveren Griffel in 2015.

Jong ouderverlies
Ben jij jong één van je ouders verloren en heb je het gevoel dat dit verlies nog steeds een rol speelt in je leven? Meld je aan voor mijn blogbrief over jong ouderverlies door een mail te sturen naar susan@susanvanderbeek.nl. Mocht je graag een online kennismakingsgesprek willen om na te gaan of mijn begeleiding bij je past, dan kun je dat aangeven in je mail.